H Πορεία του Ήρωα στο Lord of the Rings και το Harry Potter

«Μην πετάξεις τους ήρωες από την ψυχή σου. Κράτα ιερή την πιο υψηλή ελπίδα σου» Nietzsche

Φιλόσοφοι, καλλιτέχνες και δάσκαλοι όλων των εποχών μίλησαν για ήρωες, έπλασαν τραγούδια, εικόνες, ιστορίες, μύθους, για να εμπνεύσουν τους ανθρώπους να ακολουθήσουν τα μονοπάτια που άνοιξαν εκείνοι, για να γίνουν περισσότερα από όσα ήταν, πιο φωτεινοί, πιο ελεύθεροι.

Υπάρχουν σήμερα πολλοί νοσταλγοί του χθες, των παλιών εποχών, όταν ο ηρωισμός ήταν πιο προσιτός, πιο φανερός, πιο ένδοξος. Εποχών με ιδανικά και αξίες, με μύθους που διηγούνταν στους ανθρώπους πώς έζησαν οι ήρωες και πώς αυτοί πρέπει να ζήσουν για να τους μοιάσουν. Είναι αλήθεια πως εκείνη η εποχή έχει περάσει; Κι αλήθεια, πόσο μπορούμε να νιώσουμε ότι ο δρόμος του ήρωα δεν ήταν ποτέ προσιτός και όχι πάντα ένδοξος; Κι ακόμα περισσότερο, έχουν χαθεί εκείνοι οι μύθοι;

Ο Yung, o Nietzsche και ο Campbell θα συμφωνούσαν ίσως μαζί μας, αν τολμούσαμε να μιλήσουμε για τους κύκλους των χρόνων και για την αιώνια επιστροφή των αρχετύπων. Και ίσως να συμφωνούσαν ακόμη περισσότερο αν λέγαμε ότι οι μύθοι δεν μπορούν να χαθούν, επειδή είναι παρμένοι από την ίδια και απαράλλαχτη φύση του ανθρώπου, την εσωτερική του περιπέτεια και μάχη, που της δίνει μορφή και εικόνες για να μπορέσει να την καταλάβει. Έτσι και σήμερα υπάρχουν οι ήρωες και οι μύθοι τους. Μόνο που εκφράζονται διαφορετικά, με άλλα μέσα και άλλα λόγια, αλλά με ίδια ουσία και ίδιο μήνυμα.

Υπάρχουν στον κινηματογράφο ιστορίες για ήρωες; Και πόσο εμπνέουν τους ανθρώπους; Η ερώτηση φαντάζει εύκολη και αφελής, καθώς κάθε πρωταγωνιστής μιας ταινίας είναι ο ήρωάς της. Σίγουρα. Όμως υπάρχουν με εκείνη την παλιά έννοια, του κοινού ανθρώπου με τις μεγάλες δυνατότητες, που ξεπερνάει συνεχώς τον εαυτό του, το φόβο του, που αψηφά το σκοτάδι του εξωτερικού και του εσωτερικού του κόσμου και πολεμάει με τέρατα μέχρι την τελική του νίκη; Με την έννοια εκείνη των παλιών μύθων που παραδειγμάτιζαν τους ανθρώπους;

Ναι, ο κινηματογράφος βρίθει από τέτοιους ήρωες μέσα από δημιουργίες που κατηγοριοποιούνται ως «ταινίες φαντασίας», «επικές», «περιπέτειες» κ.ά.

Στο πλαίσιο λοιπόν κάποιων ταινιών που μαγνήτισαν το κινηματογραφικό κοινό τα τελευταία χρόνια και συνδυάζουν το φαντασιακό με το επικό στοιχείο, θα επιχειρήσουμε να δούμε τα χαρακτηριστικά του ήρωα όπως εμφανίζονται -ή επανεμφανίζονται- μέσα από τους χαρακτήρες των ηρώων τους. Οι ταινίες που θα εξεταστούν ενδεικτικά είναι «The Lord of the Rings», «Harry Potter». Όλες μοιράζονται κοινά στοιχεία, αλλά τα πιο χαρακτηριστικά είναι αυτά που απαντώνται σύμφωνα με τη σύγχρονη αφηγηματολογία:

1. Ο ήρωας ξεκινά χωρίς συνείδηση της δύναμής του, για να πετύχει ένα σκοπό, να φέρει εις πέρας μια αποστολή, να κατακτήσει μια πόλη ή μια σύντροφο, να λυτρώσει τον εαυτό του και τους άλλους από τον πόνο. Αυτό το καταφέρνει μέσα από μια επώδυνη σειρά δοκιμασιών που τον μεταλλάσουν ολοκληρωτικά από απλό άνθρωπο σε ήρωα.

2. Ο ήρωας έχει πάντα συμμάχους, που του θυμίζουν το σκοπό του κατά τις στιγμές της αδυναμίας και του δείχνουν το δρόμο. Συνήθως αυτοί είναι τριών ειδών:

α. σύντροφοι πορείας, που περνούν τις δικές τους δοκιμασίες μαζί του.

β. ο δάσκαλός του, που του δείχνει τον πραγματικό του εαυτό και τις δυνάμεις του.

γ. μια σύντροφος-ντάμα, που του θυμίζει όλα αυτά για τα οποία αξίζει να παλέψει, που τον εμπνέει και που κάποτε φτάνει στο σημείο να ταυτιστεί με την ίδια την ψυχή του.

«Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά». Γ. Σεφέρης

Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών είναι ένας κατεξοχήν κόσμος ηρώων. Αυτό που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι ότι, αν και κεντρικοί ήρωες είναι ο Frodo και ο Aragorn, καθένας από τους χαρακτήρες δίνει την προσωπική του εσωτερική και εξωτερική μάχη ενάντια στην αδυναμία, για να κατακτήσει τη δική του αρετή και το δικό του πεπρωμένο καθώς μόνο με τις ενωμένες κατακτήσεις όλων επέρχεται η συνολική ισορροπία.

Βλέπουμε έτσι:

- Στο Frodo τη νίκη της βούλησης-αγνότητας πάνω στην αδυναμία και τη διαφθορά.

- Στον Aragorn τη νίκη της πίστης και της ανδρείας ενάντια στη μοιρολατρία και την ενοχή. Χαρακτηριστική δοκιμασία του η κάθοδος στους νεκρούς.

- Στον Gandalf και την Galandriel τη νίκη της ορθής χρήσης της σοφίας και της δύναμης για το κοινό καλό ενάντια στο ένστικτο της εξουσίας. Αυτά είναι ιδιαίτερα εμφανή στη δοκιμασία της Galandriel με το δαχτυλίδι και στη νίκη του Gandalf ενάντια στο δαίμονα Balrog με το μυητικό θάνατο, τη μετάλλαξη από Γκρίζο σε Λευκό Μάγο και την ήττα του Saruman, του διεφθαρμένου Κυρίου της Φωτιάς.

- Στην Arwen τη νίκη της αγάπης ενάντια στην αποθάρρυνση και την εγκατάλειψη.

- Στο Sam τη νίκη της φιλίας και της αφοσίωσης ενάντια στην δειλία.

- Στους Merry και Pipin την αποποίηση της παιδικής ανεμελιάς μπρος στην κατάκτηση της ωριμότητας και της ηρωικής ευθύνης.

- Στους Legolas και Gimly τη σταδιακή μεταμόρφωση της διχόνοιας και του διχασμού σε αλληλοσεβασμό και συναγωνισμό.

- Στο Theoden την επανάκτηση του χαμένου ηγετικού του εαυτού και της εμπιστοσύνης στους ανθρώπους.

- Στην Eowin και το Faramir τη νίκη πάνω στην εξωτερική απόρριψη βρίσκοντας το δικό τους δρόμο ως πολεμιστές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο σύμπαν του Tolkien όλα αποκτούν φωνή και πρόσωπο, κι έτσι βλέπουμε επίσης τους αντιήρωες, τις σκοτεινές όψεις των ηρώων, μπροστά μας:

Το Γκόλουμ απέναντι στο Frodo, το Saruman απέναντι στον Gandalf, τον Boromir απέναντι στο Faramir, τον Denethor απέναντι στο Theoden. Ακόμη, τους Orc απέναντι στα Ξωτικά και τους Ent και κυρίως τις σκιές του Aragorn, τους Nazgul και τους νεκρούς πολεμιστές, που μόνο η βούληση του Βασιλιά ενσαρκωμένη στο σπαθί του μπορεί να λυτρώσει. Με τρόπο μοιραίο λοιπόν, όπως ο Κρίσνα κάποτε είπε στον Αρτζούνα, όλοι αυτοί οι αντίπαλοι χάνονται, μαζί τους και το δαχτυλίδι, η σκιά και η δύναμη του Sauron του Σκοτεινού που υπάρχει μέσα στον καθένα.


Η αρχική δοκιμασία: η επιλογή

«Ακόμα και αυτός που νομίζει ότι είναι ο πιο αδύναμος έχει τη δύναμη να αλλάξει την πορεία του κόσμου» Tolkien

Το μοτίβο της αρχικής αδυναμίας είναι χαρακτηριστικό στις ηρωικές ταινίες. Σύμφωνα με τον αφηγηματολόγο Greimas υπάρχει η λεγόμενη «δοκιμασία χαρακτηρισμού», αυτή κατά την οποία τίθεται στο χαρακτήρα η επιλογή ανάμεσα στην ασφάλεια της συμβιβασμένης ζωής του και στην περιπέτεια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του Frodo και του Harry Potter, οι οποίοι αφήνουν πίσω την ''άνετη'' ζωή τους και επιλέγουν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της μοίρας τους.


Οι σύντροφοι στη μάχη: ο Δάσκαλος και η Ντάμα

«Άντεξε, δεν είσαι μόνος σου» J.A.Livraga

Όπως είπαμε ο ήρωας είναι στην αρχή ένας απλός άνθρωπος, που καλείται να αντιμετωπίσει μια αποστολή, η οποία όμως συχνά ξεπερνάει τις προσδοκίες και τις δεδομένες ικανότητές του. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είναι μόνος του. Καθορίζεται και ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα από την αλληλεπίδραση με τους συντρόφους του και όσους, μέσα από διαφορετικούς ρόλους, τον στηρίζουν. Έτσι o Frodo και ο Aragorn έχουν τους συναγωνιστές του, το ίδιο και ακόμη περισσότερο ο Harry.

Ένας καθοριστικός παράγοντας διαμόρφωσης του ήρωα στις ηρωικές ιστορίες είναι πάντα ο οδηγός του, ένας δάσκαλος πορείας που του μεταδίδει δυνάμεις αλλά κυρίως αρετή. Η σχέση του ήρωα με το δάσκαλό του γίνεται μια σχέση βαθιάς αφοσίωσης που συχνά περιέχει και τον πόνο. Ο δάσκαλος αφυπνίζει και οδηγεί τον ήρωα μέχρι το σημείο όπου θα πρέπει να τα καταφέρει μόνος του. Τότε είναι που ξαναβρίσκει το δάσκαλο, αλλά αυτή τη φορά δάσκαλος και μαθητής είναι ένα, έχουν εισέλθει και οι δύο στο πνεύμα του ήρωα. Το χαρακτήρα αυτό ενσαρκώνουν στον Άρχοντα των Δακτυλιδιών o Gandalf για το Frodo και στο Harry Potter ο Dumbledore.

Στις περισσότερες ηρωικές ιστορίες υπάρχουν δύο δυνάμεις που καθορίζουν τον ήρωα: ο πόλεμος-θάνατος και η αγάπη-αφοσίωση. Αν για το πρώτο ο αντίμαχος είναι πάντα εκεί για να το θυμίζει, τον άξονα του φωτός συχνά καθορίζει μια άλλη δύναμη, που συχνά προσωποποιείται σε μια σύντροφο, πλασμένη στο πρότυπο των νταμών των ιπποτικών ιστοριών. Με τη σοφία, τη γενναιότητα και την αγάπη της, η ντάμα προσφέρει στον ήρωα πίστη στον εαυτό του και στον αγώνα του. Είναι αυτή που του θυμίζει τη ζωή και τις αξίες της και συμβολίζει όλα αυτά για τα οποία αξίζει να παλέψει κανείς. Σε τελικό επίπεδο, όπως και στην περίπτωση του δασκάλου, είναι η ίδια του η ψυχή, η φωνή της σιγής, ο φωτεινός του εαυτός. Αυτό το ρόλο για παράδειγμα παίζει η Arwen για τον Aragorn.

Η τελική δοκιμασία

«Αν ένας πολεμιστής νικήσει στη μάχη χίλιους αντιπάλους και ένας άλλος νικήσει τον εαυτό του, εκείνος είναι ο μεγαλύτερος πολεμιστής» Βούδας

Στις ηρωικές ιστορίες η κύρια δοκιμασία του ήρωα, η τελική μάχη του ενάντια στο σκοτάδι, μετατρέπεται σε μια μοναχική μάχη ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, στο φόβο και τη μοναξιά, στη δειλία και τον πόνο. Γίνεται ένας θυσιασμένος για τον κοινό αγώνα και μέσα από τη μάχη του σκοτώνει και ξαναγεννά τον εαυτό του.

Παρόμοια δοκιμασία είναι και αυτή του Harry Potter. Ο Harry μαθαίνει να χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του, τη δική του μαγεία μέσα από μια μακρόχρονη πορεία και έτσι ξεπερνά όλα τα εμπόδια. Αυτό όμως που τον δικαιώνει στο τέλος δεν είναι οι ικανότητές του αλλά η ίδια η ποιότητα της ψυχής του που έχει εξαγνιστεί. Έχει καταλάβει την πραγματική ισχύ της υπηρεσίας, της γνώσης και εν τέλει της αγάπης και της αυτοθυσίας μπροστά στο φόβο, την αλαζονεία και τη μοναξιά του Voldemort, του οποίου η μέγιστη δύναμη και ζωή αντλείται από τον ίδιο το Harry. Έτσι αντιμετωπίζει αυτόν και τον ίδιο του τον αφανισμό με τον τρόπο του ήρωα.


Βλέπουμε λοιπόν ότι πάντοτε οι μύθοι και ο δρόμος των ηρώων βρίσκουν τον τρόπο να ενσαρκώνονται και να τραγουδούν στους ανθρώπους τον ύμνο της ίδιας της ψυχής τους, αυτόν που ίσως στο μέλλον θα έχει για στίχους τα λόγια του Joseph Campbell:

«Ο λαβύρινθος είναι γνωστός. Έχουμε μονάχα να ακολουθήσουμε το νήμα του δρόμου του ήρωα. Και εκεί που νομίζαμε ότι θα βρούμε τον εξευτελισμό, θα βρούμε το Θεό. Και εκεί που νομίζαμε ότι θα σκοτώσουμε έναν άλλον, θα σκοτώσουμε τον εαυτό μας. Και εκεί που νομίζαμε ότι ταξιδεύουμε στον κόσμο, θα ταξιδέψουμε ως το κέντρο της ίδιας μας της ύπαρξης. Και εκεί που νομίζαμε ότι θα είμαστε μόνοι, θα είμαστε με ολόκληρο τον κόσμο»

Πηγή: http://www.nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Samsara

«Τι είναι πιο σημαντικό να ικανοποιήσεις 1000 επιθυμίες ή να ελέγξεις έστω και  μία;» 

“Samsara“ είναι για τους Βουδιστές ο τροχός των γεννήσεων. Πιο συγκεκριμένα σημαίνει την περιστροφή και την εναλλαγή. Η περιστροφή σχηματίζεται από την δύναμη μιας πρωταρχικής αιτίας που θέτει σε συνεχή κίνηση τον τροχό εναλλασσόμενων αιτιών και αποτελεσμάτων –γνωστό ως νόμο του κάρμα – και οδηγεί την Μονάδα, το Πνεύμα, στον ωκεανό των γεννήσεων και των θανάτων. Στόχος είναι να καταφέρει να μην δημιουργεί πλέον κάρμα κι έτσι να απελευθερωθεί από τα δεσμά αυτού του τροχού και να μην χρειάζεται να ξαναγεννηθεί. Έως τότε όμως κάθε ψυχή είναι αναγκασμένη από αυτό τον νόμο, να μπαίνει μέσα στην ύλη για να πάρει τις εμπειρίες που χρειάζεται, ώστε να συνειδητοποιήσει την θεία της προέλευση, να κατακτήσει την  Φώτιση και τότε δεν θα χρειαστεί να ξαναμπεί στην ύλη.

Ο Βούδας είναι το πρότυπο του ενσαρκωμένου που έγινε θεός, καθώς γλίτωσε από τα δεσμά της Samsara. Για να το καταφέρει αυτό εγκατέλειψε πρώτα τα πλούτη και την δόξα (μια και ήταν πρίγκιπας ενός μικρού κρατιδίου), εγκατέλειψε την  γυναίκα και το παιδί που είχε και ξεκίνησε την αναζήτηση του Δάρμα. Έθεσε το σώμα του σε τρομερές στερήσεις και κακουχίες αλλά δεν έβρισκε την γαλήνη που ποθούσε η ψυχή του. Ώσπου μια μέρα καθισμένος κάτω από το δέντρο Bodhi  (το δέντρο της Σοφίας) άκουσε μια κοπέλα, που τον έσωσε όταν του πρόσφερε ένα ταπεινό φαγητό, να τραγουδά:

…όταν το βίνα είναι πολύ τεντωμένο, το βίνα σπάει. Όταν το Βίνα είναι πολύ χαλαρό το βίνα δεν μπορεί να παίξει….».

Τότε φωτίστηκε και ανακάλυψε τις 4 μεγάλες αλήθειες που οδηγούν στην Ατραπό του Μέσου που είναι σύμφωνη με την Ατραπό του Νόμου, του Δαρμάν.

1) Η Πρώτη αναφέρεται στον Πόνο. Όλα τα εκδηλωμένα επηρεάζονται από τον Πόνο.

2) Η δεύτερη στην Αιτία του πόνου που είναι η Μάγια αυτού του κόσμου. Το να πιστεύει κανείς για αληθινό και αιώνιο ότι είναι πρόσκαιρο και απατηλό.

3) Η Τρίτη αφορά στην εξάλειψη του πόνου, η οποία μπορεί να επιτευθχεί μόνο όταν διοχετεύεται η δίψα για ζωή προς το ανώτερο εγώ.

4) Στην 4 αλήθεια μιλά για αυτή την Ατραπό μέσω της οποίας  μπορεί να το επιτύχει αυτό. Είναι η Ευγενής Οκταπλή Ατραπός που οδηγεί στην εξάλειψη του πόνου και περιέχει τα εξής σκαλοπάτια: Ορθές Αντιλήψεις, Ορθές Αποφάσεις, Ορθές Ομιλίες, Ορθή Συμπεριφορά, Ορθά Μέσα Ζωής, Ορθή Προσπάθεια, Ορθή Σκέψη και Ορθή συγκέντρωση. 

Η ταινία διαπραγματεύεται το θέμα του πόνου και της ηδονής. Ο έρωτας κινείται μέσα από αυτές τις δύο καταστάσεις. Άλλωστε εξαιτίας του έρωτα έλκεται μια ψυχή από τον ουρανού να κατέβει στη γη, στον κόσμο της Μάγια. Πόνος και ηδονή είναι πολλές φορές σαν ένα νόμισμα με δύο όψεις. Μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο;

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας μοναχός που μπήκε στο μοναστήρι από τα 5 του χρόνια και κατάφερε να απομονωθεί σε ένα κελί για 3 χρόνια, 3μήνες, 3βδομάδες και 3 μέρες!. Το 3 είναι ένας ιερός αριθμός στον Βουδισμό. Αποτελεί την ουσία του υψηλότερου Πνευματικού Όντος, του τριπλού ηλιακού λόγου. Τριπλή είναι και η έκφραση της Μονάδας σαν Βούληση, Αγάπη και Διάνοια. Μετά λοιπόν 3 χρόνια έρχονται ο δάσκαλός του κι άλλοι μοναχοί του μοναστηριού να τον βοηθήσουν να επιστρέψει. Τον βρίσκουν σε μια αποστεωμένη και άθλια σωματική κατάσταση. Έχει κυριαρχήσει πάνω στο σώμα του και του επέβαλε να μην τον ενοχλεί στην εξάσκηση του διαλογισμού του. Οι λειτουργίες όμως του σώματος συνέχιζαν να υφίστανται και χωρίς την συνείδηση παρούσα. Έτσι τα μαλλιά του μεγαλώσανε και λαδώσανε με τον καιρό, τα νύχια του γίνανε τεράστια και γαμψά. Οι υπόλοιποι ιερείς καλούνται να καθαρίσουν αυτό το ακάθαρτο σώμα, για να το κάνουν πάλι κάπως αγνό να μπορέσει να επιστρέψει το πνεύμα από τις σφαίρες αναζήτησης και γαλήνης, πιο εξασκημένο πλέον. Οι υπόλοιποι μοναχοί τον τιμούν για την προσπάθεια του και  τον σέβονται.

Όμως ξαφνικά όλα αυτά δεν έχουν πια καμία σημασία για αυτόν στην θέα και μόνο ενός γυναικείου στήθους, μιας μητέρας που θηλάζει το μωρό της. Ο πόθος μέσα του ξεχειλίζει κι όσο και να θέλει να τον πνίξει εκείνος εμφανίζεται στα όνειρά του και σιγά σιγά του γεννά αμφιβολίες.

Για τους Βουδιστές, το σώμα που εμποδίζει την εκδήλωση του πνεύματος δεν αποτελείται μόνο από τον φυσικό φορέα. Υπάρχει το αστρικό σώμα των συναισθημάτων (Λίγκα Ζαρίρα) αλλά και το  νοητικό σώμα, ο νους των επιθυμιών (Κάμα Μάνας). Ο μοναχός μπορεί να κατάφερε να τιθασεύσει για λίγο τις λειτουργίες του πιο υλικού του σώματος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι νίκησε την ύλη, γιατί υπάρχουν πιο λεπτές μορφές οι οποίες συνεχίζουν να εγκλωβίζουν το πνεύμα. Νοιώθει οι επιθυμίες και οι ανάγκες που του δημιουργούν αυτοί οι φορείς να είναι τόσο έντονες που να μην μπορεί να τις παλέψει. «….Ακόμη κι εκείνος έζησε ως τα 29 του σαν άνθρωπος! Πώς ξέρουμε ότι η φώτισή του δεν ήταν αποτέλεσμα της γήινής του ύπαρξης;» λέει για τον Βούδα στον δάσκαλό του. «…Πού είναι η ελευθερία που μου υποσχέθηκες μετά από αυστηρή πειθαρχία; Πού είναι η ικανοποίηση από τον όρκο αγαμίας;….» Μιλά η εγκλωβισμένη ψυχή, γεμάτη από 1000 ακατανίκητες επιθυμίες. Θέλει να ζήσει, να αισθανθεί, να ερωτευτεί, να πονέσει ακόμη. Θυμάται τα λόγια του Βούδα «….Δεν πρέπει να δεχτείτε την διδασκαλία μου μέχρι να την καταλάβετε από την δική σας σκοπιά…» 

Αποφασίζει να αφήσει την μοναστική ζωή λέγοντας «…υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να ξεχάσουμε ώστε να μάθουμε, και υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να κατέχουμε για να τα αποκηρύξουμε».

Σε αυτή την πρόταση πιθανά να κρύβεται όλο το νόημα της εξέλιξης έτσι όπως την καταλαβαίνει ο Βουδισμός. Η ψυχή ξεχνάει την θεία της προέλευση για να μάθει, να πάρει εμπειρίες. Όταν βουτηχτεί στην ύλη, κι αποκτήσει αγαθά που θα γίνουν τα δεσμά της θα πρέπει να τα αποκηρύξει για να ελευθερωθεί, όμως τότε πια ξέρει. Αναγνωρίζει την θεία της προέλευση συνειδητά. Έχει κατακτήσει τον στόχο της.

Έτσι λοιπόν ο Πρωταγωνιστής εγκαταλείπει το μοναστήρι νύχτα και φεύγει σαν τον κλέφτη, όπως κάποτε έκανε κι ο Βούδας εγκαταλείποντας το παλάτι του. Όχι όμως για να σώσει την ψυχή του, αλλά για την γνωρίσει. Παντρεύεται, κάνει παιδί, γίνεται γεωργός, παλεύει για το βιός του, αντιμετωπίζει εκμεταλλευτές που θέλουν να τον κοροϊδέψουν, βιώνει κάθε καλή και κακή στιγμή στην ζωή ενός συνηθισμένου ανθρώπου.  Και πέφτει στην πιο κοινή «αμαρτία», την μοιχεία.  Αυτή η πράξη τον οδηγεί στην δεύτερη κρίση. Απογοητεύεται με τον εαυτό του, με τις επιλογές του, αισθάνεται ότι δεν προχωρά, ότι έχει ξεχάσει την πάλη με τις αισθήσεις και αυτό είναι λάθος. Και τότε αποφασίζει πάλι να φύγει. Εγκαταλείπει νύχτα, γυναίκα και παιδί και φεύγει σαν τον κλέφτη για να ξαναγυρίσει στο μοναστήρι, στην γαλήνη του νου, κάτω από την προστασία των πνευμάτων και την καθοδήγηση του δασκάλου. Έχει πάρει πια εμπειρίες, τώρα πλέον ξέρει…. Στη στροφή του δρόμου όμως τον περιμένει η γυναίκα του. Έχει δημιουργήσει κάρμα, έχει δημιουργήσει δεσμά κι αυτά δεν κόβονται μες στη νύχτα τόσο απλά…

«…..Γιοσάνταρα, ξέρεις αυτό το όνομα; Eίχε παντρευτεί τον Βούδα, τον αγαπούσε πολύ. Μια νύχτα ο Σιντάρτα την άφησε με τον γιό της για να αναζητήσει την φώτιση και να γίνει Βούδας. Η Γιοσάνταρα είχε δείξει συμπόνια στους αρρώστους και στους πάσχοντες πολύ πριν ο Σιντάρτα καταλάβει τι θα πει δυστηχία. Όμως πώς μπορεί μια μητέρα να αφήσει το παιδί της μες στη νύχτα; Ποιος δεν μπορεί να πει ότι εκείνη δεν του χάρισε την φώτιση; …» Τα λόγια αυτά ξεσκίζουν την ψυχή του, κάνουν την επιλογή ακόμη πιο δύσκολη. Το κάρμα που δημιούργησε δεν το ξεχρέωσε και τον καλεί πίσω. Αυτός μετανιώνει, καταλαβαίνει το χρέος, αλλά η γυναίκα του τον απαλλάσσει από αυτό το χρέος, φεύγοντας του λέει μια μεγάλη αλήθεια. «Αν σκεφτόσουν το Ντάρμα με την ίδια ένταση αγάπης και πάθους που έχεις δείξει σε μένα, θα γινόσουν ένας Βούδας μέσα σε αυτό το σώμα και σε αυτή την ζωή..» Δεν είναι πια η γυναίκα του, είναι το σύμβολο της σοφίας της ίδιας μας της ψυχής. Από αυτήν δεν μπορεί να κρύψει κανείς τίποτα. Και ποια είναι τελικά η μια επιθυμία που πρέπει να ελέγξει κανείς; Ισως η ικανοποίηση των 1000 επιθυμιών……Η ταινία τελειώνει, αλλά η πραγματική αναζήτηση του πρωταγωνιστή μόλις αρχίζει…

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Twilight

Το Έπος του Λυκόφωτος

(Λυκόφως (2008), Νέα Σελήνη (2009), Έκλειψη (2010) Χαραυγή (2011-12), μεταφορά στο κινηματογράφο των best seller σειράς βιβλίων της S. Meyer «Το Έπος του Λυκόφωτος»)

Το έπος του Λυκόφωτος είναι πλέον μια από τις πιο γνωστές μεταφορές μυθιστορήματος στον κινηματογράφο, αλλά και από τις πιο αμφιλεγόμενες.

Σκοπός μας δεν είναι να εκθειάσουμε το έργο, που είναι λογικό ως χολιγουντιανή παραγωγή που προορίζεται για ευρεία κατανάλωση και απευθυνόμενο σε νεανικό κοινό, να έχει και τις γνωστές εγγενείς αδυναμίες, όπως το υπερβολικό μάρκετινγκ και την έμφαση στην εικόνα σε βάρος των μηνυμάτων. Είναι γνωστό ότι πάντα τα βιβλία έχουν μεγαλύτερο βάθος από τις ταινίες που τα ζωντανεύουν, λόγω της δυνατότητας να φανεί η ακέραια η ιστορία και τα εσωτερικά κίνητρα των ηρώων- για αυτό θα χρησιμοποιήσουμε σε αυτό το άρθρο στοιχεία και από τα δύο.

Τι είναι αυτό που κάνει αυτή την ιστορία τόσο δημοφιλή; Άλλοι έχουν μιλήσει για την εποχή των emo, άλλοι για την συνταγή του αταίριαστου έρωτα ή και για την εφηβική αγωνία για το μικρό «θάνατο» της ενηλικίωσης και για τα «πάντα» και τα «ποτέ» της ζωής.

Δεν μπορούμε πάντως να παραβλέψουμε το γεγονός ότι τα τελευταία 10-15 χρόνια οι ιστορίες με επικό περιεχόμενο, όπως και η μαγεία, γενικά η μυθολογία του φανταστικού, έχουν κατακλύσει τον κόσμο της τέχνης και ειδικά τον πιο προσιτό χώρο της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου. Πέρα όμως από τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας που αξιοποιεί το φαινόμενο, φαίνεται ότι η λαχτάρα και το ενδιαφέρον για επικές ιστορίες αλλά και για την εσχατολογία και το υπερφυσικό έχουν πάρει ξανά το θρόνο τους στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι αυτό ένα σημάδι των καιρών; Σύμφωνα με τη φιλοσοφία της ιστορίας, τέτοιες τάσεις εμφανίζονται με τον ερχομό σκοτεινών εποχών, όταν οι άνθρωποι χρειάζονται τη διαφυγή από τον κόσμο και ένα νέο, πιο ηρωικό κώδικα ζωής. Γιατί λοιπόν το «Έπος του Λυκόφωτος;» (The Twilight Saga) Στην αγγλική «saga» σημαίνει «θρύλος» και «twilight» λυκόφως = το τελευταίο φως πριν από τη δύση. Ίσως και στη δύση ενός κόσμου;

Το Λυκόφως

Πρόκειται για μια ιστορία που θυμίζει την περιπέτεια της απαγορευμένης αγάπης των κλασσικών μυθιστορημάτων περασμένων αιώνων, κυρίως στα 2 πρώτα μέρη αλλά και έναν κόσμο σκοτεινών θρύλων, αλλά και επικών μαχών, ιδιαίτερα στα 2 τελευταία βιβλία. Οι κεντρικοί ήρωες είναι η Bella Swan (μετάφραση: Bella (ιταλικά) Ωραία, Swan (αγγλ.) Κύκνος.) και ο Edward Cullen. Πρόκειται για ένα παράξενο ζευγάρι, καθώς η θυελλώδης ιστορία του ταλαντεύεται ανάμεσα στο «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ, το παραδοσιακό «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» και το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ. Αυτό γιατί, όπως κατά τη διάρκεια της πρώτης ταινίας αντιλαμβάνεται η Μπέλλα, ο Έντουαρντ, ο άνθρωπος της ζωής της δεν είναι … άνθρωπος, αλλά βαμπίρ.

Ένας βρικόλακας που παρόλα αυτά μαζί με την «οικογένεια» του, προσπαθούν να επιβάλλουν την ψυχική τους δύναμη πάνω από τα ένστικτά τους για να μην βλάπτουν τους ανθρώπους, αποκρύπτοντας με κάθε τρόπο την αληθινή τους ταυτότητα, συμβιώνοντας ή ακόμη και βοηθώντας την ίδια τους τη λεία. Όταν η «απροσάρμοστη στον κόσμο» κοπέλα συναντά τον Έντουαρντ στη σχολική τους τάξη, ο ίδιος κατακλύζεται οδυνηρά από την ακαταμάχητη μυρωδιά του αίματός της, που τον κάνει στιγμιαία να ξεχάσει τον κώδικα του και αυτή γοητεύεται από το παράξενο πλάσμα κοντά της. Σιγά- σιγά, γίνεται η μόνη που ανακαλύπτει το μυστικό του χωρίς να φοβάται για τη ζωή της και ο ίδιος βρίσκει για πρώτη φορά μετά από έναν αιώνα ένα σκοπό στην πορεία του στο χρόνο. Και οι δύο παραδίδονται σε μια μοιραία σχέση που ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στην αγάπη και στο θάνατο.

Γιατί είναι τόσο μαγνητική μια τέτοια ιστορία; Γιατί έχει κάνει τόσους και τόσους νέους να παθιαστούν με αυτή; Τι είναι αυτό που κάνει μια ιστορία να κερδίσει το νου και τις καρδιές των ανθρώπων;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που έχει απασχολήσει αιώνες τώρα τους μελετητές των ανθρωπιστικών σπουδών- οι σύγχρονες μελέτες της σημειωτικής αλλά και της ψυχολογίας από τον Levis-Strauss ως τον Yung θεωρούν ότι μια ιστορία εντυπώνεται στη ψυχή και τον νου ενός ανθρώπου, επειδή συχνά υπάρχει ήδη καταγεγραμμένη εκεί. Από τους αρχαίους μύθους ως τις σύγχρονες οθόνες της τηλεόρασης αναδύονται ιστορίες και ρόλοι-αρχέτυπα, που επαναλαμβάνουν στην ουσία την αρχέγονη μάχη ανάμεσα στο σκοτεινό και ενστικτώδες και το φωτεινό και ανθρώπινο μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Υπό αυτό το πρίσμα θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τα σύμβολα και την πλοκή μέσα στο έργο που εξετάζουμε.

Ο Έντουαρντ θυμίζει τον τυπικό ήρωα που μέσα από μια συνεχή μάχη τιθασεύει την ενστικτώδη δίψα του για το θάνατο, για χάρη του σεβασμού και της προστασίας της ανθρώπινης ζωής και προσπαθεί να ακολουθήσει έναν δρόμο που θα τον επαναφέρει όσο δυνατόν πιο κοντά στην ανθρώπινη ύπαρξη «ή ό,τι είναι αυτό που είμαι». Όμως του λείπει αυτό που κάνει πραγματικά τη ζωή ανθρώπινη: η αγάπη, για τον εαυτό του και για τους ανθρώπους. Και αυτό είναι που η Μπέλλα, όπως οι ντάμες των παλιών ιστοριών, του θυμίζει- εκείνο που ενώνει και τους δύο: η ανυποχώρητη αγάπη που μπορεί να οδηγεί στη λύτρωση. Από εκείνη τη στιγμή η νύχτα και ο θάνατος δίνουν τη θέση τους στην προστασία με κάθε τίμημα αυτού που αγαπάς, αυτού που δίνει νόημα και ομορφιά στη ζωή και στον κόσμο. Μια ζωή την οποία η Μπέλλα τολμά να απαρνηθεί για να μοιραστεί με την αδελφή ψυχή της το δικό του κόσμο: έναν κόσμο του λυκόφωτος. Όμως εκείνος καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να την αποτρέψει και να την κρατήσει στην ανθρώπινη ζωή, φτάνοντας στο σημείο ακόμα και να φύγει από κοντά της. Όμως γιατί;

Η απάντηση βρίσκεται σε ένα από τα ανέκδοτα αποσπάσματα της σειράς των βιβλίων του «Λυκόφωτος», τον «Ήλιο του Μεσονυκτίου». «Και βέβαια δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω. Τι ήταν ο δικός μου πόνος, σε σύγκριση με τη δική της ευτυχία; Έπρεπε να μπορεί να χαμογελά, ελεύθερη από τον φόβο και τον κίνδυνο. Ελεύθερη από την προσμονή για ένα μέλλον χωρίς ψυχή. Της άξιζε κάτι καλύτερο από αυτό, από μένα. Όταν θα έφευγε από αυτό τον κόσμο, θα πήγαινε σε έναν τόπο που ήταν για πάντα φραγμένος για μένα, όσο και αν προσπαθούσα εδώ.»

Σύμφωνα με την παραδοσιακή γνώση, οι βρικόλακες είναι άνθρωποι που διαπράττουν τόσο αποτρόπαιες πράξεις στη ζωή τους, που η ψυχή τους τους εγκαταλείπει, ενώ εκείνοι συνεχίζουν να ζουν ρουφώντας ζωή από τους άλλους.

Αυτή η γνώση βέβαια με τον καιρό διαστράφηκε και κατέληξε στο ότι κάποιος μπορεί απλά με ένα δάγκωμα να αποκτήσει αυτή τη σκοτεινή φύση, και τέτοια είναι η εκδοχή αυτής της ιστορίας. Πρόκειται λοιπόν για κάποιου είδους «καρμικά δεσμά» από τα οποία ο ήρωας πιστεύει ότι δε θα απελευθερωθεί ποτέ. Η ίδια η Μπέλλα όμως είναι αποφασισμένη να το ανατρέψει αυτό. Μέσα στην ιστορία αγωνίζεται με έμβλημα την αγάπη για να ξυπνήσει μέσα στον Έντουαρντ την εσωτερική δύναμη και την ανθρωπιά που ξέρει ότι έχει, για να ξανακερδίσει την ψυχή του. Εν τέλει γίνεται η ίδια η ψυχή του, που ακροβατεί αδιάκοπα στο λυκόφως της ζωής και του θανάτου.

Η Νέα Σελήνη και η Έκλειψη

Όταν η Μπέλλα μένει μόνη, έρχεται κοντά με ένα νεαρό ινδιάνο, τον Τζέικομπ, ο οποίος όμως κρύβει ένα εξίσου τρομερό μυστικό. Είναι λυκάνθρωπος, ταγμένος στην αδυσώπητη μάχη μεταξύ βαμπίρ και λυκανθρώπων, στην, κατ’ αυτή την εκδοχή, προσπάθεια των τελευταίων να διαφυλάξουν την ανθρώπινη κοινότητα από τους πρώτους. Είναι αρκετά ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε τον κώδικα γύρω από τον οποίο συσπειρώνεται αυτή η «αγέλη των λύκων» με σκοπό την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Απόλυτη αφοσίωση στις διαταγές του Άλφα, του αρχηγού, επικοινωνία μέσα από τις σκέψεις, ανάφλεξη και μεταμόρφωση μέσα από τον έλεγχο (ή όχι) των συναισθημάτων. Παρόλα αυτά ο Τζέικομπ παραμένει στην ουσία του ανθρώπινος και είναι αυτός, που «σαν τον ήλιο» θα ξαναθερμάνει τη παγωμένη καρδιά της Μπέλλα στο διάστημα της απουσίας του Έντουαρντ.

Εκεί είναι που η Μπέλλα πρέπει να κάνει μια κρίσιμη επιλογή, ανάμεσα στο συμβιβασμό της επιστροφής σε μια «φυσιολογική», ασφαλή ζωή με τον Τζέηκομπ, καλύπτοντας με ένα σεντόνι τον άλλο δρόμο που ονειρεύτηκε και έναν αγώνα για να ξαναβρεί τον Έντουαρντ, γεμάτο κίνδυνο και περιπέτεια, όπου θα δοκιμάζει συνεχώς τα όριά της και την αφοσίωση της στην κατάκτηση μιας ψυχής και μιας ζωής και για τους δύο. Είναι μια επιλογή που ίσως θυμίζει το δίλημμα που με διάφορες μορφές εμφανίζεται στον καθένα, ανάμεσα στο γνωστό και ασφαλές και αυτό που είναι δύσκολο αλλά πιο αληθινό. Η επιλογή αυτή θα οδηγήσει τους ήρωες στην «Έκλειψη» σε μια αλυσίδα μαχών, στην οποία ο καθένας επιβεβαιώνει και συνεχίζει στην πορεία του προς το αβέβαιο, αλλά αναπόφευκτο πεπρωμένο τους.

Σε αυτό το άρθρο επιχειρήσαμε να δούμε αυτή την ταινία όπως και κάθε άλλη, από μια εσωτερική σκοπιά, μια οπτική που πάει πέρα από την επιφάνεια, στο βάθος που υπάρχει σε κάθε δημιουργία. Και πράγματι ο κόσμος του Λυκόφωτος όπως και τόσοι άλλοι κόσμοι, μας είναι γνώριμος γιατί ζευγαρώνει τα πλάσματα της φαντασίας μας με τις πιο ανθρώπινες αξίες και αναζητήσεις: κώδικες ζωής και φαινομενικά ανυπέρβλητα δεσμά, αγάπη και λύτρωση, επιλογή και πεπρωμένο.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Minority Report

Ο Πλάτωνας, για να μιλήσει για την δικαιοσύνη, χρειάστηκε να αναλύσει πρώτα μέσα σε δύο τόμους την ιδανική πολιτεία, και προσπερνώντας κι απορρίπτοντας αγαπημένες ιδέες μεταγενέστερων εποχών (όπως π.χ. δικαιοσύνη είναι το δίκαιο του ισχυρότερου) κατέληξε στο ότι Δικαιοσύνη είναι να δίνείς στον καθένα αυτό που του αρμόζει. Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται το πλαίσιο μιας ιδανικής πολιτείας με συνειδητούς πολίτες και εξηγεί επίσης πως θα λειτουργεί αυτή.

Στην συγκεκριμένη ταινία, βλέπουμε να παρουσιάζεται ένα είδος ιδανικής πολιτείας, τουλάχιστον εξωτερικά. Το έγκλημα δεν υπάρχει, διότι έχουν καταφέρει να το προλαμβάνουν συλλαμβάνοντας τον δράστη πριν διαπράξει το έγκλημα. Όλα φαίνονται μια χαρά, κανείς δεν δείχνει να αμφιβάλλει για το σύστημα, ώσπου ο κυνηγός γίνεται το θήραμα. Όμως πόσο ένοχος μπορεί να είναι κανείς, όταν ίσως ούτε καν έχει προλάβει να σκεφτεί το έγκλημα που θεωρητικά θα διαπράξει; Αν η ελεύθερη Βούληση είναι αυτή που καθορίζει το ηθικό ύψος του ανθρώπου, πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι ο άνθρωπος, αν δεν θα μπορεί να «δοκιμαστεί». Πόσο ιδανική μπορεί να είναι μια κοινωνία που έχει καλούς πολίτες μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν την ευκαιρία να γίνουν κακοί; Όταν δεν υπάρχει Ελεύθερη Βούληση μπορεί να υπάρξει Μαθητεία, Γνώση, Συνείδηση, Στοχασμός, Επαναθεώρηση της αντίληψής μας για τον κόσμο και τέλος Λύτρωση;

Την θέση της Πυθίας στη συγκεκριμένη ταινία έχουν οι «Διαγνώστες». Είναι 3 άτομα (όπως ο Τρίποδας της Πυθίας) που είναι βουτηγμένα στο νερό (συμβολίζει την αγνότητα, και επίσης το νερό είναι καλός αγωγός για την ενέργεια ανάμεσά τους) που μαζί επικοινωνώντας βρίσκουν το έγκλημα. Το κεντρικό πρόσωπο και πιο δυνατό από τους τρεις είναι γυναίκα, ακριβώς όπως και στην αρχαιότητα, μια και η διαίσθηση είναι περισσότερο θηλυκό στοιχείο.

Βλέπουμε τον πρωταγωνιστή της ταινίας να είναι σίγουρος για την ορθότητα του συστήματος λόγω του προσωπικού του δράματος (έχουν απαγάγει τον γιο του κάποτε). Όμως το καμπανάκι του συστήματος δεν κάνει καμία εξαίρεση και χτυπά κάποια στιγμή για αυτόν.

Πρέπει να συλληφθεί. Έχει 2 επιλογές να μείνει και να αφήσει να τον συλλάβουν (εφόσον εμπιστεύεται την ορθότητα του συστήματος) ή να δραπετεύσει. Επιλέγει το δεύτερο γιατί μάλλον η δίψα για ελευθερία και (ίσως δικαιοσύνη -άλλωστε αισθάνεται αθώος-) είναι εντονότερη. Στην προσπάθεια του να αποδείξει ότι είναι αθώος, ξεκινά μια αναζήτηση που τον οδηγεί στο σημείο να διαπράξει το έγκλημα.

Ακριβώς όπως κάποτε ο Οιδίποδας το σκάει από το σπίτι του, όταν μαθαίνει από την Πυθία, ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί την μητέρα του, και τελικά μην γνωρίζοντας ότι αυτοί που πίστευε ότι ήταν γονείς του, δεν ήταν, φτάνει τελικά να σκοτώσει τον αληθινό του πατέρα και να παντρευτεί έπειτα την αληθινή του μητέρα. Τελικά η Μοίρα είναι αναπόφευκτη. Τότε που βρίσκεται η Ελεύθερη Βούληση;

Ίσως στο ενδιάμεσο. Δηλαδή ο τρόπος που θα φτάσουμε στο προδιαγραμμένο αποτέλεσμα θα είναι αυτός που εμείς έχουμε επιλέξει. «Και γιατί να είναι σημαντικό αυτό», θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς. Γιατί από τον τρόπο που θα επιλέξει κανείς την διαδρομή αυτή, εξαρτώνται τα μαθήματα και οι εμπειρίες που θα πάρει. Αυτό άλλωστε φαίνεται και στην ταινία. Ο πρωταγωνιστής προσπαθώντας να αποφύγει το μοιραίο ανακαλύπτει μια ολόκληρη συνωμοσία, έρχεται αντιμέτωπος με δική του άγνοια και τέλος καταφέρνει να λυτρωθεί.

Μήπως είχε δίκαιο τελικά ο Πλάτωνας όταν έλεγε ότι η κοινωνία για να γίνει καλύτερη πρέπει ο καθένας από μας να γίνει καλύτερος; 

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: The Others

Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία με ασυνήθιστο θέμα. Αρχικά θεωρούμε ότι κινείται γύρω από την καταθλιπτική προσωπική ζωή της πρωταγωνίστριας, η οποία δεν έχει όπως φαίνεται πολλά περιθώρια για χαρά και ευτυχία. Ο άντρας της χάθηκε και είναι αναγκασμένη να ζει στο σκοτάδι λόγω μιας δερματικής ασθένειας των παιδιών της. Φοβάται λοιπόν το φως και τον ήλιο. Ζει σε μια ηθελημένη μοναξιά θεωρώντας ότι δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.

Τότε εμφανίζονται κάποιοι που έχουν σκοπό να την βοηθήσουν. Τελικά καταφέρνουν να την φτάσουν στο σημείο του να συνειδητοποιήσει ότι μόνη της φταίει για αυτή την κατάσταση. Τα παιδιά δεν είναι άρρωστα και δεν υπάρχει λόγος για τόσο σκοτάδι γιατί απλώς… έχουν ήδη πεθάνει όλοι τους.

Στην ανατολική φιλοσοφία υπάρχει η διδασκαλία που μιλά για την «Μάγια» την μεγάλη Πλάνη, που σημαίνει, ότι ο άνθρωπος θεωρεί για αληθινά, πράγματα που είναι μόνο μορφές και πρόκειται να χαθούν, ενώ παράλληλα του διαφεύγει η ουσία, το πραγματικό. Σε αυτό φταίει ο Νους που είναι ένα εργαλείο με το οποίο είναι αδύνατο να αντιληφθεί κανείς την αλήθεια. Έτσι με έναν πλανημένο και ανεξέλεγκτο Νου κάνουμε την ζωή μας κόλαση ή αντίστοιχα αν καταφέρουμε να το ελέγξουμε και να τον καθοδηγήσουμε σωστά θα μπορούμε να μετατρέψουμε την κόλαση σε παράδεισο. (Μην ξεχνάμε ότι και η παράνοια είναι  μια τρομερή ασθένεια του νου).

Η Ανατολική εσωτερική παράδοση προχωρά ακόμη περισσότερο λέγοντας, ότι ο Νους μαζί με τα αρνητικά συναισθήματα μπορεί να εγκλωβίσουν την ψυχή και μετά τον θάνατο π.χ. σε περίπτωση αυτοκτονίας. Τι σημαίνει αυτό; Να μην μπορεί η ψυχή να ανυψωθεί, στα επίπεδα των άλλων καταστάσεων που της αρμόζει να πάει και μένει έτσι ,σε ένα χαμηλό επίπεδο με εστιασμένη την προσοχή της σε αυτά που την τυραννούν, δηλαδή συνεχίζει να βλέπει την αιτία της θλίψης και των τύψεών της σε ένα φαύλο κύκλο, από όπου δεν μπορεί να βγει. Τότε εμφανίζονται κάποιες οντότητες που προσπαθούν να βοηθήσουν την ψυχή να περάσει απέναντι. (Θεωρούν ότι όπως υπάρχουν στη γη άνθρωποι που κάνουν κάποιο φιλανθρωπικό έργο, έτσι και σε κείνα τα επίπεδα υπάρχουν ψυχές που είναι πιο ευαισθητοποιημένες και προσπαθούν να βοηθήσουν.)

Σε μια τέτοια κατάσταση βρίσκεται η πρωταγωνίστρια. Έζησε μια έντονη θλίψη, δεν κατάφερε να την ξεπεράσει, να την ελέγξει και πέθανε εξ αιτίας της, αλλά τελικά δεν κέρδισε τίποτα. Η ίδια θλίψη την κρατά αιχμάλωτη. Έτσι εμφανίζονται κάποια πρόσωπα στην ταινία που προσπαθούν να την κάνουν να βγει από αυτή την κατάσταση. Να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα. Αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει απότομα. Πρέπει να καταφέρουν να την κάνουν να αντιληφθεί την κατάστασή της χωρίς να σοκαριστεί και να θέλει η ίδια να φύγει από κει.

Οι αλλαγές στη συνείδηση βασίζονται σε μια εσωτερική μετάλλαξη. Αυτό προϋποθέτει μια μαθητεία. Πάντα θα υπάρχει ένας δάσκαλος που θα δείξει τον δρόμο, όμως δεν μπορεί να βαδίσει αυτός στη θέση του μαθητή, ούτε και να τον αναγκάσει με την βία. Πρέπει εκείνος να ξυπνήσει μέσα του την διάθεση για αλλαγή στη ζωή του. Για αυτό χρειάζεται Ανδρεία (δεν ήταν τυχαίο που το Ιπποτικό πρότυπο ήταν ένα σύμβολο μαθητή), επειδή στην Συνείδηση δεν αρέσει καθόλου να αποκοπεί από τα γνώριμα και σίγουρα μονοπάτια στα οποία βαδίσει, ακόμα κι αν αυτά είναι γεμάτα αγκάθια και της πληγώνουν τα πόδια.

Παράλληλα υπάρχουν στο σπίτι της πρωταγωνίστριας  και «οι Άλλοι». Είναι τα φαντάσματα του σπιτιού, που κινούνται στον χώρο και την τρομοκρατούν. Βέβαια σιγά σιγά αποδεικνύεται το αντίθετο. Αυτή είναι το φάντασμα για τους ανθρώπους κατοίκους του σπιτιού.

Υπάρχει μια μικρή διαχωριστική γραμμή, αυτή συνδέει ή χωρίζει (ανάλογα πως το βλέπει κανείς) την ζωή από τον θάνατο. Οι Ινδοί την ονομάζουν Αντακαράνα. Είναι μια ασημένια κλωστή που όταν κοπεί πεθαίνεις. Περνάς στην αντίπερα όχθη (σύμφωνα με την αρχαία ελληνική πίστη με τον Αχέροντα όπου σε περνούσε ο Χάρος απέναντι).

Τελικά οι άλλοι λοιπόν ήταν οι ζωντανοί και αυτή ήταν η Νεκρή. Αν όμως η ενσάρκωση είναι ένα πέρασμα για να πάρει η ψυχή εμπειρίες που θα τις επεξεργαστεί σε άλλα επίπεδα πιο ελεύθερη, τότε που είναι ο αθάνατος και που η ζωή;

Άλλωστε όπως είπε και ο Χριστός… αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους…. 

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: The Celestine Prophecy

Βασισµένη στην παγκοσµίως οµώνυµη νουβέλα του James Redfield, «Η Ουράνια Προφητεία» (που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, καθώς και µε συνέχειες και αναλύσεις) είναι µια ταινία πνευµατικής περιπέτειας, που εξιστορεί την ανακάλυψη ορισµένων χειρόγραφων κυλίνδρων στα τροπικά δάση του Περού, που αναφέρονται στη φύση και τους νόµους του ενεργειακού ιστού του σύµπαντος, της ανθρώπινης κοινωνίας και των διαπροσωπικών σχέσεων.

Σύµφωνα µε τον µύθο του βιβλίου και της ταινίας, τα χειρόγραφα φαίνεται ότι είχαν γραφτεί το 5 ή 6 π.Χ. και το ξύλινο κουτί που περιείχε τους κυλίνδρους, φτιάχτηκε γύρω στο 1600. Φαίνεται ακόµη, ότι κάποιος κατά την περίοδο της αρχικής Φραγκισκανής Εκκλησίας, επηρεασµένος από τον Πάπα Ουράνιο (Σελεστίνο) τον 5ο, τα έθαψε εκεί, κοντά στο αναχωρητήριο του Βισιέντε, στα τροπικά δάση του Περού. Είχαν ανακαλυφθεί οι οχτώ κύλινδροι, και έπρεπε να βρεθεί ο ένατος.

Η προφητεία, που αποτελείται από Εννιά Επιγνώσεις για την Συµπαντική Ενέργεια, προλέγει για µια χρονική περίοδο, κατά την οποία η βία και η ανησυχία στον κόσµο, θα οδηγήσουν σε µια παγκόσµια αφύπνιση, που θα ανατείλει εντός όλων των θρησκευτικών παραδόσεων. Η αφύπνιση αυτή, θα κινήσει την ανθρωπότητα προς µια βαθύτερη εµπειρία της πνευµατικότητας και θα ξανακαθορίσει την ανθρώπινη ζωή και κουλτούρα. Ο χρόνος είναι τώρα, στον 21ο αι.

Ο ίδιος ο συγγραφέας του βιβλίου, James Redfield, προτρέπει τον θεατή να µην παρακολουθήσει τηνταινία ως µια τυπική περιπέτεια, γιατί θα παραµείνει στο εξωτερικό της επίπεδο, αλλά να επιδιώξει,ταυτιζόµενος µε τον πρωταγωνιστή, να βιώσει διαισθητικά τις µεταµορφώσεις του ήρωα της ταινίας, καθώς εκείνος «µυείται» (δηλ. συνειδητοποιεί), µέσα από τις περιπετειώδεις εξελίξεις, σε µία-µία από τις Επιγνώσεις. Σ’αυτό, υποτίθεται ότι, βοηθάει ο χειρισµός του φωτός, των χρωµάτων και της µουσικής, από τους συντελεστές της ταινίας.

Η προσπάθεια των συντελεστών της ταινίας, είναι αξιόλογη. Η επιδίωξη του συγγραφέα δεν πετυχαίνει πάντοτε, αλλά ορισµένες σκηνές φαίνεται να επηρεάζουν και τον πιο δύσκολο θεατή. Οι διάλογοι και η εξέλιξη είναι µάλλον γρήγορη, αλλά τελικά µένει µια αισιόδοξη διάθεση και µια ελπίδα για το µέλλον της ανθρωπότητας.

Άραγε, αρκεί µια προφητεία, για να άρει την σκοτεινή αντι-πνευµατική περίοδο που διανύουµε; 

Ή µήπως, ο συγγραφέας ρίχνει το δόλωµα, ώστε να δικαιώσουµε την προφητεία του, προκαλώντας µια µετουσίωση στο ενεργειακό πεδίο της Γης, µέσα από την συλλογική προσπάθειά µας να προσεγγίσουµε την ιερή ενέργεια, εφαρµόζοντας τις Εννιά Επιγνώσεις; 

Οι 9 Επιγνώσεις:

(σε ελεύθερη µετάφραση, από τον Ιστότοπο του συγγραφέα)

1 Ανακαλύπτουµε ξανά ότι, ζούµε σε ένα βαθιά µυστηριώδη κόσµο, γεµάτο από ξαφνικές συµπτώσεις και συγχρονιστικές συναντήσεις, που φαίνονται µοιραίες.

2 Όσο περισσότεροι από εµάς αφυπνιζόµαστε σε αυτό το µυστήριο, θα δηµιουργήσουµε µία εντελώς διαφορετική κοσµο-θέαση – επαναπροσδιορίζοντας το σύµπαν, ως ενεργειακό και ιερό.

3 Θα ανακαλύψουµε ότι όλα γύρω µας, όλη η ύλη, αποτελείται από και απορρέει από, µία Θεία ενέργεια, την οποία αρχίζουµε να βλέπουµε και να κατανοούµε.

4 Από αυτή την προοπτική, µπορούµε να δούµε ότι, οι άνθρωποι πάντα ένοιωθαν ανασφαλείς και αποκοµµένοι από αυτή την ιερή πηγή, και έχουν προσπαθήσει να πάρουν ενέργεια δεσπόζοντας ο ένας πάνω στον άλλο. Αυτή η διαµάχη ευθύνεται για κάθε ανθρώπινη σύγκρουση.

5 Η µόνη λύση είναι να καλλιεργήσουµε µία προσωπική επανασύνδεση µε το Θείο, µία µυστικιστική µεταµόρφωση, που µας γεµίζει µε απεριόριστη ενέργεια και αγάπη, διευρύνει την αντίληψή µας της οµορφιάς και µας ανυψώνει µέσα σε µία Συναίσθηση του Υψηλότερου Εαυτού.

6 Μέσα σε αυτή την συναίσθηση, µπορούµε να εγκαταλείψουµε το δικό µας τρόπο στο να ασκούµε έλεγχο, και ναανακαλύψουµε µία συγκεκριµένη αλήθεια: την αποστολή, για την οποία βρισκόµαστε εδώ να την µοιραστούµε, ώστε να βοηθήσει να εξελιχθεί η ανθρωπότητα προς αυτό το νέο επίπεδο πραγµατικότητας.

7 Κατά την εκπλήρωση αυτής της αποστολής, µπορούµε να ανακαλύψουµε µία εσωτερική διαίσθηση, η οποία µας δείχνει πού να πάµε και τί να κάνουµε, και εάν δώσουµε µόνο θετικές ερµηνείες, φέρνει µία ροή συµπτώσεων, που ανοίγει τις πόρτες για να ξεδιπλωθεί η αποστολή µας.

8 Όταν αρκετοί από εµάς εισαχθούµε σε αυτή τη επαναστατική ροή, δίνοντας πάντοτε ενέργεια στον υψηλότερο- εαυτό όλων όσων συναντούµε, θα χτίσουµε έναν νέο πολιτισµό, όπου τα σώµατά µας εξελίσσονται σε ακόµη υψηλότερα επίπεδα ενέργειας και αντίληψης.

9 Με αυτό τον τρόπο, συµµετέχουµε στο µακρύ ταξίδι της εξέλιξης: από τη Μεγάλη Έκρηξη µέχρι τον ύστατο σκοπό της ζωής: να δώσουµε ενέργεια στα σώµατά µας, από γενιά σε γενιά, ώσπου να περπατήσουµε σε έναν παράδεισο, τον οποίο θα µπορούµε επιτέλους να δούµε.

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Pay It Forward

Στην αρχή της σχολικής χρονιάς, ο δάσκαλος γράφει μια εργασία στον πίνακα. «Σκεφτείτε μια ιδέα για να αλλάξετε τον κόσμο και εφαρμόστε την».

Μια μεγάλη πρόκληση λοιπόν,που απευθύνεται σε παιδιά, που δεν έχει κουράσει ακόμη η ζωή με τις αναποδιές της και που θεωρούν τα πάντα δυνατά. Μέσα στις διάφορες «γραφικές» προτάσεις που γίνονται στη συνέχεια από τα παιδιά, υπάρχει μια που αφήνει όλους να προβληματίζονται.

Ένα παιδί κάνει την εξής πρόταση: Θα βοηθήσει 3 άτομα και θα ζητήσει από αυτούς όχι να του ανταποδώσουν το καλό που τους έχει κάνει, αλλά να προωθήσουν αυτή την δράση σε άλλους 3 ανθρώπους. Έτσι θα σχηματιστεί μια πυραμίδα με τεράστια δυναμική που θα εξαπλώνει το καλό σε όλο και περισσότερους ανθρώπους και αυτό κάποια στιγμή θα αλλάξει τον κόσμο και θα τον κάνει καλύτερο.

Ουτοπικό; Ισως. Η ζωή είναι σκληρή και έχει τις παγίδες της για να μας αποθαρρύνει. Εμφανίζει μπροστά μας την αδράνεια, την απαισιοδοξία, την αλαζονεία, το ψέμα, για να μας κρατά δέσμιους. Ο άνθρωπος έχει μόνο ένα όπλο εναντίον όλων αυτών, την δική του εσωτερική Βούληση. Είναι λοιπόν θέμα εσωτερικής αξιοπρέπειας.

Πρέπει να νοιώθει κανείς έντονα την ανάγκη μέσα του να γίνει καλύτερος ο ίδιος για να μπορέσει να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο. Ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτεί λοιπόν, σύμφωνα με τα λόγια του παιδιού «μια ακραία πράξη πίστης και καλοσύνης από όλους».

Ένα μικρό παιδί μεταμορφώνεται σε δάσκαλο, για να μας θυμίσει ότι εμείς κρατάμε στα χέρια μας, τα ηνία της ζωή μας.  Σταδιακά έρχεται αντιμέτωπο με την αδυναμία που κρύβει μέσα του κάθε άνθρωπος «….Είναι δύσκολο για μερικούς που συνήθισαν κάτι, να το αλλάξουν ακόμη κι αν είναι άσχημο.»

Κάθε άνθρωπος έχει νοητικές συναισθηματικές και φυσικές συνήθειες με τις οποίες ταυτίζεται και αποκτά μέσα από αυτές ένα στήριγμα, μια ταυτότητα που είναι στην πραγματικότητα μια μάσκα. Οι συνήθειες αυτές λειτουργούν ως προκαταλήψεις και τον οδηγούν στο να δρα με συγκεκριμένο αναμενόμενο τρόπο. Έτσι δημιουργούνται οι προκαταλήψεις και ο φόβος στο καινούργιο (με το οποίο δεν μπορεί να ταυτιστεί).

Το σπάσιμο λοιπόν των συνηθειών είναι μια πράξη απελευθέρωσης και συγχρόνως μια πράξη ιερής τρέλας. Διότι με πιο άλλο τρόπο μπορεί να ξεπεραστούν οι λογικές και  υπολογισμένες ιδέες του νου που μας περιορίζουν, παρά μόνο με κάτι ηρωικό; Το ηρωικό φαίνεται πάντοτε ουτοπικό.  Διότι δεν είναι εύκολο να το προσδιορίσεις αλλά ούτε και να το περιορίσεις στα στενά λογικά πλαίσια του καθιερωμένου. Για αυτό και είναι τρελό το να προσπαθείς να κάνεις τον κόσμο καλύτερο.

Για να αρχίσεις μια τέτοια προσπάθεια πρέπει πρώτα να πιστέψεις στο καλό που έχουν μέσα τους οι άνθρωποι και αυτό από μόνο του είναι πολύ ηρωικό. Όμως  αν κοιτάξουμε την ιστορία θα δούμε ότι οτιδήποτε άλλαξε προς το καλύτερο τον κόσμο ξεκίνησε από ανθρώπους που συνειδητοποίησαν έντονα και ξεκάθαρα αυτό που ο μικρός κρύβει στα εξής λόγια: «….αν δεν γίνει η προσπάθεια αυτή, (να γίνει ο καθένας καλύτερος και να το προωθήσει αυτό), τότε όλοι μας κατά κάποιο τρόπο χάνουμε…»

Μπορεί και πάλι ο νους να μας κάνει να σκεφτούμε ότι είναι πού μικρή η ζωή για ένα τέτοιο εγχείρημα. Παρ όλα αυτά όταν μια μικρή ζωή επηρεάσει πολλούς ανθρώπους τότε ο χρόνος ύπαρξής της, κατά ένα μαγικό τρόπο πολλαπλασιάζεται…..

Μια πολύ γλυκιά και βαθιά ανθρώπινη ταινία.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Gladiator

Μια καθαρά χολυγουντιανή ταινία, που αναφέρεται σε μια πολύ σημαντική εποχή-μεταίχμιο της ιστορίας: στην αρχή της πτώσης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έρχεται να μας θυμίσει για λίγο τη λάμψη της Ρώμης, πολύ πριν αμαυρωθεί στην ιστορία από την πένα των Χριστιανών ιστοριογράφων, οι οποίοι περισσότερο την κατηγόρησαν για την πτώση της, παρά την ύμνησαν για την εποχή της ακμής της. Αυτός είναι και ο λόγος που, ενώ ιστορικά η ρωμαϊκή αυτοκρατορία είναι από τους πολιτισμούς που εντάξανε την ανεξιθρησκία μέσα στο κοινωνικό τους πλαίσιο (στη Ρώμη υπήρχαν μιθραϊκοί, ελληνορωμαϊκοί και  αιγυπτιακοί ναοί), έμεινε στην ιστορία ως διώκτης των Χριστιανών. Αποσιωπάται βέβαια το γεγονός ότι η νέα τότε θρησκεία θέλησε να επιβληθεί πάνω σε όλες τις άλλες (κάτι που ήταν αντίθετο με το πνεύμα της ανεξιθρησκίας) και επίσης, για να το καταφέρει, χρησιμοποίησε μεθόδους χειραγώγησης του απλού λαού με στόχο την πολιτική αστάθεια.

Ήταν μια μάχη εξουσίας.  Αλλά, ό,τι ήταν να γίνει έγινε, και η ιστορία μας αποδεικνύει ότι πάντα υπάρχουν λόγοι πίσω από τις αιτίες. Έτσι, η πραγματική αιτία της πτώσης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν η διαφθορά που άρχισε να μεγαλώνει μέσα σε αυτούς που θα έπρεπε να είναι οι στυλοβάτες της.  Μια από τις τελευταίες προσωπικότητες που ανήκει στη δοξασμένη σειρά των στωικών φιλοσόφων-αυτοκρατόρων της ήταν ο Μάρκος Αυρήλιος. Στην ταινία τον βλέπουμε να γράφει στη σκηνή του, στο πεδίο της μάχης, το πιο βαθύ ίσως ημερολόγιο του κόσμου: «Τα εις εαυτόν». Ένα βιβλίο μέσα στο οποίο φαίνεται καθαρά η ηθική ποιότητα του αυτοκράτορα. Ένα βιβλίο που δεν γράφτηκε για να διαβαστεί από κάποιους ή για να διδάξει κάποιους, αλλά μόνο για τον ίδιο το συγγραφέα. Γράφτηκε, για να εκφράσει τις σκέψεις του που είναι διδάγματα και παρατηρήσεις προς τον εαυτό του. Γράφτηκε μυστικά, όταν ήξερε ότι κανείς δεν θα τον άκουγε παρά μόνο ο ίδιος του ο εαυτός. Αυτό είναι που κάνει τόσο σημαντικές αυτές τις παρατηρήσεις και τους διαλογισμούς.

Η ταινία τον παρουσιάζει σοφό και δίκαιο, να μεριμνά και να ανησυχεί για τη συνέχεια της αυτοκρατορίας διαισθανόμενος ότι έρχεται η πτώση της. Όλες του τις ελπίδες τις έχει συγκεντρώσει σε ένα πρόσωπο, το οποίο γνωρίζει ότι είναι δίκαιο και ικανό να συνεχίσει το έργο του. Το πρόσωπο αυτό είναι ο στρατηγός Μάξιμος. Ο  Μάξιμος είναι ένας κλασικός ήρωας με ένα προδιαγραμμένο μέλλον, που έρχεται για να τον κάνει να υποφέρει και να τον οδηγήσει τελικά στη δόξα, τη στιγμή που αυτός μόνος του και απαλλαγμένος από φιλοδοξίες ζητά μόνο ένα πράγμα: να ζήσει μια απλή καθημερινή ζωή. Όμως, το «Δάρμα» του, όπως θα έλεγαν στην Ινδία, η Μοίρα του δηλαδή, είναι γραμμένη διαφορετικά. Του ζητά να επιδείξει αρετές, να τις βγάλει από μέσα του, να τις καλλιεργήσει, να τις αναπτύξει σταθερά και, όταν τα πράγματα γίνουν δύσκολα, να τις προσφέρει στους άλλους υπηρετώντας ανώτερους σκοπούς.

Έτσι σιγά σιγά, μεταλλάσσει τον εαυτό του σε υπόδειγμα ηθικής έχοντας για σύνθημά του την παρακάτω πρόταση: «ό,τι κάνεις σ’ αυτήν τη ζωή αντανακλά στην αιωνιότητα».  Όμως, υπάρχει ένα τρίτο πρόσωπο στην ιστορία, αφού πάντα όπου υπάρχει ένας Ήρωας, εκεί κοντά υπάρχει και ένας προδότης. Στην ταινία είναι ο Κόμμοδος, ο υιοθετημένος γιος του αυτοκράτορα. Σαν χαρακτήρας έχει όλες τις ιδιότητες του «κακού». Είναι ανίκανος, διεφθαρμένος, δειλός, φιλόδοξος συκοφάντης. Είναι ο αντίποδας του Ήρωα.  Η ταινία δεν κρατιέται σε αυστηρά ιστορικά πλαίσια, γι’ αυτό ας σημειώσουμε ότι ο ίδιος ο Μονομάχος είναι ένα φανταστικό πρόσωπο. Ο Μάρκος Αυρήλιος δεν δολοφονήθηκε, αλλά πέθανε σε μεγάλη ηλικία. Επίσης, ο Κόμμοδος ήταν ο γιος του, τον οποίο ο ίδιος ο Μάρκος Αυρήλιος ανακήρυξε νέο αυτοκράτορα και αντικαταστάτη του.

Όμως, το ενδιαφέρον στην ταινία αυτή είναι οι συμβολισμοί που βρίσκονται κρυμμένοι μέσα σε κάθε πρόσωπο. Ο προδότης συμβολίζει τα κατώτερα στοιχεία του Ήρωα, με τα οποία πρέπει να έρθει αντιμέτωπος και να τα νικήσει, ακόμα κι αν φαίνονται να έχουν όλη τη δύναμη και την εξουσία. Ο Μονομάχος συμβολίζει τη συνείδηση μέσα σε κάθε άνθρωπο, η οποία θα πολεμήσει με τα κατώτερα στοιχεία της προσωπικότητάς του (που συμβολίζονται από τον Κόμμοδο), παίρνοντας βοήθεια από ένα μεγάλο σύμμαχο και δάσκαλο ταυτόχρονα, που είναι το Ανώτερο ΕΓΩ, το πιο πνευματικό στοιχείο μέσα μας (αυτό συμβολίζεται από το Μάρκο Αυρήλιο).  Έτσι λοιπόν, φαίνεται πως το Χόλυγουντ ίσως να μην μπορεί να μπει στο βάθος μιας Μπαγκαβάτ Γκίτα ή μιας Ραμαγιάνα, αλλά καταφέρνει, αν το θελήσει, να κρατήσει τα κυριότερα στοιχεία αυτών των ηρωικών επών, όπως είναι η ανδρεία, η τιμή, η αξιοπρέπεια, το καθήκον, η προσφορά, η εσωτερική μάχη. Πράγματα που τόσο έχουν υποτιμηθεί στην εποχή μας, αλλά και τόσο ανάγκη τα έχουμε. Αρκεί να θυμόμαστε ότι «ό,τι κάνουμε σε αυτήν τη ζωή αντιστοιχεί στην αιωνιότητα».

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: The Cell

Ο άνθρωπος είναι ένα πολυδιάστατο Ον με φυσικό σώμα με ενέργεια-ζωή με συναισθήματα και σκέψεις (ανώτερες-αγνές και κατώτερες -επιβίωσης). Στη συγκεκριμένη ταινία παρουσιάζεται με πολύ ενδιαφέρον τρόπο η ταύτιση του ανθρώπου με αυτό που κατανοεί ως πιο ανώτερο μέσα του, δηλαδή το νου. Ο άνθρωπος σκέφτεται άρα υπάρχει. Υπάρχει σε ένα κόσμο φαινομενικά ανύπαρκτο, έναν κόσμο που δείχνει πως ο ίδιος  τον δημιουργεί  και  τοποθετεί τον εαυτό του εκεί μέσα,  έτσι ακριβώς όπως τον ονειρεύεται. 

Βέβαια σε αυτόν τον κόσμο έχει κάποιους περιορισμούς όσον αφορά στο να οραματιστεί τον εαυτό του. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι περιορισμοί αυτοί δημιουργούνται από τις επιθυμίες του, τα πάθη του και από τον τρόπο που βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του. 

Ναι, αλλά μήπως τελικά αυτό δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή;  Η μήπως και η πραγματικότητα είναι απλώς ένα παιχνίδι του νου;

Οι πρωταγωνιστές μοιάζουν με ταξιδιώτες, μόνο που το ταξίδι τους αφορά στη βουτιά μέσα στον ίδιο τους εαυτό. Είναι το πιο οδυνηρό και πιο λυτρωτικό ταξίδι…. Στη χώρα του πουθενά. Εκεί όπου κρύβονται τα πάντα μέσα σε σκοτεινές γωνιές, έτοιμα να κατασπαράξουν τον απρόσκλητο επισκέπτη. Όλοι οι φόβοι, όλοι οι δισταγμοί, όλα τα πάθη, όλες οι αμφιβολίες, οι απογοητεύσεις…. Ένας ολόκληρος κόσμος, εφιάλτης κρυμμένος σε αυτό που αποκαλούμε Ασυνείδητο. 

Η ψυχή παραδομένη στα κατώτερα αυτά στοιχεία  (ή μήπως να τα αποκαλέσουμε στοιχειά;). Φυλακισμένη στον πύργο της, περιμένει αυτόν που θα σκοτώσει τον Κέρβερο για να  την απελευθερώσει και να της χαρίσει τη χαμένη της αγνότητα (στην ταινία συμβολίζεται με την παιδική ηλικία του πρωταγωνιστή). 

Τελικά μόνο η συνείδηση είναι αυτή που μπορεί να τα καταφέρει (συμβολίζεται από τη γυναίκα επιστήμονα). Μόνο αυτή μπορεί να έρθει αντιμέτωπη με τον δράκο, δηλαδή με την ίδια την σκιά του ανθρώπου και να τον νικήσει. Αλλά δεν θα τα κατάφερνε ποτέ μόνη της. Ενώ έχει τη σοφία να ξέρει ότι τίποτα από όλα αυτά τα τρομακτικά δεν είναι παραγματικότητα παρ όλα αυτά παρασύρεται από τον κόσμο αυτό της πλάνης. Θα χρειαστεί η βούληση (την συμβολίζει ο αστυνομικός), που δεν παρασύρεται από τον σκοπό και θα την πείσει τελικά πως τίποτα δεν είναι αλήθεια.

Και έτσι ξεκινά ο αρχετυπικός πόλεμος. Η μάχη μεταξύ της  μαύρης και του λευκής πλευράς. Πολεμάνε τα αρχέτυπα, ο Άρχοντας του Σκότους και η Κυρία του Αγνού Φωτός . Και παρ όλο που η ταινία , σύμφωνα με κάποιους, είναι για «γερά νεύρα», επέρχεται η λύτρωση με τη νίκη της φωτεινής πλευράς. Μια μικρή θυσία όμως πάντα πρέπει να προσφερθεί…… 

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Agora

Πέντε χρόνια μετά το βραβευμένο με Όσκαρ «Η θάλασσα μέσα μου». ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη με την πέμπτη κατά σειρά ταινία του «Αγορά». Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή της αλεξανδρινής φιλοσόφου, μαθηματικού και αστρονόμου Υπατίας.

Βρισκόμαστε στην Αλεξάνδρεια του 391 μ.Χ. ταραχές ξεσπούν στην αγορά της πόλης (εξ ου και ο τίτλος της ταινίας) μεταξύ των πολυθεϊστών και των χριστιανών, οι οποίοι μόλις πρόσφατα έχουν νομιμοποιηθεί ως θρησκεία. Την ίδια περίοδο η Υπατία διδάσκει φιλοσοφία στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και επιδίδεται σε επιστημονικά πειράματα προσπαθώντας να ξεκλειδώσει κάποια από τα μυστικά του κόσμου.

Η τοπική εξουσία, στην προσπάθειά της να καταπνίξει μια εξέγερση των οπαδών της νέας θρησκείας, προκαλεί μαζική αντίδραση των πιστών, οι όποιοι αντεπιτίθενται. Το αποτέλεσμα για τους πρώτους είναι να αναγκαστούν να οχυρωθούν στηβιβλιοθήκη. Λίγες μέρες μετά φτάνει το αυτοκρατορικό διάταγμα σύμφωνα με το οποίο η βιβλιοθήκη και οι ναοί πρέπει να παραδοθούν στους χριστιανούς, οι οποίοι προχωρούν στην καταστροφή τους. Μέσα στον πανικό που επικρατεί η Υπατία καταφέρνει να ξεφύγει σώζοντας μερικούς παπύρους.

Μερικά χρόνια αργότερα βλέπουμε την κατάσταση να έχει αντιστραφεί . Η πολιτική εξουσία ανήκει στους χριστιανούς ενώ διώκονται οι «παγανιστές». Η Υπατία απτόητη συνεχίζει τις έρευνές της. Τα πράγματα όμως παίρνουν άσχημη τροπή με την άνοδο του Κύριλλου στην εξοuσία και τις μεταρρύθμισης που θα φέρει. Είναι η αρχή του μεσαίωνα.

Γυρισμένη στη Μάλτα, η ταινία έχει σκηνικά που μαγεύουν  το θεατή. Στην κατασκευή τους δόθηκε σημασία στο να αναδειχτεί η πολυεθνικότητα της πόλης με ένα συνδυασμό ελληνορωμαϊκών και αιγυπτιακών στοιχείων, καθώς επίσης και μια αίσθηση παρακμής, μέσα από τα ξεθωριασμένα χρώματα και τις φθαρμένες πέτρες των κτιρίων. Επίσης μεγάλη προσοχή δόθηκε και στα κουστούμια, τόσο σχεδιαστικό, όσο και χρωματικό. Στην αρχή της ταινίας, η Υπατία, καθώς και όλοι οι παγανιστές φορούν ανοιχτόχρωμα ρούχα. Οι χριστιανοί ξεχωρίζουν με τα γκρίζα χρώματα. Μετά την καταστροφή της βιβλιοθήκης, η Υπατία φοράει σκουρόχρωμη περιβολή, ενώ στοτέλος έναν κόκκινο μανδύα, εν μέσω του κατάμαυρου των φανατικών.

Η αλεξανδρινή φιλόσοφος ενσαρκώνετε στην οθόνη από την Βρετανή ηθοποιό Ρέιτσελ Βάις, την οποια και είχε εξαρχής στο νου του ο Αμενόμπαρ όταν έγραφε το σενάριο. Η ηθοποιός καταφέρνει να μεταδώσει τοπάθος της φιλοσόφου για την έρευνα και την ανακάλυψη χωρίς να πέφτει σε υπερβολές. Οι σκηνές στις οποίες την βλέπουμε να εξετάζει αν ισχύει η γεωκεντρική Θεωρία  (έμπνευση του σκηνοθέτη, καθώς δεν έχει διασωθει το ακριβές περιεχόμενο των έργων της) είναι από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της ταινίας. Αξιοπρεπείς ερμηνείες έχουμε και από το υπόλοιπο καστ. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον Μαξ Μινγκέλα στο ρόλο του Ντάβους, δούλου της Υπατίας (χαρακτήρας που δημιουργήθηκε για την ταινία). Όσκαρ Άιζακ στο ρόλο του Ορέστη, έπαρχου της Αλεξάνδρειας και μαθητή της φιλοσόφου, Σάμι Σαμίρ,στορόλο του αρχιεπίσκοπου Κύριλλου.

Κατά τη διάρκεια της ταινίας, σε κάποιες σκηνές βλέπουμε την κάμερα να ανυψώνετε σταδιακά, δείχνοντας μας μια πανοραμική άποψη της πόλης, της ευρύτερης περιοχής και τελικά, του πλανήτη. Ο σκηνοθέτης εξήγησε αυτήν του την επιλογή λέγοντας: «Η Αγορά είναι η ιστορία μιας γυναίκας, μιας πόλης, ενός πολιτισμού και ενός πλανήτη. Η αγορά είναι ο πλανήτης πάνω στον οποίο πρέπει να ζήσουμε όλοι μαζί. Προσπαθήσαμε να δείξουμε την ανθρώπινη πραγματικότητα μέσα στο σύνολο της Γης και τη Γη μέσα στο σύνολο του Σύμπαντος βλέποντας τους ανθρώπους σαν μυρμήγκια και τη Γη σαν μια μικρή σφαίρα ανάμεσα σε πολλά άλλα άστρα. Γι' αυτό παίξαμε με την αλλαγή προοπτικής».

Πολλοί, όντας προκατειλημμένοι, έχουν κατηγορήσει το σκηνοθέτη ότι μέσα α

πό την ταινία αυτή προσπαθεί να στηλίτευση τη χριστιανική εκκλησία. Κάθε άλλο όμως. Στην αρχή βλέπουμε τους χριστιανούς να διώκονται εν ονόματι των παλιών θεών. Στη συνέχεια τους βλέπουμε να διώκουν κάθε μη χριστιανό (παγανιστές, εβραίους κ.τ.λ).Στην πραγματικότητα, το κατηγορώ της ταινίας απευθύνεται στον φανατισμό, είτε αυτός είναι  θρησκευτικός, είτε πολιτικός, είτε οποιασδήποτε άλλης μορφής.

«Διαπιστώσαμε πως εκείνη η περίοδος της αρχαιότητας έχει πολλά κοινά με το σήμερα. Τότε τα πράγματα έγιναν πολύ ενδιαφέροντα, καθώς καταλάβαμε πως είχαμε τη δυνατότητα να γυρίσουμε μια ταινία για το παρελθόν, ενώ στην πραγματικότητα γυρίζαμε μια ταινία για το παρόν».

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Sings

Κατά την αρχαιότητα ο οιωνός ήταν ένα μαντικό όρνεο που από την πτήση του ή τις κραυγές του οι αρχαίοι Έλληνες μάντευαν το μέλλον. Σήμερα η λέξη οιωνός σημαίνει προφητικό σημάδι.

H ταινία ανήκει στον δημιουργό της «6ης Αίσθησης», και πάλι διαπραγματεύεται το άγνωστο. Αναφέρεται στα σημάδια που είναι αποτυπωμένα πάνω στην γη. Αυτά είναι τα λεγόμενα «αγρογλυφικά». Όμως παίζει σε διπλό ταμπλό με την έννοια «οιωνός».

Σε ένα πρώτο επίπεδο φαίνεται να μιλά για τα αγρογλυφικά που βρίσκει ο πρωταγωνιστής στο χωράφι του στην έναρξη της ιστορίας, αλλά υπάρχει και ένα δεύτερο επίπεδο όπου βλέπουμε ότι πολλά πράγματα που συνέβησαν στη ζωή του ήταν ένα είδος οιωνού για αυτό που συνέβαινε στο τέλος. Μάλιστα υπάρχει αυτός ο προβληματισμός, αν όσα μας τυχαίνουν είναι συμπτώσεις ή αποσκοπούν σε κάτι, στο να μας διδάξουν κάτι, να μας κάνουν πιο δυνατούς. Ο ίδιος αρχικά χάνει την πίστη του στο θεό και μαζί με αυτό και την εσωτερική του δύναμη για ζωή. Μέσα όμως από τους οιωνούς ανακαλύπτει μια νέα δύναμη.

Η ταινία είναι επηρεασμένη από ένα πραγματικό γεγονός. Το 1978 ένας αγρότης στην Αγγλία βρήκε μέσα στο χωράφι του ένα συμμετρικό σχήμα, χωρίς όμως να φαίνονται ίχνη από τρακτέρ. Αυτό το φαινόμενο εξαπλώθηκε και σε άλλα χωράφια και πήρε διαστάσεις στα μέσα της εποχής.

Τα αγρογλυφικά είναι εικόνες άγνωστης προέλευσης και καταπληκτικής απόδοσης, αποτυπωμένες πάνω στο έδαφος. Η θεματολογία τους είναι γεωμετρικά σχέδια, μορφές ζώων ή ανθρώπων.

Ένα πολύ γνωστό σημείο που τα αφορά βρίσκεται στο Περού στην έρημο της Nazca. Πρόκειται για τεράστια σχέδια που πιάνουν μια έκταση περίπου 50 χλμ. Και γίνονται αντιληπτά μόνο από αεροπλάνο. Το ότι μετά τόσα χρόνια συνεχίζουν να φαίνονται οφείλεται στη σύσταση του εδάφους και στο κλίμα της περιοχής. Είναι πραγματικό μυστήριο πώς κατάφεραν οι άνθρωποι σε κείνη την εποχή να δημιουργήσουν κάτι τέτοιο. Θα έπρεπε να διαθέτουν εργαλεία και μέσα, που μας είναι άγνωστα. Μετά από έρευνες που γίνανε αποδείχτηκε, ότι παρέχουν πληροφορίες για την κίνηση των άστρων στο χρόνο και στο χώρο. Άλλωστε γνωρίζουμε ότι σε πολλά μέρη του κόσμου υπάρχουν αστρολογικά μνημεία που υπολόγιζαν τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες (π.χ. Στόουνχετζ).

Όμως τελικά οι ερευνητές δεν θεωρούν ολοκληρωμένη αυτή την άποψη. Πρέπει να είναι πολλά περισσότερα από αστρονομικό ημερολόγιο.

Μια άλλη άποψη είναι ότι είχαν θρησκευτικό σκοπό. Δηλαδή ότι αποτελούν ιερά μονοπάτια για θρησκευτικές συγκεντρώσεις.

Άλλη πάλι άποψη είναι ότι σχετίζονται με την ιεροτελεστία της πτώσης του νερού, είτε ως συλλέκτες νερού, είτε ως σύμβολα παράκλησης για νερό.

Φυσικά πρέπει να αναφέρουμε και την άποψη ότι είναι δημιουργίες εξωγήινων, είτε για επαφή με μας, είτε ως διάδρομοι προσγείωσης.

Επίσης σημαντικά σχέδια βρίσκονται στην Βρετανία. Ένα από αυτά είναι το λευκό άλογο του Εφιγκτον, το οποίο οι κάτοικοι της περιοχής έκλεισαν στις θρησκευτικές τους παραδόσεις και κάθε 7 χρόνια κάνουν τελετές καθαρισμού του. (Αυτή η καταγραφή είναι από τον 17ο αιώνα.)

Άλλο γνωστό αγρογλυφικό είναι ο γίγαντας του Σερν με 55μ μήκος που κρατά ένα ρόπαλο (για αυτό τον λένε και Ηρακλή) και έχει έναν έντονο τονισμένο φαλλό, από την βάση του οποίου υψώνεται ο ήλιος την αυγή της 1ης Μαΐου.

Υπάρχουν βέβαια και τα σύγχρονα αγρογλυφικά που είναι σχήματα που αποτυπώνονται μέσα σε μια νύχτα σε σπαρμένα χωράφια.

Εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού και σε πάνω από 70 χώρες σε όλο τον κόσμο. Το σχήμα τους είναι πολύπλοκο και πολλές φορές θυμίζει τα φράκταλς. Το μυστήριο της υπόθεσης έρχονται να συμπληρώσουν μαρτυρίες ανθρώπων που λένε ότι είδαν να σχηματίζονται πολύπλοκοι κύκλοι μέσα σε λίγα λεπτά.

Φυσικά υπήρξαν και περιπτώσεις που έχει αποδειχθεί ότι ήταν απάτη. Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά στις περιπτώσεις της απάτης. Σε όσες αποδείχτηκε αυτό, τα σπαρτά ήταν κομμένα ή σπασμένα από την επέμβαση των εργαλείων που χρησιμοποιήθηκαν. Στην περίπτωση όμως των ανεξήγητων αγρογλυφικών έχουμε απλώς το λύγισμα των σπαρτών σαν να έχουν υποστεί μια θερμική πίεση που τα έκανε πιο ελαστικά. Οι επιστήμονες λένε ότι αυτό μπορεί να συμβεί με την εκπομπή μικροκυμάτων και υπέρηχων. Άλλο στοιχείο είναι ότι αυτά που θεωρούνται γνήσια, εκπέμπουν μια ηλεκτρομαγνητική ενέργεια.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: GATTACA

«Αναλογιστείτε το Θείο Έργο. Μπορεί να ορθωθεί ότι έχει στραβωθεί;»

Εκκλησιαστής

«Όχι μόνο παρεμβαίνουμε στη Μητέρα Φύση, αλλά το θέλει και αυτή»

Η ταινία ξεκινάει μεταφέροντας μας στο όχι πολύ μακρινό μέλλον. O Tζέρομ Μόροου, πλοηγός του διαστημικού σταθμού GATTACA φαίνεται να έχει όλα αυτά που θα επιθυμούσε να  κατακτήσει κανείς στη ζωή του: είναι εμφανίσιμος, με υψηλή ευφυΐα και με ένα γενετικό δείκτη απαράμιλλο. Μάλιστα βρίσκεται μόλις ένα βήμα πριν την κατάκτηση της μεγαλύτερης επίτευξης της ζωής του: να είναι ένας από τους λίγους «εκλεκτούς» που θα ταξιδεύσει στον Τιτάνα, τον 14ο δορυφόρο του Κρόνου. Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά, με τον μύθο της σπηλιάς του Πλάτωνα; Έχουν αν ακολουθήσουμε το παρελθόν του ήρωα και την πορεία του μέχρι αυτή τη στιγμή της κορύφωσης, στον αγώνα του να ξεπεράσει τους φραγμούς που οι άλλοι έχουν χτίσει για αυτόν σε έναν προκατασκευασμένο κόσμο. Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή…

Ο Τζέρομ γεννήθηκε από έρωτα με φυσική σύλληψη σε ένα κόσμο που ο ρόλος ανάπλασης των εμβρύων-παιδιών έχει περάσει στα χέρια της γενετικής επιστήμης. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι μέλλοντες γονείς είναι να επιλέξουν εκ των προτέρων από τα καλύτερα στοιχεία τους, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα κάνουν το παιδί τους «επιτυχημένο» στην κοινωνία, εξαλείβοντας τα χειρότερα. Ο Θεός, η μοίρα και κάρμα έχουν περάσει πλέον σε δεύτερο χέρι, όλα βρίσκονται στον έλεγχο του γενετικού επιστήμονα που φέρει το ρόλο του «άρχοντα της σπηλιάς», ενώ στο ρόλο των κομπάρσων εμφανίζονται όλοι εκείνοι που «έτυχε» να γεννηθούν με τον παραδοσιακό τρόπο και με τις τυχόν ατέλειες που τους χάρισαν οι τρεις μοίρες.

Μιλάμε λοιπόν για μία κοινωνία (σπηλιά) όπου η κυρίαρχη τάξη (δεσμώτες) δεν προσδιορίζεται πλέον από το χρώμα του δέρματος ή από τα πλούτη της, αλλά από το αίμα και τα κύτταρα της που αποτελούν και το μοναδικό αληθινό βιογραφικό της. Η διάκριση φαινομενικά είναι παράνομη, αλλά κανείς δεν παίρνει τον Νόμο στα σοβαρά, αφού η διάκριση έχει γίνει επιστήμη και ο νόμος δεν είναι παρά ένα στολίδι στα χέρια των ισχυρών. Αρκεί μία τρίχα, μία χειραψία ή λίγη πιτυρίδα για να προσδιοριστούν οι δυναμική και το μέλλον  που μπορεί κανείς να αναπτύξει. Τα πάντα φαίνονται να είναι προσχεδιασμένα, ακόμη και ο χρόνος και τόπος θανάτου κάποιου.

Σε αυτόν τον κόσμο ο Τζέρομ έρχεται στη ζωή με αναμενόμενες προδιαγραφές: 60% πιθανότητας νευρολογικών παθήσεων και κατάθλιψης, 89% έλλειψης συγκέντρωσης και 99% καρδιακών παθήσεων και με μία πιθανή διάρκεια ζωής ως και 30 χρονών. Στοιχεία που χαράζουν ανεξίτηλα εκ των προτέρων όλη την επόμενη ζωή του. Σε αυτή την κοινωνία, το πιο εύκολο είναι να πιστέψεις  και να γίνεις αυτό που οι άλλοι «βλέπουν» σε σένα, δηλαδή ένα άτομο χωρίς δυνατότητες και προοπτικές. Ποιος θα ήθελε να «επενδύσει» πάνω σου όταν φαίνεται να σε περιβάλλει η αποτυχία;

Όμως ακόμη και σε αυτόν τον κόσμο το γονίδιο της μοίρας δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί Και εδώ ακριβώς έγκειται η δοκιμασία του ήρωα-αναζητητή: να γκρεμίσει τους φραγμούς που οι άλλοι έχουν χτίσει για αυτόν, να αναπτύξει την δική του εσωτερική βούληση και δύναμη, αναγεννώντας τον εαυτό του όπως αυτός τον ονειρεύεται και συνειδητοποιώντας ότι «οι άλλοι δεν είναι τόσο δυνατοί όσο νομίζουν και αυτός τόσο αδύνατος όσο πίστευε». Αυτή η αρχική στιγμή του ξυπνήματος, υπήρξε και η στιγμή που κατέστησε τα πάντα δυνατά οδηγώντας τον ήρωα έξω από τη σπηλιά, στο φως, στο ταξίδι με στόχο τον εαυτό του και τα άστρα.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Crouching Tiger, Hidden Dragon

Αυτή η ταινία μας δίνει, μέσα σε ένα δίωρο, μια γεύση από το μυστηριακό βάθος του Κινέζικου πολιτισμού. Δεν έχει καμία σχέση με τις ταινίες των «πολεμικών τεχνών» που έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένας μικρός μύθος, αφού κλείνει μέσα του αρχετυπικά σύμβολα. 

Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο της ταινίας.

Ο τίγρης και ο δράκος είναι σημαντικά σύμβολα της Κίνας. Όταν συναντώνται έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο συμβολισμό. Ο δράκος είναι το πιο ιερό σύμβολο. Είναι ένα είδος φτερωτού φιδιού, που βγάζει φωτιά από το στόμα. Μ’ αυτήν την παράσταση οι Κινέζοι συμβόλιζαν το πνευματικό στοιχείο. Είναι ένα ηλιακό σύμβολο, μια ευεργετική δύναμη. Επίσης συμβολίζει την κρυμμένη γνώση, δηλαδή τη σοφία. Αυτή είναι η πραγματική του δύναμη. Ο τίγρης βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη πλευρά από το δράκο. Συμβολίζει τη δύναμη της ύλης, είναι χθόνιος, σεληνιακό σύμβολο,  Είναι αυτός που μπορεί και βλέπει στο σκοτάδι.

Αυτά τα δύο σύμβολα παρουσιάζονται και σαν έκφραση του αρχέγονου συμβόλου της Κίνας, που είναι το Γιν-Γιάνγκ. Ο κύκλος με τη μαύρη και την άσπρη πλευρά, μέσα σε κάθε μια από τις οποίες υπάρχει και λίγο από το αντίθετό της. Μέσα από αυτήν τη σύγκρουση συνεχίζει ο αέναος κύκλος της δημιουργίας. Η αρσενική και θηλυκή αρχή. Η γέννηση και η καταστροφή. Ο πόλεμος και η ειρήνη.

Οι Κινέζοι πίστευαν ότι αυτή η σύγκρουση υπάρχει και μέσα σε κάθε άνθρωπο. Κάθε άνθρωπος καλείται να εναρμονίσει αυτά τα δύο στοιχεία του, ακολουθώντας τη δική του εσωτερική μάχη. Οι πολεμικές τους τέχνες ήταν μια μέθοδος γι’ αυτήν την προσπάθεια. Από αυτήν τη μέθοδο οι δυτικοί κατάλαβαν μόνο την εξωτερική μορφή (με λίγες εξαιρέσεις). Όμως για τους Κινέζους ισχύει η διδασκαλία του Βουδισμού, που λέει ότι αν κάποιος σκοτώσει χίλιους εχθρούς στη μάχη, αλλά δεν έχει νικήσει τον εαυτό του, τότε δεν αξίζει τίποτα. Αυτό το βλέπουμε και στην ταινία. Η προσπάθεια τελειοποίησης της εσωτερικής υπόστασης δεν έχει να κάνει με τις κινήσεις, οι οποίες μπορεί να φαίνονται τέλειες. Βλέπουμε ότι το κακό μπορεί να χρησιμοποιεί και αυτό την τεχνική, ποτέ όμως δεν θα καταφέρει να φτάσει στην ουσία. Και ο λόγος που δεν θα τα καταφέρει είναι γιατί ο δρόμος για την ουσία περνά μέσα από την Αρετή. Αυτός ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Όποιος τον βαδίζει, αφήνει πίσω του τις «μικρές απολαύσεις» του «μικρού Ανθρώπου». Είναι ένας δρόμος μοναχικός. Ηρωικός αλλά δύσκολος. Αυτόν το δρόμο διάλεξαν, πριν πολλά χρόνια, οι δύο πρωταγωνιστές της ταινίας. Γι’ αυτό τους αξίζει να έχουν ένα δάσκαλο και να φέρουν ένα σπαθί. Το σπαθί συμβόλιζε πάντα το πνευματικό στοιχείο.

Μάλιστα βλέπουμε τον πρωταγωνιστή στην αρχή της ταινίας, να θέλει να παραδώσει το σπαθί του. Νοιώθει κουρασμένος από την αναζήτηση και νομίζει  ότι έτσι θα βρει λίγη γαλήνη. Τότε όμως ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Η κίνηση αυτή φέρνει μια αλυσιδωτή αντίδραση, μια και όπως ακούγεται στην ταινία «… χωρίς το σπαθί «Πράσινο Πεπρωμένο», ο Μουμπάι δεν είναι τίποτα…». Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί το Δάρμα του, δηλαδή δεν μπορεί να βγει από το Δρόμο αφού τον έχει πάρει, ακόμη κι αν τον αφιερώσει (όπως έκανε ο Μουμπάι) στο δάσκαλό του. Αν το κάνει, θα πληρώσει ένα πολύ μεγάλο τίμημα.

Είναι πολλές οι διδασκαλίες που δίνονται σε αυτή την ταινία. Κάποια στιγμή ακούγονται τα εξής λόγια. «… Τα πράγματα που αγγίζουμε δεν έχουν διάρκεια, τίποτα δεν μπορούμε να κρατήσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Μόνο όταν τα απαρνηθούμε, αποκτούμε ό,τι είναι αληθινό». Αυτή είναι η διδασκαλία της μη προσκόλλησης. Είναι μια βασική διδασκαλία της Ανατολικής φιλοσοφίας και θρησκείας. Ό,τι αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας είναι ψευδαίσθηση. Εμείς πονάμε επειδή πιστεύουμε για αληθινό και αιώνιο αυτό που είναι προσωρινό, αφού ό,τι γεννήθηκε κάποια στιγμή, θα πεθάνει. Ο Μαθητής πρέπει να αναζητήσει αυτό που βρίσκεται πέρα από τις μορφές. Για να το καταφέρει αυτό, πρέπει να έχει σ’ αυτήν την αναζήτηση ένα Δάσκαλο.

Άλλωστε, για την ανατολική φιλοσοφία οι Αρετές που φτιάχνουν το δρόμο της Μαθητείας είναι τρεις: 

α) Η Αφοσίωση (στον δάσκαλο και στην αναζήτηση) 

β) Η Έρευνα (εσωτερική και εξωτερική της αλήθειας) και 

γ) Η Υπηρεσία (δηλαδή η προσφορά όλων αυτών που έκανε κτήμα του).

Επίσης, σημαντικό είναι να δούμε ότι η Ψυχή δεν έχει φύλο, και οι πολεμιστές  -τόσο οι κακοί όσο και οι καλοί- ανήκουν και στα δύο φύλα. Η Ψυχή είναι αυτή που έχει σημασία.

Καλό είναι να κρατήσουμε από την ταινία μια από τις τελευταίες φράσεις της: «Η Πιστή καρδιά κάνει τις ευχές να βγουν αληθινές». Η προσήλωση στο σκοπό είναι αυτή που κάνει τον πολεμιστή Ήρωα.

Κι ας μην ξεχνάμε ότι ένας μακρύς δρόμος ξεκινά κάτω από τα πόδια μας, αρκεί να θέλουμε να τον βαδίσουμε. Η θέληση αυτή βρίσκεται κρυμμένη μες στην καρδιά, όπως συνέβαινε με την καρδιά της μικρής πρωταγωνίστριας, που δεν ήθελε τη μοίρα που της προετοίμαζαν, αλλά ονειρευόταν κάτι πιο σημαντικό από την απλή ζωή της προσωπικότητας. Θέλησε να ζήσει τη μαγεία της αναζήτησης, μόνο που κάποια στιγμή η δύναμη που απέκτησε την έκανε εγωίστρια. Έτσι όμως η ισορροπία ανατράπηκε. Ο Μύθος υπαγόρευε λοιπόν ότι  αν δεν πρόσφερε θυσία τον εαυτό της, θα κατέληγε με την πλευρά του κακού. 

Προτίμησε το πρώτο κι αυτό… της έδωσε φτερά.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Ταινία: Cloud Atlas

3 οραματιστές σκηνοθέτες… 500 χρόνια ιστορίας… 1 επική περιπέτεια…

Το σκηνοθετικό δίδυμο Άντι και Λάνα Γουατσόφσκι (“The Matrix”) ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον Τομ Τίκβερ (“Perfume: The Story of a Murderer) για να μεταφέρουν στον κινηματογράφο το ομώνυμο best-seller μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Μίτσελ.

Η ιστορία πραγματεύεται την αναγέννηση της ψυχής, τη μετενσάρκωση, τη διαφορά που μπορεί να καταφέρει η μειονότητα έναντι στους ‘ισχυρούς’, καταλήγοντας στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης στο σύμπαν.

Για πάνω από 500 χρόνια, οι χαρακτήρες προσπαθούν να ξεφύγουν από την αδηφάγα κοινωνία που ως μότο έχει το Δαρβινικό αξίωμά πως οι δυνατοί τρώνε τους αδυνάτους. Σε κάθε περίπτωση, η μαχητικότητα και το θάρρος ενός μεμονωμένου ανθρώπου είναι ικανό να αλλάξει τον ρου της ιστορίας και οι πράξεις του καθενός έχουν συνέπειές που επηρεάζουν το παρελθόν, το παρόν και το απώτερο μέλλον. Άλλωστε, η αγάπη και η πίστη στα ιδανικά είναι η κινητήριος δύναμη που τους οπλίζει με θάρρος και τους καθοδηγεί μέχρι την προσωπική τους εξιλέωση.

Οι χαρακτήρες συναντιούνται και επανενώνονται από τη μια ζωή στην άλλη, όσο γεννιούνται και ξαναγεννιούνται.

Καθώς οι συνέπειες των πράξεων και των επιλογών τους επηρεάζουν τους χαρακτήρες στο παρελθόν, το παρόν και το απώτερο μέλλον, μία ψυχή μεταμορφώνεται από δολοφόνος σε ήρωα, και μια μοναδική πράξη καλοσύνης θα μεταδοθεί μέσα από τους αιώνες, μέχρι να γίνει η έμπνευση για την μελοντική επανάσταση.

Σε ένα κόσμο σαν τον σημερινό όπου η ελευθερία κινδυνεύει, ο ανθρώπινος πολιτισμός κινδυνεύει, το μέλλον είναι απολύτως ασαφές. "Ο άτλας του ουρανού" είναι ο Άτλας του σημερινού κόσμου με τις όποιες προοπτικές του για το μέλλον...



ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ

Η κβαντική διάσταση του χωροχρόνου όπου πέρα από το εδώ και το τώρα από τον κόσμο του «υπάρχειν» που έχει την φύση του ΣΥΝΝΕΦΟΥ υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα του "Είναι", η σταθερότητα της κάθετης διάστασης που διαπερνά τους κόσμους και τις εποχές και στέκεται ως ΑΤΛΑΣ μεταξύ ουρανού και γης

Το "Όλον" είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών του. Μέσα σε κάθε μονάδα βρίσκεται το Όλο και ταυτόχρονα το Όλο είναι παντού. Πρόκειται για αμοιβαίο αντικατοπτρισμό, τα μέρη και το όλον συνεχώς διαπλέκονται σε έναν αέναο  κύκλο.

Να αποκαλύψει τον πρωταγωνιστή πίσω από τις μάσκες Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να ανακαλύψει αυτό το μυστικό νήμα των διαδοχικών υπάρξεων του για να μπορέσει να απαντήσει σε αυτό το τελεολογικό ερώτημα. Η ουσία εξάλλου της φιλοσοφίας είναι: Να μην πείτε στους ανθρώπους ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ, να τους διδάξετε ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ!

Η διδασκαλία του Κάρμα ως προσωπικό, ατομικό και  ομαδικό:  Οι ζωές μας είναι αλληλένδετες μεταξύ τους και ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι μονάχα μία αρχή για μία ακόμη περιπέτεια, μία ακόμη ευκαιρία για να διδαχθείς από τα λάθη του παρελθόντος και να προσπαθήσεις να αλλάξεις την πορεία του μέλλοντος.

Η διδασκαλία της Ομαδικής ψυχής: Ψυχές διασκορπισμένες, που είναι όμως προορισμένες να συναντηθούν, να γίνουν ήρωες, να αγαπήσουν, να δημιουργήσουν, να επιλέξουν, να καθορίσουν τη μοίρα τη δική τους, μα και του κόσμου.

Η δύναμη του ατόμου: που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αρκεί να μην νοιώθει σαν «μια σταγόνα στον ωκεανό» αλλά να  αναγνωρίζει ότι ο ωκεανός αποτελείται από δισεκατομμύρια σταγόνες…

Συνέχεια. . . »

Ταινία: John Carter

Ο John Carter, βετεράνος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου, προσπαθεί να αφήσει πίσω του το παρελθόν ζώντας ως χρυσοθήρας. Κυνηγημένος τόσο από Αμερικανούς στρατιώτες όσο και από Ινδιάνους, καταφεύγει σε μία σπηλιά και από εκεί -με περίεργο τρόπο- μεταφέρεται στον πλανήτη Άρη, τον οποίο οι κάτοικοί του ονομάζουν Barsoom. Εκεί αιχμαλωτίζεται από τους Thark, τους τετράχειρες πράσινους κατοίκους του πλανήτη. Με την πολεμική του εμπειρία και έχοντας αυξημένη δύναμη λόγω της μειωμένης βαρύτητας, καταφέρνει να αναδειχτεί. Ζώντας μαζί με τους Thark μαθαίνει για έναν ακόμη εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των κόκκινων ανθωπόμορφων Αρειανών της Zodanga και του Helium, έναν πόλεμο που συνεχίζεται εδώ και χίλια χρόνια, έναν πόλεμο στον οποίο αναπόφευκτα θα εμπλακεί και ο ίδιος. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο «A Princess of Mars», γραμμένο το 1912 από τον Edgar Rice Burroughs, γνωστότερος στους περισσότερους ως ο δημιουργός του Ταρζάν.

Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της σειράς John Carter of Mars, η οποία άσκησε μεγάλη επιρροή στον τομέα της επιστημονικής φαντασίας και έθεσε μερικές από τις βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν μετέπειτα λογοτεχνικά και κινηματογραφικά έργα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το Avatar. Ο σκηνοθέτης Andrew Stanton (Finding Nemo, WALL-E), στην πρώτη του προσπάθεια με ζωντανούς ηθοποιούς, καταφέρνει να μας ταξιδέψει στον Κόκκινο Πλανήτη, έναν κόσμο ερημωμένο από συνεχείς πολέμους με ελάχιστα κέντρα πολιτισμού να απομένουν. Τα ειδικά εφέ και η τεχνική motion capture έχουν την τιμητική τους και το τελικό αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό.

Οι πρωταγωνιστές δίνουν ικανοποιητικές ερμηνείες, αν και επισκιάζονται από τους δεύτερους ρόλους, ιδιαίτερα του Mark Strong, ο οποίος φαίνεται να έχει καθιερωθεί στο ρόλο του κακού, και του James Purefoy, ο οποίος καταφέρνει να κλέψει την παράσταση στις λίγες σκηνές που εμφανίζεται. Οι αλλαγές που έχουν γίνει σε σχέση με το βιβλίο δεν αφαιρούν τίποτα από την υπόθεση, ενώ τα στοιχεία που έχουν προστεθεί από μετέπειτα βιβλία της σειράς επιτρέπουν μια ομαλότερη μετάβαση σε περίπτωση που γυριστεί δεύτερο μέρος. Και αν κάποια σημεία μοιάζουν κλισέ, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Αυτή είναι η ιστορία που τα δημιούργησε! 

Συνέχεια. . . »