Η έννοια του Φιλοσόφου στους Πλάτωνα και Αριστοτέλη

Η εικόνα του φιλοσόφου σκιαγραφείται και από τους ορισμούς που δίνουν οι φιλόσοφοι για τη φιλοσοφία. Για τον Πλάτωνα, η φιλοσοφία είναι η γνώση ή η θέαση των αιώνιων και αμετάβλητων ιδεών, ενώ για τον Αριστοτέλη είναι η έρευνα των αιτιών - ο έρωτας προς τη γνώση και η επιδίωξη της σοφίας στη βάση της απορίας και του θαυμασμού. Στη συνέχεια, θα ανατρέξουμε σε αποσπάσματα από την Πολιτεία του Πλάτωνα και τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη και θα προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε την εικόνα του φιλοσόφου. Η μελέτη είναι χωρισμένη σε δυο μεγάλες ενότητες και ακολουθούν τα συμπεράσματα, όπου επιχειρείται μια συγκριτική προσέγγιση των θέσεων των φιλοσόφων.

Πλάτωνας – Πολιτεία

Στην πλατωνική Πολιτεία, η πολιτεία και τα άτομα παραλληλίζονται ως προς την τριαδική τους σύσταση. Όπως το άτομο αποτελείται από τα τρία μέρη της ψυχής, το επιθυμητικόν, το θυμοειδές και το λογιστικόν, έτσι και η Πολιτεία αποτελείται από τρεις τάξεις: τους παραγωγούς, τους φύλακες και τους κυβερνήτες. Οι πολίτες τοποθετούνται στις διάφορες τάξεις, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα μετακίνησης, ενώ το μοναδικό μέσο ταξινόμησης είναι η παιδεία, και κυρίως η απόδοσή τους στα μαθηματικά. Στην ιδανική πολιτεία όλα λειτουργούν ιδανικά και η κάθε τάξη έχει τη δική της αρετή: οι φύλακες την ανδρεία, η παραγωγική τάξη τη σωφροσύνη και οι φιλόσοφοι τη σοφία. Τέλος, η δικαιοσύνη είναι μια αρετή που πρέπει να υπάρχει σε κάθε πολίτη ώστε οι πράξεις του να είναι σωστές. Για να διατηρήσει τη δικαιοσύνη που ορίζεται ως ο άξονας της ισορροπίας στην ηθική και πολιτική, ο Πλάτων, «φτάνει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Romilly, στα άκρα». Πιστεύει ότι, η ανθρώπινη ζωή είναι πλήρης μόνο μέσα στην Πολιτεία. Εκεί, ο φιλόσοφος είναι ο βασιλιάς, απαλλαγμένος από δεσμεύσεις και με μοναδικό κτήμα του τον εσωτερικό πλούτο. Το κύριο μέλημα είναι να κυβερνήσει την πολιτεία με σοφία, έχοντας υπόψη του το Αγαθό που περιγράφεται ως «την ουσία αλλά και κάτι ακόμα πέρα από την ουσία». Το κράτος που θα κυβερνάται με αυτό τον τρόπο «είναι δεδομένο ως τέλειο για την αιωνιότητα». Σε ένα κράτος όπου οι φιλόσοφοι έχουν πάντα δίκιο και ποτέ δεν κάνουν λάθος, ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα, δεν υπάρχει εξέλιξη. Υπάρχει όμως, η διαδρομή του ανθρώπου από τα κατώτατα επίπεδα γνώσης στα ανώτερα. Την πορεία αυτή μας τη δείχνει ο Πλάτων με τις αλληγορικές εικόνες του ήλιου, της γραμμής και του σπηλαίου.

Αλληγορία του ήλιου

Σε αυτήν την αλληγορία, ο Πλάτωνας αντιπαραβάλλει τον ορατό κόσμο[ήλιος] με τον νοητό κόσμο στον οποίο βασιλεύει η ιδέα του αγαθού. Όπως ο ήλιος μας δίνει τη δυνατότητα της όρασης, χωρίς να είναι ο ίδιος όραση, έτσι και η αλήθεια και η γνώση σχετίζονται με το αγαθό χωρίς όμως να ταυτίζονται. Για να μπορέσουμε να δούμε τα διάφορα αντικείμενα χρειάζεται ένας διάμεσος. Ποιο είναι το ενδιάμεσο στοιχείο που θα μας βοηθήσει να τα δούμε; Το φως. Ποιος εκπέμπει το φως; Ο ήλιος. Τον ήλιο μπορούμε να τον δούμε; Όχι, γιατί μόλις τον κοιτάξουμε θα στραβωθούμε. Όπως είναι ο ήλιος έτσι είναι και το αγαθό. Για να δούμε τα γνωστικά αντικείμενα χρειαζόμαστε τον ενδιάμεσο, δηλαδή τη νόηση. Εδώ, επεμβαίνει ο φιλόσοφος, ο μόνος σύμφωνα με τον Πλάτωνα που μπορεί να κυβερνήσει την Πολιτεία, και που μπορεί να υποδείξει τη συνάφεια όλων των πραγμάτων με το αγαθό, το οποίο όπως ο ήλιος υπόσταση σε όλη την αισθητή και νοητή πραγματικότητα.

Αλληγορία της γραμμής

Στην αλληγορία της γραμμής, ο Πλάτωνας χωρίζει μια γραμμή σε δυο άνισα τμήματα, στο νοητό και στο ορατό. Στο κατώτατο τμήμα του ορατού αντιστοιχούν οι εικόνες, (δηλαδή οι σκιές, τα είδωλα των πραγμάτων, κ.λπ), ενώ στο ανώτατο όλα τα έμβυα όντα (δηλαδή καθετί φυσικό, όλα τα ανθρώπινα κατασκευάσματα). Στο κατώτερο οντολογικό τμήμα του νοητού αντιστοιχούν τα μαθηματικά/υποθέσεις, ενώ στο ανώτατο αντιστοιχούν οι ιδέες. Σε αυτά τα τέσσερα τμήματα της οντολογικής πραγματικότητας αντιστοιχούν τέσσερις γνωσιολογικές καταστάσεις που υπάρχουν μέσα στην ψυχή: η εικασία, η πίστις, η διάνοια και η νόησις. Για να οδηγηθούμε στο ανώτατο σημείο της γνώσης πρέπει να ξεκινήσουμε από τις εικασίες, που είναι αποτέλεσμα της πραγματικότητας. Η αμέσως επόμενη γνωσιακή προσέγγιση της πραγματικότητας είναι η πίστη. Τις υποθέσεις τις προσεγγίζουμε μέσω της διάνοιας και τις ιδέες μέσω της νόησης ή της επιστήμης. Ο φιλόσοφος έχει ως αφετηρία τις υποθέσεις/τα αξιώματα, τις ξεπερνάει και φτάνει στην ιδέα του αγαθού. Αντίθετα, οι μαθηματικοί προϋποθέτουν «το περιττό, το άρτιο, κά[…] και βασίζουν επάνω τους τις αποδείξεις[…] για να καταλήξουν, με λογική ακολουθία, σε εκείνο το οποίο είχαν αρχικά ορίσει ως αντικείμενο της έρευνας τους». Μόνο οι φιλόσοφοι γνωρίζουν πλήρως τις τέσσερις οντολογικές βαθμίδες, ενώ οι υπόλοιποι πολίτες γνωρίζουν μόνο την αισθητή ορατή πραγματικότητα ή κάποιες ελάχιστες μαθηματικές έννοιες.

Αλληγορία του σπηλαίου

Σε αυτή την αλληγορία, ο Αθηναίος φιλόσοφος παρουσιάζει την εικόνα ενός σπηλαίου, όπου η είσοδος του είναι ανοιχτή στο φως και στο βάθος ζουν αλυσοδεμένοι άνθρωποι από τα πόδια και τον αυχένα με τέτοιο τρόπο ώστε να βλέπουν μόνο τοίχο. Πίσω τους και μακριά καίει μια φωτιά. Ότι βλέπουν είναι οι σκιές των πραγμάτων και έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές είναι τα ίδια τα πράγματα. Εάν κάποιος δεσμώτης κατορθώσει να ανέβει πάνω στη γη ή κάποιος τον τραβήξει για να ανέβει, μόλις αντίκρισει τον ήλιο θα «αισθανθεί έντονο πόνο στα μάτια». Τότε θα δει μια άλλη πραγματικότητα, σιγά-σιγά θα αντιληφθεί ότι «είναι κάπως πιο κοντά στην πραγματικότητα» και τέλος, θα συνειδητοποιήσει ότι η πραγματικότητα που έβλεπε μέχρι τότε δεν ήταν η πραγματική.

Οι τρεις αλληγορίες συνδέονται μεταξύ τους και όλες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι μόνο οι φιλόσοφοι μπορούν να κυβερνούν την Πολιτεία. Ο ήλιος είναι στον ορατό κόσμο το αντίστοιχο της ιδέας του Καλού στον κόσμο των Ιδεών. Η παιδεία ασκεί πάνω στον άνθρωπο την μεταλλαγή που γνώρισε ο άνθρωπος της σπηλιάς και που σιγά-σιγά συνήθισε στο φως. Ο φιλόσοφος που φτάνει σε αυτό το επίπεδο, δεν έχει καμία διάθεση να επιστρέψει στο σπήλαιο, το κάνει όμως από αγάπη για τη δικαιοσύνη, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να γελοιοποιηθεί, να θεωρηθεί τρελός ακόμα και να θανατωθεί. Το σπήλαιο παρομοιάζεται με τον αισθητό ορατό κόσμο, η φωτιά και το φως της με τον ήλιο και τη δύναμή του, η ανάβαση προς τα πάνω και η θέαση του επάνω κόσμου με την γνωσιολογική άνοδο της ψυχής στον οντολογικό νοητό κόσμο και τέλος, οι δεσμώτες με τους πολίτες.

Για τον Πλάτωνα, όπως απορρέει από τα παραπάνω, σκοπός της φιλοσοφίας και της γνώσης είναι η ηθικο-πολιτική αναγέννηση της κοινωνίας. Θεωρεί βασική την ανάγκη «αναγέννησης του κόσμου με βάση μια τάξη θεμελιωμένη στις αξίες που μόνο ο φιλόσοφος είναι σε θέση να αντιληφθεί». Για τον Αριστοτέλη αντίθετα, όπως θα δούμε παρακάτω, σκοπός της φιλοσοφίας ήταν η ορθολογική ερμηνεία όλου του φάσματος των όντων και των λειτουργιών του κόσμου και της φύσης.

Αριστοτέλης – Ηθικά Νικομάχεια

«κάθε τέχνη και κάθε επιστημονική έρευνα όπως και κάθε πράξη και κάθε κατόπιν σκέψεως λαμβανόμενη απόφαση φαίνεται ότι αποβλέπει σε κάποιο αγαθό».

Τα Ηθικά Νικομάχεια ξεκινούν με αυτή τη φράση, τονίζοντας ότι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αποσκοπεί σε κάποιο αγαθό, που με τη σειρά του εξυπηρετεί κάποιο άλλο αγαθό. Αυτή η αλυσίδα, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, θα πρέπει να έχει κάποιο τελικό σκοπό, κάποιο τέλος. Κάθε επιμέρους στόχος δεν είναι παρά το ενδιάμεσο στάδιο ώστε να φτάσει ο άνθρωπος στο ύψιστο αγαθό, την ευδαιμονία.

Η ευδαιμονία, δεν είναι μια ψυχική κατάσταση -θα μπορούσε να συμβεί και σε έναν άνθρωπο που κοιμάται- ούτε έξις, είναι μια ενέργεια «επιθυμητή καθαυτή» που πραγματοποιείται «καθ’ υπαγόρευση της αρετής». Η επιθυμητική ενέργεια απηχεί τη διαφορετική ψυχική κατάσταση κάθε ανθρώπου. Η ευδαιμονία δεν εξαρτάται από απολαύσεις, ηδονές και διασκεδάσεις, αλλά είναι αποτέλεσμα πολλών παραμέτρων. Σε αυτό το πλαίσιο, θα μπορούσε και ένας δούλος να εξασφαλίσει την ευδαιμονία, αλλά είναι αδύνατο αφού δεν είναι ελεύθερος. Ευδαίμων δεν γίνεται κάποιος μόνο τη στιγμή του θανάτου του, αλλά στο σύνολο της ανθρώπινης ζωής του πρέπει να «αντιμετωπίζει την ηθική του ποιότητα υπό την προοπτική της διάρκειας και της συνέχειας». Βασικός πυρήνας της ευδαιμονίας είναι η αρετή, διότι μόνο μέσα από αυτή μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στην τέλεια ευδαιμονία. Ο Αριστοτέλης διαιρεί τις αρετές σε δυο βασικές κατηγορίες, σε διανοητικές και ηθικές. Οι διανοητικές αρετές στηρίζονται στην ενέργεια του νου και χωρίζονται σε θεωρητικές και πρακτικές σύμφωνα με τη διαίρεση του νου σε θεωρητικό και πρακτικό. Οι ηθικές αρετές στηρίζονται στη σχέση του επιθυμητού με το λογικό μέρος της ψυχής, και ορίζονται ως «μέσον» ανάμεσα σε δύο ακρότητες.

Αν υποθέσουμε ότι ο νους είναι ένα κομμάτι του θεού μέσα στον άνθρωπο ή έστω ότι είναι το πιο κοντινό κομμάτι του θεού μέσα μας, σε αρμονία με την οικεία του αρετή αποτελεί μια ενέργεια καθαρά πνευματική και επιτυγχάνει την τέλεια ευδαιμονία. Αυτή η θεωρητική ενασχόληση είναι συνεχής αφού «μπορούμε να σκεφτόμαστε συνεχώς πολύ περισσότερο από το να πράττουμε οτιδήποτε συνεχώς», αγαπάται περισσότερο και περιέχει τη δική της ηδονή. Καλλιεργώντας το θεϊκό στοιχείο, το άτομο μπορεί να εξομοιωθεί κατά το δυνατό με το θεό, και σε ένα επόμενο βήμα θα πρέπει να αποβάλλει τη θνητή του φύση και να «[…] αποβλέπει στην αθανασία[…] και να προσαρμόζει τις πράξεις της ζωής του σε εκείνο που είναι ανώτερο από όλα». Η ευδαιμονία που πηγάζει από τον «δαίμονα» που βρίσκεται στο κεφάλι μας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο During, κατευθύνει τον άνθρωπο προς την ουράνια περιοχή, ενώ όποιος παραμένει παγιδευμένος στις επιθυμίες και στις φιλοδοξίες, μένει δέσμιος στη γη. Ο θεωρητικός νους αποβλέπει στη γνώση της αλήθειας και η απελευθέρωση του ανθρώπου από την υποδούλωση του σε κάθε άλλο σκοπό[εξωτερικά αγαθά και θνητή φύση], τον διευκολύνει στην προσπάθεια του να γίνει ον ελεύθερο. Σε αντίθεση με το θεωρητικό νου, ο πρακτικός έχει περισσότερο ανάγκη τα εξωτερικά μέσα. Η αρετή του είναι η φρόνηση, που προσδιορίζει, ως νοητική ενέργεια, το σκοπό και ταυτόχρονα βρίσκει τα μέσα για την πραγμάτωση του.

Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε, ότι ο θεωρητικός βίος είναι εκείνος της συνεχούς άσκησης της θεωρίας (της θεωρητικής γνώσης) και ότι η ευδαιμονία τίθεται ως εφικτός στόχος για κάθε άνθρωπο και κυρίως για τους φιλοσόφους. Η δραστηριότητα της θεωρίας περιγράφεται ως η καλύτερη και απολαυστικότερη ενέργεια που αναφέρεται στα «αιώνια όντα και όχι στα ανθρώπινα, επισφαλή και ασταθή πράγματα». Οι άνθρωποι-φιλόσοφοι που απέκτησαν τη γνώση και μπορούν να ενεργοποιούν το φιλοσοφικό πνεύμα, απελευθερώνονται και απολαμβάνουν μια ευδαιμονία καθαρή και τέλεια, διότι είναι αυτάρκης. Ο σοφός άνθρωπος (αν εξασφαλίσει τα προς το ζην) «μπορεί ακόμη κι αν είναι μόνος του, να ασχολείται με φιλοσοφικές θεωρίες (και όσο περισσότερο ασχολείται) τόσο περισσότερο σοφός (γίνεται)», ενώ ο δίκαιος χρειάζεται γύρω του ανθρώπους, για τους οποίους θα κάνει δίκαιες πράξεις». Η ενασχόληση του φιλοσόφου με το νου είναι διαφορετική από την ασχολία του πολιτικού άντρα με τα κοινά που στοχεύει σε εξουσία και τιμές. Επίσης, είναι διαφορετική από τις πολεμικές υποθέσεις γιατί και οι δυο (πολεμικές και πολιτικές ενέργειες) σκοπεύουν σε διαφορετικό στόχο, δεν αφήνουν ελεύθερο χρόνο και δεν περιλαμβάνουν τη θεωρητική ενέργεια του νου.

Ο άνθρωπος είναι ένα σύνθετο ον που αποτελείται από πνεύμα και σώμα και χρειάζεται την κοινωνία των ομοίων του. Σύμφωνα με τον Gigon, ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι υπάρχουν τρεις ομάδες αγαθών: οι πνευματικές, οι σωματικές και οι εξωτερικές, που αποτελούν ένα ιεραρχικά δομημένο σύνολο. Η «ποσότητα» του καθενός υποσυνόλου που υπάρχει στη ζωή του κάθε ανθρώπου, αυτόματα τον κατατάσσει σε κάποια κατηγορία. Η σχέση μεταξύ των αγαθών δεν είναι απόλυτα σαφής, ενώ τα πνευματικά αγαθά υπερέχουν σε σύγκριση με τις άλλες δυο κατηγορίες. Αν εναρμονίσουμε την ψυχή μας, με τα τρία επίπεδα, με το πνεύμα και με αυτό που το πνεύμα βλέπει, «πετυχαίνουμε το στόχο που μας έθεσαν οι θεοί[...] την άριστη ζωή. Εν κατακλείδι, ο ευδαίμων βίος του ανθρώπου δεν είναι άλλος από τον τέλειο φιλοσοφικό βίο.

Συμπεράσματα

Οι διαφορετικές εικόνες των φιλοσόφων συνήθως οφείλονται στη μεταβολή του ρόλου του φιλοσόφου, αλλά και στη διαφορετικότητα της αποστολής του. Ο Πλάτωνας τοποθετεί το φιλόσοφο στην ιδανική Πολιτεία στο υψηλότερο βάθρο, όπου συνυπάρχει η γνώση μαζί με την εξουσία, τόσο σε πολιτικό, κοινωνικό όσο και σε εκπαιδευτικό επίπεδο. Ο φιλόσοφος, αναγκάζεται να ασχοληθεί με τα κοινά «συνενώνοντας αρμονικά τους πολίτες..…για να τους χρησιμοποιήσει ο ίδιος για την ενίσχυση της ενότητας της πόλης». Ο πραγματικός ρόλος του φιλοσόφου μπορεί να υπάρχει μόνο στην Ιδανική Πολιτεία ενώ σε μια άδικη κοινωνία θα ήταν απλά κάποιος που αναζητεί τη σοφία, αλλά δεν κατορθώνει ποτέ να την κατέχει πλήρως.

Ο φιλόσοφος στον Αριστοτέλη ξεπερνά τα όρια του πολιτικού βίου, δεν ενδιαφέρεται για την άσκηση της εξουσίας και μπορεί κάλλιστα να απομονωθεί από τους ανθρώπους. Η θέση του είναι διαφορετική από αυτή των πολιτικών και των πολεμιστών και μοναδικός σκοπός του είναι η κατάκτηση της ευδαιμονίας. Και ο Πλάτωνας πιστεύει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει απλώς να ζουν, αλλά να ζουν καλά και ευδαιμονικά. Η επίτευξη της ευδαιμονίας για τον Πλάτωνα πετυχαίνεται αν ο πολίτης αντικρίσει το φως της αλήθειας.

Ο κόσμος του Αριστοτέλη είναι ενιαίος και ομοιογενής και η δομή είναι οριζόντια. Ο κόσμος του Πλάτωνα είναι χωρισμένος σε υψηλό και χαμηλό επίπεδο και για να υπάρξει ενότητα δημιούργησε μια κάθετη ιεραρχική δομή με «όπλα» τη διαλεκτική και τα μαθηματικά. Στο έργο του, η ύπαρξη των ιδεών είναι κυρίαρχη ενώ ο Αριστοτέλης «ανοίγει την πόρτα» σε όλες τις γνώσεις: στη λογική, στη ρητορική και στην επιστήμη γενικότερα.

Πυρήνας της διδασκαλίας του Πλάτωνα όσο και του Αριστοτέλη είναι η ψυχή του ανθρώπου. Σύμφωνα με τον Σκουτερόπουλο, η Πολιτεία είναι μια ιδιότυπη αλληγορία αφού η «αρίστη πόλις είναι η πολιτεία της ανθρώπινης ψυχής». Δηλαδή, είναι η επιστροφή της ψυχής στον εαυτό της. Οι αλυσίδες των δεσμωτών στο σπήλαιο που τους κρατούν μακριά από τη γνώση και την αλήθεια, μας θυμίζουν το απόσπασμα από τον Αριστοτέλη που αναφέρει για τα υλικά που κρατούν δέσμιους τους ανθρώπους. Χρειάζεται μόχθος και άσκηση για την άνοδο προς τον ήλιο του Πλάτωνα, ή το υπέρτατο αγαθό του Αριστοτέλη. Η λύτρωση της ψυχής δεν γίνεται χωρίς αγώνα

Συγγραφέας: Θεώνη Δέδε
Πηγή: archives.gr

Συνέχεια. . . »

Νεοπλατωνισμός

Ποια είναι η φύση του ανθρώπου; Είναι ένα Ον που δεν έχει ένα μόνο στοιχείο αλλά αποτελείται από ψυχή και σώμα. Αλλά τι είδους υπόσταση είναι, ποια είναι η μεταξύ τους σχέση (ψυχή-σώμα) και πως θα πρέπει να νοηθούν αυτά; Γιατί όπως έλεγε ο Πλωτίνος οτιδήποτε παρατηρούμε είναι σύνθετο. Τίποτε δεν είναι απλό.

 Το σώμα

Το σώμα είναι η μία από τις υποστάσεις που απαρτίζουν τον άνθρωπο. Το ανθρώπινο σώμα αλλά και κάθε υλικό ον απαρτίζεται από τα 4 στοιχεία της φύσης : γη, νερό, αέρας, φωτιά.

Ο Πλωτίνος παρατηρεί πως τα πάντα στον κόσμο είτε φυσικά δημιουργήματα, είτε ανθρώπινα κατασκευάσματα, υπόκεινται σε μεταβολές. Δηλ. η ύλη παραμένει αμετάβλητη, ενώ εκείνο που αλλάζει είναι η μορφή της. Π.χ. ο σπόρος γίνεται δένδρο και το αντίστροφο.. Από ένα μέταλλο ο άνθρωπος μπορεί να κάνει ένα δίσκο και στην συνέχεια μπορεί να το μετατρέψει σε ένα αγαλματίδιο. Το μόνο που άλλαξε είναι η μορφή. Έτσι προεκτείνοντας αυτήν την αρχή της μεταβολής, διαπερνά όλη την φύση άρα και τα 4 στοιχεία της. Π.χ. η φωτιά να γίνει αέρας, ο αέρας νερό κ.ο.κ.

Η πρώτη ύλη

Η πρώτη ύλη είναι η μήτρα των πρώτων υλικών στοιχείων. Η πρώτη ύλη είναι μη Ον με την έννοια της άμορφης ύπαρξης. Η πρώτη ύλη δεν μπορεί να προσδιοριστεί με τους τρόπους που συλαμβάνουμε και κατανοούμε τα πρώτα στοιχεία της φύσης. Γι' αυτό και ονομάστηκε από τον Παράκελσο ως το «Μέγα Μυστήριο», τον 16ο αιώνα. Από την πρώτη ύλη, μπορεί να προέρχονται τα πρώτα στοιχεία της φύσης και όλα τα αισθητά πράγματα σε εμάς και όλα να ανάγονται στην πρώτη ύλη, όλα αυτά δεν ταυτίζονται μαζί της, π.χ. το πυρ δεν μπορεί να ταυτιστεί με την πρώτη ύλη γιατί τότε θα αναιρούσε τα άλλα 3 στοιχεία γη, νερό, αέρα. Δεν θα είχαν δηλ. μία κοινή βάση. Άλλο παράδειγμα είναι το εξής: μπορεί ο πηλός να αποτελεί την ύλη του αγγειοπλάστη, αλλά δεν είναι η καθαρή και άυλη ύλη.

Η πρώτη ύλη λοιπόν δεν ταυτίζεται με κανένα στοιχείο, δεν είναι τίποτα συγκεκριμένο. Είναι αόριστη και μονίμως απραγματοποίητη δυνατότητα για ό,τι υφίσταται ή πρόκειται να υπάρξει.

Αφού η πρώτη ύλη έχει ανυπέρβλητες δυνατότητες αλλά δεν ταυτίζεται με κανένα από τα πρώτα στοιχεία της φύσης ή τα άλλα υλικά πράγματά της, τότε πως προήλθε ο αισθητός κόσμος; Κάποια δύναμη θα συνεργάσθηκε ώστε η πρώτη ύλη ή ένα μέρος της τουλάχιστον, να μεταμορφωθεί στην συγκεκριμένη περιγράψιμη πραγματικότητα της ύλης. Αυτή η δύναμη θα πρέπει να βρίσκεται έξω από την πρώτη ύλη και να είναι ανεξάρτητη. Αυτή είναι η ψυχή.

Η Ψυχή

Η ψυχή αφού εισέβαλε στην πρώτη ύλη, έδωσε τις μορφές των πρώτων στοιχείων, που στην συνέχεια δημιούργησε τα αντικείμενα που αντιλαμβανόμαστε δηλ. τον αισθητό κόσμο. Έτσι δημιουργήθηκε και το ανθρώπινο σώμα που οφείλει την ύπαρξη του στην είσοδο της ψυχής στην ύλη.

Ερωτήματα

α) Τη είδους σχέση υπάρχει μεταξή ψυχής και σώματος, είναι συμπτωματική ή αναγκαία η σχέση τους;

β) Τι είδους οντότητα είναι η ψυχή, ποια είναι η υφή της;

Η ψυχή και η σχέση της με το σώμα

Αριστοτέλης: Κατά τον Αριστοτέλη η ψυχή είναι αυτή που δίνει πνοή στο ζωντανό οργανισμό. Άρα λοιπόν η μοίρα της ψυχής είναι συνυφασμένη με την μοίρα του σώματος. Έτσι αν χαθεί το σώμα θα χαθεί και η ψυχή. Συνεπώς και σύμφωνα με την διδασκαλία του Αριστοτέλη η αθανασία του ανθρώπου είναι αδύνατη αφού η μοίρα της ψυχής ως μορφή του ζώντος οργανισμού είναι συνυφασμένη με την μοίρα του σώματος.

Επίκουρος: Την ίδια άποψη είχε και ο Επίκουρος. Έλεγε πως η ψυχή αποτελείται από λεπτότερα άτομα υλικής μορφής και συνεπώς διαλύεται και αυτή όπως το σώμα που είναι χονδροειδούς μορφής.

Στωικοί.

Κλεάνθης: Οι στωικοί φιλόσοφοι είχαν πιο αισιόδοξη αντίληψη. Υποστήριζαν ότι η ψυχή έχει υλική υφή, και αυτό γιατί, αν δεν ήταν υλικής υφής (η ψυχή) τότε ο πόνος του σώματος δεν θα μεταβιβάζονταν στην ψυχή. Από την άλλη χαρακτηριστικά της ψυχής όπως: η ντροπή και ο φόβος, δεν θα μεταβιβαζόταν στο σώμα. Δηλ. το σώμα συμμετέχει στα παθήματα της ψυχής και ανίστροφα η ψυχή στα παθήματα του σώματος.

Χρύσιππος: Αν η ψυχή δεν ήταν υλικής υφής τότε οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ σώματος και ψυχής θα ήταν αδύνατες. Μπορεί μεν η ψυχή να είναι σωματοειδής, αλλά είναι λεπτότερης υφής από του σώματος. Οι ψυχές των ανθρώπων είναι αποσπάσματα, του Θεού και ορίζεται σαν Πυρ. Αυτό το Πυρ δεν εξισώνεται με το φυσικό πυρ, αλλά είναι ανώτερης και πιο λεπτής υφής πυρ. Αφού λοιπόν η ψυχή είναι σωματοειδής υπόκειται στην φθορά της ύλης. Ο Χρύσιπος έλεγε πως με το θάνατο του ανθρώπου η ψυχή χάνεται, με εξαίρεση τις ψυχές των πεπαιδευμένων ανθρώπων. Για τους στωικούς λοιπόν η ψυχή μπορεί να επιβιώνει μετά τον θάνατο.

Πλάτωνας: Ο Αριστοτέλης, οι Επικούρειοι και οι Στωικοί, επιχείρησαν να αμφισβητήσουν την αντίληψη του Πλάτωνα. 

Για τον Πλάτωνα η ψυχή είναι άυλη οντότητα. Η ιστορία και η προοπτική της είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν της υλικής υπόστασης του σώματος. Για τον Πλάτωνα η ψυχή του κάθε ανθρώπου προϋπάρχει της γέννησης του. Και μετά τον θάνατο του σώματος συνεχίζει μόνη της να λειτουργεί. Την αντίληψη της αθανασίας της ψυχής επαναφέρει στην σκηνή ο Πλωτίνος. Ο Πλωτίνος αμφισβήτησε τις απόψεις του Αριστοτέλη, των Επικούρειων και των Στωικών που προαναφέραμε.

Πλωτίνος:

α) Η ψυχή εκτελεί αφηρημένες σκέψεις, μπορεί να αντιληφθεί πράγματα που δεν βρίσκονται μπροστά της. π.χ. να δει το δένδρο πίσω από τον λόφο, ή έναν πίνακα μέσα σε ένα δωμάτιο, να αντιλαμβάνεται υπεραισθητές καταστάσεις, μυστικιστικά οράματα κ.ό.κ. Όλα αυτά είναι λειτουργίες που κάνει η ψυχή χωρίς το σώμα.

β) Αν η ψυχή είναι συνυφασμένη με το σώμα λόγω της σωματοειδής υφής της, τότε όποτε κόβονταν ένα μέρος του σώματος θα κοβόταν και ένα μέρος της ψυχής. Δηλ. ένας κουτσός δεν θα μπορούσε να έχει τις ίδιες ψυχικές ικανότητες μ' έναν αρτιμελή. Αλλά αυτό δεν ισχύει.

γ) Το γεγονός πως η ψυχή είναι τελείως διαφορετικής υφής από την ύλη, αυτό δεν σημαίνει πως στην επίγεια συνύπαρξή τους λειτουργούν ανεξάρτητα η μια από την άλλη. Αντιθέτως οι εμπειρίες και οι παραστάσεις είναι προϊόν συνεργασίας της ψυχής και του σώματος π.χ. η επιθυμία του φαγητού δεν προέρχεται από την ψυχή, γιατί η ψυχή σαν άυλη οντότητα δεν έχει ανάγκη τροφής. Ούτε όμως και το σώμα καθαυτό μπορεί να έχει την επιθυμία του φαγητού. Το σώμα καθαυτό είναι άψυχο. Είναι δυνατό οι νεκροί να θέλουν να φάνε; Άρα λοιπόν η επιθυμία του φαγητού και γενικότερα της ηδονής, του πόνου και κάθε άλλης αισθητής εμπειρίας οφείλεται σε «κάτι κοινό μεταξύ ψυχής και σώματος, σε κάτι που αποτελείται από την ψυχή και το σώμα».

δ) Ο Πλωτίνος διέκρινε πως η ψυχή έχει δύο έκφανσεις: 

1) Η μία κατώτερη που είναι συνυφασμένη με το σώμα και το θάνατο, και η άλλη 

2) ανώτερη, που λόγω της Θείας καταγωγής της, είναι αθάνατη.

Αυτές οι δύο έκφανσεις της ψυχής αντανακλούν σε δύο βασικές δυνάμεις δημιουργίας του κόσμου.

Ο Κόσμος

Αφού από την πρώτη ύλη προέρχεται η φαινομενική ή αισθητή σε μας ύλη, το ίδιο θα πρέπει να συμβαίνει και με την ψυχή. Όμως η ψυχή δεν μπορεί να προέρχεται από την πρώτη ύλη, γιατί είναι άυλη. Επειδή λοιπόν η ψυχή είναι άυλη και η προέλευση της, η πηγή της γέννησης της ψυχής θα πρέπει να είναι μια άυλη αιτία. 

Θα μπορούσε βέβαια να υποτεθεί πως η αιτία της άυλης οντότητας από την οποία προήλθε η άυλη αιτία της άυλης ψυχής, να υπάρχει μια ακόμη άυλη οντότητα και μετά μια άυλη οντότητα, κ.ό.κ.

Έτσι όμως δεν θα υπήρχε μια αρχή στον κόσμο και θα εμφανιζόταν ελλιπής. Ο Πλωτίνος για να αντιμετωπίσει αυτή την έλλειψη, έθεσε ένα όριο στην αλυσίδα. Έτσι έχουμε την πρώτη ύλη που από αυτή διαμορφώθηκε ο αισθητός κόσμος, την ψυχή που είναι η αιτία της μεταμόρφωσης της φύσης σε αισθητό κόσμο, τον Νου που συνιστά την άυλη αιτία από όπου προήλθε η Ψυχή και το Εν που ταυτίζεται με την έσχατη αιτία του κόσμου.

Η αρχή της δημιουργίας

Έτσι λοιπόν τα πάντα προήλθαν από την πρώτη υπέρτατη αρχή το Εν, που το εξισώνει με τον Θεό ή το αγαθό. Το σύμπαν λοιπόν είναι δημιούργημα του Ενός, αλλά δημιουργώντας το άφησε έξω από τον εαυτό του. Για αυτό δεν μπορεί να κατανοηθεί το Εν από τα πράγματα που συγκροτούν τον κόσμο. Το Εν δεν επιδέχεται οποιουδήποτε χαρακτηρισμού, είναι άρρητο.

Ο Πλωτίνος προσδιόρισε το Εν ως «αιτία» των πάντων και αυτό όχι για χαρακτηρίσει την υπόσταση του Ενός, αλλά για να δηλώσει την σχέση του Ενός προς τα όντα.

Το αποκαλεί αγαθό όχι για τον χαρακτήρα του, αλλά για να εκφράσει την προσφορά του Ενός προς τα άλλα όντα. Επειδή τα όντα τα ίδια δεν έχουν αυτάρκεια, επιθυμούν και αναζητούν την πλήρωσή τους και την ολοκλήρωσή τους με το Εν.

Το Εν παρατηρεί ο Πλωτίνος «δεν είναι πράγμα, δεν είναι ποιότητα, ούτε ποσότητα δεν κινείται ούτε μένει ακίνητο, δεν βρίσκεται στο χώρο ούτε στο χρόνο». Το Εν είναι έξω από τον χώρο των οντοτήτων που δημιούργησε. Γι' αυτό το Εν είναι μη Ον, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κιόλας.

Το Εν δημιουργώντας, διαμορφώνοντας την ύλη, υποβαθμίζεται, ο αισθητός κόσμος είναι υποδεέστερος ως δημιούργημά του. 

Από την άλλη μεριά η πρώτη ύλη αποκτώντας ιδιότητες με την παρέμβαση της Ψυχής αναβαθμίζεται. 

Πριν όμως γίνει αυτή η αναβάθμιση από την ψυχή, έχει μεσολαβήσει μια άλλη οντότητα, που περικλείει μέσα της όλες τις ιδέες, όπως έλεγε ο Πλάτωνας συνιστούν τα πρότυπα, βάσει των οποίων σχηματίστηκε ο κόσμος. Αυτός είναι ο Νους. Όλες οι δυνάμεις «υπάρχουν αδιαίρετα μέσα σε αυτόν και συγχρόνως, κάθε μια τους δρα ως ξεχωριστή δύναμη».

Τα άλλα επίπεδα δημιουργίας

Εξ ορισμού το Εν είναι αμετάβλητο. Πως γίνεται όμως αφού το Εν είναι αμετάβλητο, να παράγει το Νου; Γιατί για να παράγει απαιτείται κάποια μεταβολή. Ο Πλωτίνος αντιμετωπίζει το θέμα με παρομοιώσεις για να γίνει κατανοητό. Παραλλήλισε την διαδικασία παραγωγής σαν μια φωτιά αστείρευτη που δίνει την θερμότητά της ή με το χιόνι που εκπέμπει κρύο. Ακόμα σαν μια ευωδιαστή ουσία που όσο διαχέεται στην ατμόσφαιρα τη νοιώθουμε.

Ο Πλωτίνος λέει πως όταν μια οντότητα φθάσει σε υπέρτατο βαθμό πληρότητας, αφήνει να διαρρεύσει από τον εαυτό της ό,τι πλεονάζει. Έτσι π.χ. το κρύο απορρέει από το χιόνι, όταν το χιόνι φθάσει στον ύψιστο βαθμό πληρότητας, συνεχίζει να την διατηρεί. Όταν όμως το χιόνι χάσει την πληρότητά του και αυτό που απορρέει από αυτό, εξαφανίζεται. Χάνει την δύναμή του και αυτό αντανακλάται στο κρύο. Το ίδιο συμβαίνει με ένα λουλούδι και το άρωμά του. Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν, ο Νους προέρχεται δια απορροής από το Εν και αποτελεί εικόνα του Ενός και είναι συνεχώς συνυφασμένο με το Εν. Σε αντίθεση όμως η ουσία του Ενός (σε σχέση με τα παραπάνω), παραμένει σταθερή, αμετάβλητη και αμείωτη.

Η σχέση του Νου προς το Εν δεν αίρεται ποτέ σε αντίθεση με την σχέση κρύου χιονιού, αρώματος λουλουδιού. Ο Νους στη συνέχεια τείνει προς μια άλλη κατεύθυνση. Όπως δημιουργήθηκε ο Νους από το πλεόνασμα του Ενός, έτσι και ο Νους με την σειρά του κάνει να απορρέει από το πλεόνασμά του μια άλλη ίδιας άυλης υφής υπόσταση, που είναι η Ψυχή η κοσμική ψυχή. Αυτή η Ψυχή δεν εξισώνεται με την ψυχή του ανθρώπου, όμως η ψυχή του ανθρώπου συμπεριλαμβάνεται μέσα στις δυνάμεις της κοσμικής ψυχής. Οι τρεις αυτές υποστάσεις είναι η αρχή της δημιουργίας του σύμπαντος. Δηλ. Εν Νους Ψυχή και μόνο η ψυχή δρα μέσα στον φθοροποιό χρόνο και γι' αυτό κινδυνεύει να παρασυρθεί στον θάνατο.

Η σωτηρία της ψυχής

Τόσο ο Νους, όσο και η ψυχή τείνουν σε δύο αντίρροπες κατευθύνσεις :

α)Την επιστροφή στην αιτία απ' όπου προήλθαν

β)Την δύναμη της δημιουργίας

Στην α) περίπτωση ο Πλωτίνος παρατηρεί πως το γέννημα επιδιώκει πάντα να επιστρέφει στον γεννήτορά του, στην πηγή. Έτσι ο Νους σπρώχνεται από μια δύναμη προς το Εν. Το ίδιο και η Ψυχή, διακατέχεται από μια δύναμη να επιστρέψει στον Νου και στην συνέχεια να ενωθεί με το Εν. Στην β) περίπτωση, τόσο ο Νους όσο και η Ψυχή ικανοποιώντας την ανάγκη να διαθέσουν το πλεόνασμά τους προκαλούν υπερχείλιση και δημιουργούν ο Νους την Ψυχή και η Ψυχή τον κόσμο της ύλης. Στην περίπτωση όμως της Ψυχής υπάρχει ο κίνδυνος της αλλοτρίωσης της θείας καταγωγής της και αυτό γιατί η Ψυχή γίνεται η αιτία ώστε να προέλθει το υλικό σύμπαν. Το υλικό σύμπαν είναι διαφορετικής ποιότητας από τον άυλο χαρακτήρα της Ψυχής, από τον οποίο κινδυνεύει να διαβρωθεί και να χάσει την συγγένεια που έχει με τον Νου και κατ' επέκταση με το Εν.

Μέγα Ερώτημα

Γιατί η Ψυχή θα έπρεπε να συντελέσει στην δημιουργία του κόσμου της ύλης; Αφού στέκεται αυτό εμπόδιο στην επιστροφή της προς την πηγή; Και από την άλλη, γιατί δεν επιχείρησε ότι και ο Νους; δηλ. να δημιουργήσει έναν υποδεέστερο απ' αυτήν κόσμο άυλο όμως, ώστε να μην κινδυνεύει; Έτσι δεν θα έχανε την συγγένειά της προς το Νου και θα μπορούσε να επιστρέψει στο Εν, τον Θεό.

Αν γινόταν αυτό όμως δεν θα υπήρχε τίποτε από τα αισθητά όντα που βλέπουμε γύρω μας και κατά συνέπεια, ούτε ο άνθρωπος. Σ' αυτήν την περίπτωση όμως, χωρίς δηλ. τα αισθητά όντα και χωρίς τον άνθρωπο, θα ήταν ελλιπής η δημιουργία και θα παρέμενε ημιτελής. Αντίθετα η Ψυχή αφήνοντας την δημιουργική δύναμή της να εξαπλωθεί στην ύλη συνέβαλε στην ολοκλήρωση της δημιουργικής πορείας, που ξεκίνησε από το Εν και συνεχίστηκε από το Νου. Όπως λέει ο Πλωτίνος η ψυχή «στάλθηκε από τους θεούς» για να ολοκληρώσει το δημιουργικό έργο τους.

Η απορία

Πως γίνεται όμως από τη μια η Ψυχή που παίζει αποφασιστική σημασία στην ολοκλήρωση της δημιουργίας, σαν ανταμοιβή να κινδυνεύει να χάσει την επαφή της με το Νου και κατ' επέκταση με το Εν; Στην εύλογη αυτή σπορία, ο Πλωτίνος λέει πως εκπληρώνοντας την δημιουργική της αποστολή η Ψυχή, να διαθέσει την πλεονάζουσα ουσία για την δημιουργία του κόσμου, υπεύθυνη γι' αυτό είναι η ίδια η συμπεριφορά της δηλ. η τόλμη και η αλαζονεία είναι κατά τον Πλωτίνο οι αιτίες του κινδύνου της. Γιατί η Ψυχή αφού απορρέει από το Εν είναι αθάνατη, διατρέχει τον κίνδυνο όμως εξαιτίας της συνάφειας της με την κόσμο της ύλης. Σύμφωνα με το σχέδιο της κοσμικής δημιουργίας, η αποστολή της Ψυχής είναι να μπει στο πεδίο της πρώτης ύλης να την αναβαθμίσει και αναβαθμίζοντας την να την μετατρέψει στον αισθητό υλικό κόσμο. Αν το κάνει αυτό και «επιστρέψει γρήγορα, δεν υφίσταται καμιά βλάβη».

Τόλμη και αλαζονεία

Κατά την επαφή της Ψυχής με την πρώτη ύλη μπορεί να μην αρκεσθεί απλά σ' αυτό. Γιατί παρασυρόμενη από την υπεροχή της απέναντι στην άμορφη ύλη και γινόμενη η πρώτη ύλη υποχείριο των διαθέσεων και προθέσεων της Ψυχής, δύναται η Ψυχή να πιστέψει ( δίνοντας μορφή στην άμορφη ύλη), ότι δρα σαν ένας αυτόνομος δημιουργός και όχι σαν μια εντεταλμένη οντότητα που έχει μια αποστολή. Μαγεμένη από την κυριαρχία της στην ύλη, από την αλαζονεία ερωτεύεται τον εαυτό της. Μέσα στην αυταρέσκειά της λησμονεί να επιστρέψει στην πηγή της.

Το τίμημα

Το τίμημα είναι να συνταυτιστεί με την ύλη και να δεθεί στην μοίρα του υλικού κόσμου που είναι η φθορά, η διάλυση και η καταστροφή. Επειδή όμως η Ψυχή έχει Θεία καταγωγή μπορεί πάντοτε και έχει την δυνατότητα να επιστρέψει στην πηγή της όσο και αν διαβρωθεί από τον υλικό κόσμο.

Συγγραφέας: Πελεγρίνης Θεοδόσης

Πηγή: esoterica.gr

Συνέχεια. . . »

Το νόημα της Ελευθερίας (Μάνος Δανέζης)

Στα πλαίσια ενός νέου προοδευτικού πολιτισμικού ρεύματος που μέλλει να αντικαταστήσει τις φθαρμένες κοινωνικές θεολογικές και επιστημονικές δομές, θα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν και να επαναδιατυπωθούν οι έννοιες του «Ανθρώπου», του «Πνεύματος» και της «Ελευθερίας». 

Η έννοια «άνθρωπος» είναι συνώνυμη εκείνης του «όλου» και της ενεργητικής σχέσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ των μερών που το αποτελούν. Έτσι δεν μπορεί να ταυτιστεί με τις έννοιες του «προσώπου» ή του «ατόμου» οι οποίες εκφράζουν την δογματική διαίρεση του «όλου» και την αποξένωση των συστατικών του.Όπως αναφέραμε στο σημείωμα της προηγούμενης Κυριακής η έννοια «άνθρωπος» είναι εντελώς αντίθετη εκείνων της «κατάτμησης» και της «απομόνωση». Η σύγχρονη Φυσική διδάσκει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι απομονωμένοι. Δεν τους χωρίζει κενό. Τους συνδέει φως, ακτινοβολία. Είναι πυκνώματα του ίδιου υλικού και πάντοτε επικοινωνούν ενεργητικά και δυναμικά μεταξύ τους. Ο κοινωνικός και ψυχολογικός απομονωτισμός και ο εγκλωβισμός του «Ανθρώπου» στα πλαίσια των όρων «άτομο» και «πρόσωπο» είναι το προϊόν μιας καταρρέουσας πολιτισμικής δομής. Η δομή αυτή αγνοεί την σύγχρονη επιστημονική σκέψη και δεν κατανοεί ότι αν νοιώθουμε ψυχικά μόνοι είναι γιατί δεν κατανοούμε τη συνέχεια των πάντων μέσα στο Σύμπαν και ότι η φύση δε μας γέννησε μόνους αλλά επιλέξαμε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς. Η μοναξιά είναι αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων, της δικής μας αντίληψης, της δικής μας άγνοιας. Είναι ένα προσωπικό μας πρόβλημα, και όχι ένα πρόβλημα της φύσης. 

Τα προηγούμενα χαρακτηριστικά είναι εκείνα τα οποία διαφοροποιούν τον Σοσιαλισμό από τον Καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός απευθύνεται και θεοποιεί την ευημερία της ψευδαίσθησης του «ατόμου» ενώ ο Σοσιαλισμός του «όλου» δηλαδή της «κοινωνίας». Οι δύο αυτές αντιλήψεις δεν είναι ταυτόσημες εφόσον η ευημερία ενός ατόμου στον Καπιταλισμό τις περισσότερες φορές θεμελιώνεται στην δυστυχία κάποιου άλλου και ενίοτε στη δυστυχία της κοινωνίας ή κάποιων μερών της.

Μια κοινωνία η οποία έχει συνειδητοποιήσει τους προηγούμενους φυσικούς (και όχι κοινωνικούς) κανόνες αναγνωρίζει ως βασική αξία της την «ελευθερία» στα πλαίσια της ενότητας. Μέσο κατάκτησης της ελευθερίας αποτελεί η πνευματικότητα. 

Αποτέλεσμα της προηγούμενης διαπίστωσης είναι ότι πρώτη και βασική επιδίωξη του «Ανθρώπου» πρέπει να είναι η διασφάλιση και επέκταση της πνευματικότητάς του. 

Αυτό όμως που θα πρέπει να διευκρινιστεί είναι ότι το πνεύμα δεν αποτελεί ένα ανεξάρτητο φιλοσοφικό κατηγόρημα, αλλά μια άλλη έκφραση της έννοιας της ελευθερίας η οποία αναπτύσσεται στα πλαίσια της κοινωνικής ενότητας. Πνευματικός άνθρωπος είναι ο ελεύθερος και κοινωνικοποιημένος άνθρωπος. Ο «άνθρωπος» στην ιστορική του πορεία αποτελεί τον κύριο φορέα της έννοιας της ελευθερίας μέσω της πνευματικότητας του..

Βασικός αντίπαλος της κατάκτησης της πνευματικότητας και τελικά της ελευθερίας είναι η έννοια της «ανάγκης» η οποία φιλοσοφικά ταυτίζεται με την έννοια του «κακού». Έτσι, πρακτικός στόχος μιας νέας πολιτισμικής δομής πρέπει να είναι η μετάβαση από την δουλεία της «ανάγκης» στον κόσμο της «πνευματικότητα» και της «ελευθερίας».

Όμως η «ανάγκη» είναι αποτέλεσμα και παιδί της ανθρώπινης ή της συμπαντικής φύσης, και των ποικίλων εκδηλώσεών τους και υπόκειται στους νόμους και τους κανόνες της νομοτέλειας και της μοίρας. Η επιστήμη αποκαλύπτει τους φυσικούς κανόνες αλλά δεν μπορεί να τους αλλάξει. Ως εκ τούτου τους αποδέχεται αναγκαστικά, νομοτελειακά και μοιρολατρικά

Η πνευματικότητα και τελικά η ελευθερία αποτελούν μια πράξη «ανταρσίας» ενάντια στη «φύση» και τις ανάγκες της..

Όπως αναφέρει και ο Μάριος Μπέγζος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας στο βιβλίο του «Νεοελληνική φιλοσοφία της θρησκείας»: «Πνευματικότητα δεν σημαίνει την εξαΰλωση αλλά την απελευθέρωση. Με το πνεύμα δεν αρνείσαι την ύλη ή το σώμα, αλλά αρνείσαι την ανάγκη και τη δουλεία, τη μοίρα και τη νομοτέλεια, τη σκλαβιά και την υποτέλεια».

Διοικητική και νομική ελευθερία

Η ουσιαστική όμως έννοια της «Ελευθερίας» δεν πρέπει συγχέεται με τις έννοιες των διοικητικών και νομικών ελευθεριών μιας κοινωνίας. Οι ελευθερίες αυτές έχουν ως στόχο την οριοθέτηση της κοινωνικής τάξης και όχι την επίτευξη της πνευματικότητας.. Ως εκ τούτου για να γίνει αποδεκτό, από μέρους μιας νέας πολιτισμικής συγκρότησης, ένα διοικητικό ή νομικό σύστημα οριοθέτησης της ελεύθερης προσωπικής και κοινωνικής έκφρασης και δράσης πρέπει να μην αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της ανθρώπινης πνευματικότητας και της εσωτερικής απελευθέρωσης.

Βεβαίως είναι γεγονός ότι αποδεχόμενοι να ζήσουμε στα πλαίσια μιας ομάδα, έχουμε αποφασίσει ότι θα δεσμεύουμε ένα μέρος των ελεύθερων αντιδράσεών και κάποιων επί μέρους δευτερευουσών επιλογών και εκφράσεών μας. Στο πρακτικό αυτό επίπεδο στόχος μιας νέας κοινωνικής δομής πρέπει να είναι η δημιουργία μιας δύναμης αυτοελέγχου η οποία δεν είναι δυνατόν να διασφαλιστεί αυτόματα με την απλή κατάργηση κάθε εξωτερικού ελέγχου.

Θα ήταν καταστροφικό, αν ξεφεύγοντας από την εξουσία κάποιου άλλου ανθρώπου, βρεθούμε στο έλεος των παρορμήσεών μας. Ένας άνθρωπος που η ζωή και οι πράξεις του ηγεμονεύονται από αυτές τις δυνάμεις, δεν έχει παρά την ψευδαίσθηση ότι είναι ελεύθερος, ενώ στην ουσία άγεται και φέρεται από δυνάμεις που δεν ελέγχει.

Tο κύριο πρόβλημά κάθε «Ανθρώπου» θα πρέπει να είναι το πως θα μπορέσει να αναβάλλει την άμεση πραγματοποίηση μιας έντονης επιθυμίας, που ίσως ξεπερνάει την εκτίμηση των συνεπειών που θα ακολουθήσουν την πραγματοποίησή της, μέχρις ότου παρεμβληθεί η παρατήρηση και η κρίση.

Tο βαθύτερο νόημα της έννοιας της διοικητικής και νομικής ελευθερίας συνδέεται άμεσα με την έννοια της πνευματικότητας η οποία εκφράζεται ως μια εσωτερική δύναμη να βάζουμε σκοπούς και να τους πραγματοποιούμε. 

Ελευθερία και Τεχνολογία

Aυτό όμως που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας είναι η κατάχρηση των τεχνολογικών συστημάτων τα οποία μέσω μιας άλογης και αντικοινωνικής προβολής δημιουργούν κοινωνικές σχέσεις απόλυτης εξάρτησης. Αυτό που θα πρέπει να διασαφηνιστεί είναι ότι η έννοια της τεχνολογίας δεν ταυτίζεται με εκείνες της επιστήμης ή της τεχνικής, αλλά υλοποιεί μια τεχνική μέσα από μια εγκατάσταση ή μια μηχανή. Έτσι αποτελεί ένα θεσμό που περιλαμβάνει τις μηχανές και τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής που συνεπάγεται η χρήση τους. Η τεχνολογία ενσαρκώνει τη σχέση ανάμεσα στις κοινωνικές δομές και την τεχνική

Η ραγδαίως αναπτυσσόμενη εξάρτηση του ανθρώπου από τα τεχνολογικά προϊόντα θέτει δραματικά ένα ουσιαστικό πρόβλημα ελευθερίας. Η εξάρτηση αποτελεί τη βάση της αυθαιρεσίας και της υποτέλειας οι οποίες με τη σειρά τους γεννούν τον αυταρχισμό, τον ολοκληρωτισμό και την απανθρωπιά.

Όπως αναφέρει και ο Μάριος Μπέγζος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας στο βιβλίο του «Νεοελληνική φιλοσοφία της θρησκείας»: «Η τεχνολογία υπόσχεται την ελευθερία, αλλά δεν την εγγυάται. Η τεχνική επαγγέλλεται την απελευθέρωση του ανθρώπου από την ανάγκη, αλλά δεν την εξασφαλίζει. Η τεχνοκρατία μπορεί να επιθυμεί ένα καλύτερο μέλλον για όλους μας, αλλά δεν είναι σε θέση να σιγουρέψει κανέναν μας για μια αίσια έκβαση των εφαρμογών της επιστήμης στην καθημερινή μας ζωή. Υπάρχει κάτι που διαφεύγει από τα όρια της τεχνικής. Αυτό είναι η ανθρώπινη ελευθερία».

Αυτή η έννοια της ελευθερίας όμως, δεν αποτελεί μέρος του ανθρώπινου γενετικού κώδικα αλλά διδάσκεται και αποτελεί μέρος της Παιδείας μιας κοινωνίας. Μιας Παιδείας η οποία ασφαλώς και δεν διασφαλίζεται μέσω των καταπιεστικών και δογματικών δομών της κρατικής παιδείας και των ατάλαντων και ουσιαστικά απαίδευτων (και πολλάκις ανεκπαίδευτων) πολιτικών εκπροσώπων της.

 

 
Συγγραφέας: Μάνος Δανέζης
Πηγή: planetariumgr.blogspot.gr

"Ελευθερία είναι η υποταγή σε έναν ανώτερο νόμο" 

Νίκος Καζαντζάκης

Συνέχεια. . . »

Βίλχελμ Ράιχ (1897- 1957)

Ο Β. Ράιχ γεννήθηκε στις 24 του Μάρτη το 1897 στη Γαλικία, την περιοχή που βρισκόταν τότε στην ανατολική παραμεθόριο  κομμάτι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ο Ράιχ ήταν παιδί μιας οικογένειας γερμανόφωνων εύπορων αγροτών. Από τα έξι μέχρι τα δέκα του χρόνια ο πατέρας του τον εμπιστεύθηκε σ' έναν παιδαγωγό. Αργότερα φοίτησε σ' ένα γερμανικό λύκειο απ' όπου και έλαβε το 1915 το πρώτο του δίπλωμα φυσικών επιστημών.

Από πολύ μικρή ηλικία είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τις φυσικές επιστήμες. Στα οχτώ του χρόνια έφτιαχνε συλλογές από φυτά και έντομα και μελετούσε τους τρόπους αναπαραγωγής τους. Το 1918 γράφεται στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Κέρδιζε κάποια μαθήματα κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα και ζούσε πολύ μετρημένα αποφεύγοντας τις κοσμικές συγκεντρώσεις και τις καφετέριες.

Το 1920 ενώ ήταν ακόμα φοιτητής έγινε δεκτός σαν μέλος στην Ψυχαναλυτική Εταιρεία της Βιέννης, που καθοδηγούσε τότε ο Σίγκμουντ Φρόυντ. Οι στενές σχέσεις του με τον Φρόυντ και την ψυχανάλυση συνεχίστηκαν μέχρι το 1934. Το 1922 ο Ράιχ άρχισε μια λαμπρή καριέρα σαν ψυχαναλυτής. Έγινε ένας από τους καλύτερους θεραπευτές της Βιέννης και υπήρξε πιθανόν ο λαμπρότερος ψυχαναλυτής της δεύτερης γενεάς, αυτής που διαδέχτηκε τους μεγάλους προκατόχους του σαν τον Φρόυντ, τον Φερεντσι, τον Αμπραχαμ κ. α.

Από εκεί και έπειτα η ζωή του ακολούθησε μια ταραχώδη πορεία όπως άλλωστε ήταν και η προσωπικότητά του. Για τις θεωρίες του και τις ανακαλύψεις του διώχθηκε από τέσσερα ευρωπαΙκά κράτη και διαγράφηκε από το Κομουνιστικό κόμμα της Γερμανίας και της Δανίας. Οι εκπρόσωποι του φασισμού τον θεώρησαν κομουνιστή και πράκτορα της Μόσχας και οι κομουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα της αστικής τάξης. Οι ψυχαναλυτές της εποχή του τον θεώρησαν αιρετικό και τον διέγραψαν από την Ψυχαναλυτική Ένωση.

Η αντίληψη που είχε για τα πράγματα και οι ανακαλύψεις του ήταν πολύ πλατιές και δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στα "στενά καλούπια" της τότε επίσημης επιστήμης. Έτσι έφτασε στο σημείο να θεωρηθεί από πολλούς ως  τρελός.  Ήταν ένας από τους επιστήμονες που δυσφημήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό και προκάλεσε μεγάλη επίθεση από διαφορετικά συμφέροντα και ομάδες ανθρώπων. Τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στην Σοβιετική Ένωση και κάηκαν  στην Γερμανία . Ενώ στις .Η.Π.Α. κατέστρεψαν όλες τις επιστημονικές του συσκευές, απαγόρευσαν οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους  και συνέχιση των ερευνών και πειραμάτων.

Από πολύ νωρίς αντιλήφθηκε ότι ίσως πέρα από την  λίμπιντο του Φρόυντ να κρύβεται μια πραγματική ενέργεια όπου διακατέχει τον άνθρωπο. Η βάση που στηρίζεται η θεωρία του Ράιχ για την ανθρώπινη παθολογία είναι  ο παραλληλισμός του οργασμού με ένα είδος ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας που υπάρχει συσσωρευμένη στον άνθρωπο. Όταν υπάρχει ανικανότητα ενεργειακής εκφόρτισης(θωράκιση)αυτής της ενέργειας τότε μπορεί να υπάρξουν σωματικές και ψυχολογικές ασθένειες. Ο Ράιχ παρατήρησε πως όταν η θωράκιση αφαιρείται με τη θεραπευτική προσέγγιση, τότε αυτή η ενέργεια που υπάρχει στον οργανισμό, δεσμευμένη πριν στη θωράκιση, κινείται ελεύθερα και εμφανίζει έναν παλμό. Προεκτείνοντας τις παρατηρήσεις του σχετικά με την θωράκιση στον κοινωνικό χώρο, διαπίστωσε ότι τα θωρακισμένα άτομα γίνονται απαθή, υποχωρητικά κι  έχουν την ανάγκη της καθοδήγησης και ακόμα διαμορφώνουν τυραννική συμπεριφορά, ακριβώς γιατί το βιοσύστημά τους είναι άκαμπτο.

Όταν ο Ράιχ μετακόμισε απ' την Ευρώπη στην Σκανδιναβία και στην Αμερική, άφησε πίσω του μια σειρά από εξαγριωμένους ειδικούς σε κάθε πεδίο που εξερεύνησε, στην ψυχιατρική, την πολιτική, τη σεξολογία, τη βιολογία, τη μικροσκοπία και την έρευνα για τον καρκίνο. Όμως το ανήσυχο πνεύμα του τον έκανε ποτέ να μην σταματήσει να ερευνά και να αναρωτιέται. Από το 1931 μέχρι το 1941 δίδαξε στην "Νέα Σχολή Κοινωνικής ¨Έρευνας" στη Νέα Υόρκη. Εκεί δεν άργησε να περιτριγυριστεί από πολλούς μαθητές, πάνω στους οποίους ο Ράιχ ασκούσε μια παράξενη γοητεία.  Με έξοδα των μαθητών του ίδρυσε ένα εργαστήρι, έναν εκδοτικό οίκο και έβγαλε ένα περιοδικό που δημοσίευε τα σχετικά με τα πειράματά του.

Θέλοντας να επιβεβαιώσει την ανακάλυψή του, δηλαδή την ύπαρξη και τις εκδηλώσεις της υγείας ή της αρρώστιας από τον τρόπο που παλλόταν αυτή η ενέργεια μέσα στον οργανισμό, άρχισε να ερευνά τις μικρότερες μονάδες ζωής. Έτσι ανακάλυψε τα βιόντα. Αυτά είναι ενεργειακές κύστεις, δηλαδή μεταβατικές μορφές από την άβια και έμβια ύλη. Η συνέχιση αυτής της έρευνας τον οδήγησε σε μια ενοποιητική ανακάλυψη: Μία δίχως μάζα, παλλόμενη ζωτική ενέργεια, την οποία ονόμασε οργόνη, επειδή την ανακάλυψε σε ζωντανούς οργανισμούς πριν ανακαλύψει ότι διαποτίζει επίσης την γήινη ατμόσφαιρα.

Επίσης ανακάλυψε μια συσκευή όπου μπορούσε να συσσωρεύει την οργόνη.  Την δυνατότητα αυτής της συσκευής να συγκεντρώνει την οργόνη την απέδειξε με πολλά πειράματα και κανένα από αυτά δεν έχει αποδειχθεί λάθος μέχρι σήμερα. Την συσκευή την ονόμασε οργονοθάλαμο και την χρησιμοποίησε σε πειραματικές έρευνες  για την θεραπευτική αγωγή καρκινοπαθών και άλλων ασθενών με ικανοπιητικά αποτελέσματα . Ο συσσωρευτής είναι ένας θάλαμος φτιαγμένος από στρώματα οργανικών και ανόργανων υλικών· πειράματα με αυτόν παρουσιάζουν ανώμαλα αποτελέσματα. Μια ασυνήθιστη αύξηση της θερμοκρασίας μέσα στον συσσωρευτή, υποδεικνύει περιορισμούς στον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής. Άσχετα αν η συγκεντρωμένη οργόνη μπορεί να δώσει λύση σε προβλήματα υγείας, ο συσσωρευτής προκαλεί ακόμη και σήμερα   ανοικτά την κατεστημένη επιστήμη.

Στη συνέχεια άρχισε να διαπιστώνει ότι αυτή η ενέργεια που συγκέντρωνε ο οργονοθάλαμος, είχε κινητήρια δύναμη και τελικά κατάφερε να κινήσει ένα μοτέρ. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για την κίνηση αυτού του μοτέρ και μεταξύ άλλων υπάρχει και σχετικό φίλμ στο Μουσείο Βίλχελμ Ράιχ, στην κωμόπολη Ρέιντζλι της πολιτείας Μαίην.

Το 1942 ο Ράιχ και οι μαθητές του αγόρασαν μια εδαφική έκταση στην Πολιτεία Μαίην κοντά στα καναδικά σύνορα. Βάφτισαν αυτήν την έκταση "Οργονον" και ο Ράιχ έφτιαξε εκεί ένα εργαστήρι όπου συνέχισε  να δουλεύει ασταμάτητα μαζί με τους μαθητές του και να πραγματοποιεί πειράματά  πάνω στην  οργόνη. Ο Ράιχ περιφερόταν μόνος του την νύχτα και ατένιζε αυτόν τον πελώριο ωκεανό οργόνης,(όπως τον ονόμαζε) σκεπτόμενος τους μακρινούς  γαλαξίες. Η σκέψη του είχε πάρει μια μυστικιστική χροιά και αυτό  φαινόταν στα τελευταία βιβλία του όπως "Ο θάνατος του Χριστου΄" , "Άκου ανθρωπάκο", "Ο Αιθέρας, ο Θεός και ο διάβολος" κ.α.

Ο ζωή του Reich τελείωσε στη φυλακή στις 3 Νοεμβρίου του 1957 μετά από μια παρατεταμένη σύγκρουση με την Επιτροπή Τροφής και Φαρμάκων (FDA) των Η.Π.Α. Τα βιβλία και οι σημειώσεις του κάηκαν από ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, επειδή η FDA είχε ξεσηκώσει ένα ζήτημα εναντίον της χρήσης για θεραπεία του συσσωρευτή οργόνης του.

Έτσι τελείωσε η ζωή ενός γνήσιου επιστήμονα που δεν δίστασε να πάει κάντρα στο κατεστημένο και στα συμφέροντα της εποχής του για να ανακαλύψει την αλήθεια πέρα από προκαταλήψεις και δογματισμούς. Ο Βίλχελμ Ράιχ ήταν ο πρώτος δυτικός επιστήμονας που κατάφερε να "ξαναανακαλύψει " και να τεκμηριώσει επιστημονικά την ύπαρξη αυτής της λεπτής ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας που περιβάλει τα πάντα και που στην Ανατολή ήταν τόσο διαδεδομένη από τα αρχαία χρόνια, ως "Πράνα" στην Ινδία και "Τσι" στην Κίνα. Οι ανακαλύψεις του άνοιξαν την πόρτα στην εμφάνιση νέων επιστημονικών κλάδων όπως η Βιοτρονική ή Οργοτρονική.

Στην συνέχεια παραθέτω την απάντηση που έδωσε ο Β. Ράιχ στην απόφαση που εξέδωσε το δικαστήριο των Η.Π.Α.

"Απαγορεύεται η ταχυδρόμηση μεταξύ πολιτειών βιβλίων που φέρουν τη λέξη οργόνη. Επιπλέον θα καούν σε κλιβάνους όλα τα βιβλία και οι εργασίες του Dr Reich ενώ ο ίδιος καταδικάζεται σε φυλάκιση".

Υπόθεση αρ. 1056, 19 Μαρτίου 1954, Περιφερειακό Δικαστήριο Ηνωμένων Πολιτειών, Πόρτλαντ Μέιν, Δικαστής John D. Kliford Jr

"Δεν υπάρχουν αποδείξεις. Δεν υπάρχουν αυθεντίες κανενός είδους. Κανένας Πρόεδρος, Ακαδημία, Δικαστήριο, Κογκρέσο ή Γερουσία σ΄ αυτή τη γη δεν έχει τη γνώση ή τη δύναμη να αποφασίσει ποια θα είναι η γνώση του αύριο. Είναι άχρηστο να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι που είναι άγνωστο σε κάποιον που είναι αδαής του αγνώστου, ή φοβάται την απειλητική δύναμη του. Μόνο οι παλιοί, καλοί κανόνες της μάθησης θα φέρουν τελικά την κατανόηση για τον εισβολέα της γήινης ύπαρξής μας. Αυτοί που δεν γνωρίζουν τους δρόμους της μάθησης ας κάνουν στην άκρη, ενώ αυτοί που ξέρουν τι είναι γνώση, ας τρέξουν στο μονοπάτι προς το άγνωστο. Η Αναζήτηση της Γνώσης είναι Ανώτατη Ανθρώπινη Δραστηριότητα. Τίποτα άλλο παρά οι νόμοι της μάθησης δεν μπορούν να την ορίσουν". 

Η απάντηση του Dr Wilhelm Reich

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1)    ‘’Τι είπε πραγματικά ο Ραιχ’’, Μικαελ Καρτιέ, εκδ. Γλάρος.

2)    Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια, βιογραφίες, εκδοτική Αθηνών.

3)    ‘’Άκου Ανθρωπάκο’’, Βίλχελμ Ράιχ, εκδ. Καστανιώτη.

4)    www.mystical.uk

5)    www.wilhelmreichmuseum.org

6)    www.skepdic.com

7)    www.orgone.org

8)    www.orgone.lab.org

9)    www.orgon.com

10)    www.orgonomicscience.org

11)    www.wikipedia.org

12)    www.orgonomy.gr

Πηγή: Νέα Ακρόπολη Αθήνας

Συνέχεια. . . »

Ο Εσωτερισμός στον Αριστοτέλη

Ο Αριστοτέλης ασχολήθηκε μ΄ ένα τεράστιο  επιστημονικό σύνολο θεμάτων, που το πλήθος των γνώσεων που απορρέει από αυτά απογείωσε τις γνώσεις της εποχής του, ώστε να προχωρήσουν αλματωδώς. Κατηγορήθηκε στην εποχή του ως άθεος.Κατηγορείται στις μέρες μας ,ότι  ήταν αυτός που εισήγαγε τον στυγνό ορθολογισμό στην ανθρώπινη σκέψη κι  ότι απέκοψε τους δεσμούς της κοινωνίας από τη μεταφυσική και μαγική αντίληψη του κόσμου .Αυτό όμως δεν είναι παρά μια διαστρέβλωση της φιλοσοφίας και των θέσεων του μεγάλου διανοητή .Μέσα στα βασικότερα ζητήματα με τα οποία ασχολήθηκε, κεντρικό ρόλο έχει η ύπαρξη του θεού και η δημιουργία της αριστοτελικής θεολογίας ,η μελέτη των μεταφυσικών θεμάτων ,οι αναζητήσεις περί ψυχής και εσωτερικής σύνθεσης των ζωντανών οργανισμών ,καθώς και η αναζήτηση της διαχρονικής ηθικής . Ο Αριστοτέλης υπήρξε ο πρώτος πανεπιστήμονας όλων των εποχών. Ανέπτυξε τη φιλοσοφία ,την φιλολογία, την ψυχολογία  αλλά και τις φυσικές επιστήμες με εξίσου δυναμικό τρόπο. Θα προχωρήσει λοιπόν στον χωρισμό τον επιστημών σε θεωρητικές και πρακτικές. Μέσα  στις θεωρητικές εμπεριέχονται ,εκτός των άλλων η μεταφυσική και η ψυχολογία. Στις πρακτικές κύρια είναι η ηθική. Ακόμη  ένας τομέας στον οποίο έθεσε τις βάσεις και τις κυριότερες αρχές υπήρξε η αλχημεία.

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ: ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ: αυτή η επιστήμη εξετάζει τις πρώτες αιτίες ύπαρξης, το καθαυτό ον που είναι ακίνητο, αιώνιο και αιτία κάθε κίνησης και δημιουργίας στον κόσμο. Θα χωρίσει τον κόσμο σε 2  κατηγορίες. Από τη μία πλευρά υπάρχουν τα ένυλα όντα(αντικείμενα)που μεταβάλλονται διαρκώς και από την άλλη τα είδη, τα οποία είναι καθαρά(δίχως ύλη) όντα, αμετάβλητα και ακίνητα. Χάρη σε αυτά δημιουργείται η αρχή της πρώτης κίνησης (το πρώτο κινούν).Ο μεγάλος στοχαστής συμπεραίνει ότι  εφόσον  υπάρχει κίνηση και αλλαγή  κάθε μεταβολή προϋποθέτει κάτι αμετάβλητο. Έτσι λοιπόν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στο υποκείμενο που μεταβάλλεται, την ύλη, και σ’ εκείνο που προκαλεί την μεταβολή δηλαδή το είδος.

Εκδηλώνονται 3 λοιπόν καταστάσεις ύλης:

1ΔΥΝΑΜΕΙ ΟΝ: σ’ αυτήν την περίπτωση η ύλη έχει τη δυνατότητα να γίνει κάτι.

2)ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΟΝ : η ύλη έφτασε σε κατάσταση πραγμάτωσης

3)ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ:ο τελικός προορισμός κάθε όντος.

Το είδος δεν είναι απλά η ουσία αλλά και ο σκοπός που  έχει κάθε πράγμα .Παρατηρούμε λοιπόν ότι η ύλη αποκτά ιδιαίτερη αξία στην αριστοτελική μεταφυσική .Για παράδειγμα η αντίσταση της στο είδος εξηγεί την βαθμιαία αλλαγή από το ατελέστερο στο τελειότερο. Επίσης με την  ύλη εξηγείται η ύπαρξη  κατώτερων  ειδών  που δεν υποδιαιρούνται αλλά διαλύονται σε πολυάριθμα άτομα(τα μόρια).Μ΄ αυτόν τον τρόπο η ύλη αποκτά αξία  δεύτερης αρχής ,δίπλα στο είδος.

Η κίνηση κατά τον  Αριστοτέλη είναι ο τρόπος με τον  οποίο το δυνατό   γίνεται πραγματικό. Το κινούν (είδος)και το κινούμενο (ύλη) όπως είπαμε  είναι ξεχωριστά και αιώνια .Άρα και η σχέση τους είναι αιώνια ,δηλαδή η κίνηση υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα .Η αρχική αιτία αυτής της κίνησης κινεί χωρίς να κινείται .Οπότε το ακίνητο κινούν δεν μπορεί παρά είναι άλλο παρά το τελειότερο είδος.

Ο κόσμος όμως βαδίζει προς έναν τελικό σκοπό με την τάξη και την οργάνωση του. Αυτός είναι το τέλειο είδος, δηλαδή κάτι άϋλο. Αυτό το ον είναι  μονάχα ο ΝΟΥΣ. Διότι μόνο ο νους  είναι νοητική ενέργεια που δεν ενδιαφέρεται για τα έξω από τον εαυτό του, παρά μόνο για αυτόν, γιατί  τότε δεν θα    ήταν τέλειος. Αλλά το περιεχόμενο της νοήσεως ορίζει και την αξία της. Και αυτό είναι ο θείος νους .Έτσι περνάμε από το πεδίο της μεταφυσικής προς την θεολογία. Έτσι το ακίνητο κινούν είναι η θεότητα, που την ταυτίζει με τον παντοδύναμο νου .Η θεότητα δεν ασχολείται με τον κόσμο, δεν επεμβαίνει αλλά ούτε και ρυθμίζει.

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κάθε άλλο παρά άθεος υπήρξε ο ορθολογιστής φιλόσοφος .Κρατώντας αλλά και απορρίπτοντας στοιχεία πλατωνικά  θα διαμορφώσει την αριστοτελική θεολογία. Σύμφωνα μ’ αυτήν όλο το σύμπαν αποτελεί μία ιεραρχημένη κλιμάκωση ,διέπεται από εξελικτικές βαθμίδες . Όλη αυτή η εξελικτική κίνηση διέπεται από μια ύψιστη αρχή : το καθαρό  είδος, ο θείος νους. Ο θεός βρίσκεται σε κατάσταση ενέργειας και ποτέ σε κατάσταση δυνατότητας. Η ύλη έχει πλαστικότητα που της επιτρέπει να επενδύεται σε ένα είδος και αυτό συμβαίνει κατά τον Αριστοτέλη ,επειδή υπάρχει τελολογική τάση στο κόσμο:την ύλη καταλαμβάνει ένας έρωτας για το θείο, που την ωθεί από την κατάσταση δυνατότητας στην    κατάσταση μορφής.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ ΥΠΑΡΞΗΣ ΘΕΟΥ

Από την μια πλευρά οι άνθρωποι κατοικούν στα έγκατα της Γης και θέλουν να δουν την λαμπρότητα του κανονικού σύμπαντος. Ο κόσμος είναι δημιούργημα του Θεού, αυτός μόνο κατέχει τη θεία τέχνη άρα είναι ο θείος τεχνίτης, δημιουργός.

Από την άλλη πλευρά, εφόσον στον κόσμο υπάρχουν πράγματα τα οποία συγκριτικά είναι καλύτερα πρέπει να υπάρχει στο μεταξύ όλων αυτών  κάτι που να είναι άριστο μεταξύ πάντων, ο Θεός. Αυτός προκαλεί την κίνηση του κόσμου χωρίς να κινείται ο ίδιος. Αυτή η κίνηση είναι ο θεός, η πρώτη ακίνητος αρχή κάθε κίνησης..

ΨΥΧΗ

Ακόμη ένα στοιχείο που μαρτυρεί την ενασχόληση του με τον εσωτερισμό, αποτελούν οι θεωρίες που ανέπτυξε για την ψυχή. Διακρίνει την ψυχή που είναι το είδος του σώματος ,δηλαδή ο τελικός του σκοπός Η Ψυχή είναι εντελέχεια, δηλαδή η αρχική τέλεια μορφή που χρησιμοποιεί το σώμα ως όργανό της.. Είναι ο πρωταρχικός αυτοσκοπός ενός οργανικού σώματος που έχει μέσα του δική του ζωή. Είναι ένα μέρος του σώματος αλλά δεν υπάρχει σε κάθε φυσικό σώμα. Υπάρχουν στο σύμπαν άψυχα και έμψυχα όντα, ενώ αποκλείει την ψυχή του κόσμου (ανιμισμός). Η διαφορά έγκειται στο ευ ζην.

Υπάρχουν 3 είδη ψυχής:

1.    Θρεπτική:Κάτοχοι αυτής είναι τα Φυτά: Δίνει την δυνατότητα για την πραγματοποίηση της λειτουργίας της θρέψης, της αύξησης, της, ζωής .Αλλά δεν έχουν άλλη ψυχή – ζωή.

2.    Αισθητική: Κάτοχοι της είναι τα  ζώα: εμπεριέχει και τη θρεπτική. Είναι οι αισθήσεις, η φαντασία, η μνήμη. Εκδηλώνει ζωικά ένστικτα, πάθη.

3.    Νοητική: Κάτοχοι της οι άνθρωποι: εμπεριέχει και τις δύο προηγούμενες. Είναι το λογικό και συνειδητό μέρος της ανθρώπινης ψυχής.

Η ψυχή συνδέει τις νοητικές και ψυχικές λειτουργίες με τον κόσμο των αισθητών πραγμάτων. Είναι το μέρος του σώματος που ωθεί το σώμα να αποκτήσει ζωή. Ο νους μονάχα εισέρχεται από έξω, είναι το μόνο αθάνατο μέρος του ανθρώπου.

Υπάρχουν 2 είδη Νου:

1.    Ποιητικός, ανώτατος θεός.

2.    Παθητικός.

Ο νους είναι ελεύθερος από τα κατώτερα  πάθη, την επίδραση σώματος και την αισθητική Ψυχή. Η ενέργειά του βρίσκεται στην καθαρή σκέψη, αφού υπάρχει διαίρεση και στον αισθητό κόσμο. Άρα και στην ανθρώπινη Ψυχή υπάρχουν 2 φύσεις:

1.    Δημιουργική 

2.    Παθητική

Έργο κάθε πράγματος είναι ο σκοπός του. Το έργο της ψυχής είναι να δημιουργεί Ζωή και ότι η ζωή είναι εγρήγορση και δράση ενώ ο ύπνος αδράνεια.

Αφού έργο της ψυχής της και αρετής είναι η ενεργητικότητα έτσι και η ευδαιμονία είναι η ενέργεια της ψυχής. Η ευδαιμονία από την άλλη είναι το ύψιστο αγαθό. Αλλά τι είναι για τον άνθρωπο το αγαθό;

ΑΓΑΘΟ – ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ

Το ύψιστο αγαθό είναι η ευδαιμονία, δηλαδή η άσκηση της αρετής – το έργο, η ενεργητικότητα και όχι η απόλαυση. Αγαθός είναι αυτός που δύναται να εκπληρώσει το έργο για την πραγματοποίηση του οποίου προορίζεται. Όλα τα αγαθά έχουν σημασία μόνο εφόσον βοηθούν να εκδηλώνεται ανεμπόδιστα η δραστηριότητα της ψυχής. Αυτή η δραστηριότητα δημιουργεί συναισθηματική ευχαρίστηση δηλαδή ηδονή. Παρατηρούμε λοιπόν ότι το αριστοτελικό σύστημα δεν απορρίπτει την ηδονή αλλά την εξαρτά από την ενεργητικότητα. Άρα τα υλικά αγαθά έχουν ηθική αξία γιατί είναι προϋποθέσεις για την επίτευξη της ευδαιμονίας. Κριτήριο για την ενεργητικότητα είναι η αρετή. Άραγε όμως τι είναι η αρετή; Ο ορισμός που δίνει ο ίδιος είναι ο εξής: ‘’αρετή είναι η σταθερή ψυχική διάθεση που προέρχεται από προαίρεση, που κρατείται σε μια μεσότητα, που καθορίζεται από το λόγο’’. Η αρετή βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ελαττώματα:είναι το μέσο και κριτήριο της μεσότητας είναι η φρόνηση.

ΗΘΙΚΗ

Έδρα της ηθικής είναι η βούληση και γίνεται αρετή όταν αποκτά σταθερότητα και γίνει έξη. Υπάρχουν λοιπόν 2 ειδών αρετές: οι θεωρητικές και νοητικές. Οι θεωρητικές είναι η καθαρή νοητική ενέργεια και μαζί με τις πρακτικές αποτελούν στοιχεία ευδαιμονίας. Η τέλεια ευδαιμονία επιτυγχάνεται μέσω του θεωρητικού βίου, γιατί βοηθά τον άνθρωπο να καλλιεργεί το θείο στοιχείο που υπάρχει μέσα του και να εξομοιωθεί με αυτό. Ως απόρροια των παραπάνω θα κα ταλήξουμε στο ότι  το  να επιδιώκει κανείς την αθανασία του είναι το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης.            

AΛΧΗΜΕΙΑ

¨Ενας ακόμη τομέας της ανθρώπινης σκέψης, στον οποίο έθεσε βάσεις ο μεγάλος φιλόσοφος ήταν η αλχημεία. Ο Αριστοτέλης θεωρούσ

ε ότι αυτό που είναι πρωτογενές δεν  μπορεί να  είναι παρά μια ποιοτική εκδήλωση ,που εκ-φράζεται με δυαδικό –όχι- όμως υλικό τρόπο. Έτσι λοιπόν υπάρχουν δυο τέτοια ζεύγη: θερμό-ψυχρό και ξηρό-υγρό. Μ’ αυτόν τον δυαδικό συνδιασμό καθορίζονται τα τέσσερα πρωταρχικά στοιχεία ως εξής:

ΦΩΤΙΑ= θερμό + ξηρό

ΑΕΡΑΣ= θερμό + υγρό

ΝΕΡΟ= υγρό +ψυχρό

ΓΗ      =ψυχρό + ξηρό

Ο Αριστοτέλης τονίζει ότι οι διαφορές που υφίστανται τα διάφορα πράγματα οφείλονται στις αναλογίες των δυο ζευγών που αναφέραμε. Η Αριστοτελική  αυτή θεώρηση είναι αποδεκτή και εφαρμόσιμη από τους Αλχημιστές .

Η έκθεση των παραπάνω πληροφοριών για τον  Σταγειρίτη ( από τα Στάγειρα της Μακεδονίας) φιλόσοφο μας βοηθά να γνωρίσουμε κάπως καλύτερα την φιλοσοφική σκέψη στην αρχαία Ελλάδα. Η μελέτη του έργου του χωρίς χρωματιστά γυαλιά και παραμορφωτικούς καθρέφτες, μας προσφέρει την δυνατότητα να διαμορφώσουμε την δική μας άποψη για τον Αριστοτέλη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

ΛΕΞΙΚΟ ΗΛΙΟΥ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ:ΗΘΙΚΑ ΕΥΔΗΜΕΙΑ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ:ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ:ΜΙΚΡΑ ΦΥΣΙΚΑ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ:ΗΘΙΚΑ  ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ:ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ

Πηγή: Νεα Ακρόπολη

Συνέχεια. . . »

Βιορυθμοί

Το Σύμπαν βρίσκεται σε μία αέναη κίνηση, από το μεγαλύτερο νεφέλωμα ως την ελαχιστότατη ενεργειακή οντότητα. Τα πάντα κινούνται, τα πάντα δονούν. Αυτή η κίνηση όμως δεν γίνεται καθόλου τυχαία, αλλά υπάρχει ένας ρυθμός, μία σοφή περιοδικότητα στο χώρο και στο χρόνο.

Αν θελήσουμε να δούμε τη "βιορυθμική" αυτή κίνηση στην ανθρωπότητα, θα βρούμε βοηθό την αρχαία γνώση που αναφέρει ότι η Ιστορία ξετυλίγεται μέσα από 4 κύκλους ή Γιούγκα: Τρέτα Γιούγκα (Χρυσή Εποχή), Κρίτα Γιούγκα (Ασημένια Εποχή), Διαπάρα Γιούγκα (Χάλκινη Εποχή) και Κάλι Γιούγκα (Μαύρη ή Σιδηρά Εποχή).

Οι 4 μαζί αποτελούν το μεγάλο κύκλο ή Μάχα Γιούγκα.

Σύμφωνα με τις έρευνες του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ, οι τιμές των διαφόρων αγαθών, η ανεργία, ο αριθμός διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, ακόμη και οι περίοδοι μεγάλου πανικού είναι βιορυθμικές. Η ζωή εκδηλώνεται στον ερευνητή σαν ένα γιγάντιο ρολόι, όπου όλες οι λειτουργίες υπακούουν σε μία διαδικασία κύκλων. Αυτή ενυπάρχει σε κάθε ζωντανό οργανισμό και αν μεταβληθεί για κάποιον λόγο, προκαλούνται διαταραχές στα ζωτικά φαινόμενα, που μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και στο θάνατο, αν η κατάσταση δεν διορθωθεί εγκαίρως.

Το 1906 ο Βερολινέζος γιατρός Βίλχελμ Φλης, μετά από μελέτες 10 ετών, υλοποίησε αυτή την ιδέα δημοσιεύοντας μία εμπεριστατωμένη μελέτη χάρη στην οποία έγινε δεκτός στην Γερμανική Ακαδημία Επιστημών.

Επίσης, από τα τέλη του περασμένου αιώνα ο καθηγητής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Βιέννης δόκτωρ Χέρμαν Σβομπόντα, άρχισε να ταξινομεί με πρακτικό τρόπο τους βιολογικούς κύκλους επιδιώκοντας την εφαρμογή τους στην καθημερινή ζωή. Γρήγορα ανακάλυψε ότι ο άνθρωπος ακολουθεί έναν κυκλικό ρυθμό στις αντιδράσεις του και ότι μερικές μέρες συμπεριφέρεται με κανονικό τρόπο, ενώ άλλες δείχνει ότι κάτι συμβαίνει στον οργανισμό του και η αποτελεσματικότητά του στην εργασία μειώνεται.

Έτσι διέκρινε δύο κύκλους: έναν 23 ημερών, που αντιστοιχεί με μία περίοδο την οποία μπορούμε να θεωρήσουμε ως "αρσενική" και άλλον 28 ημερών που αντιστοιχεί με μία περίοδο "θηλυκή". Παίρνοντας ως αφετηρία-εκδήλωση των τριών αυτών κύκλων την ημερομηνία γέννησης του ανθρώπου, υπολογίζουμε ότι το πρώτο μισό κάθε κύκλου (11, 14, 16 ημέρες αντίστοιχα) είναι μία φάση ανόδου και ακμής των σωματικών, συναισθηματικών και νοητικών δυνάμεων του ανθρώπου.

Η 12η, 15η και 17η ημέρα αντίστοιχα είναι οι λεγόμενες κρίσιμες ή επικίνδυνες ημέρες. Είναι η καμπή, το ουδέτερο σημείο, εκεί δηλαδή που οι δυνάμεις του ανθρώπου (υποθετικά) μηδενίζονται. Ερεύνησε αυτούς τους δύο κύκλους λεπτομερώς μέχρι το θάνατό του, το 1963. Σε αυτούς τους δύο κύκλους προστέθηκε η ανακάλυψη από τον δόκτορα Ρέξφορντ Χέραϊ, του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας, ενός κύκλου 33 ημερών, που είχε σχέση με τη νοητική δραστηριότητα.

Οι έρευνες είχαν ως αποτέλεσμα τον προσδιορισμό των εξής τριών κύκλων: του Φυσικού, με 23 μέρες, του Ψυχικού με 28 μέρες και του Νοητικού με 33 ημέρες. Αυτοί οι τρεις κύκλοι ταυτίζονται με τους φορείς της δράσης και της ζωής ενός ανθρώπου με βάση την τριπλή διαίρεση σώμα - ψυχή - νους.

Κάθε πεδίο από τα 3 επηρεάζει με την κατάστασή του και τα άλλα 2. Υπάρχει μια αλληλεπίδραση που εξηγεί φαινόμενα όπως η κούραση στο σώμα (ενώ δεν έχει προηγηθεί φυσική εργασία) εξαιτίας μιας νοητικής ή ψυχολογικής κούρασης.

Δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε έναν βιορυθμό μόνο ανά πεδίο, αλλά να παρατηρήσουμε τις επιδράσεις του στα άλλα πεδία. Οι επιδράσεις αυτές είναι μικρές ή μεγάλες, ανάλογα με το άτομο. Ελπίζουμε η μέθοδος που παρουσιάζουμε παρακάτω να βοηθήσει τον αναγνώστη να εναρμονιστεί με τη Φύση και να κάνει τη ζωή του πιο πρακτική, τόσο στο ατομικό όσο και στο κοινωνικό επίπεδο.

ΠΩΣ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ

1. Πολλαπλασιάστε την ηλικία σας επί 365.

2. Προσθέστε μία μέρα για κάθε δίσεκτο χρόνο που ζήσατε (είναι τα χρόνια τα πολλαπλάσια του 4, όπως 1936, 1940...) Αν γεννηθήκατε μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου ενός δίσεκτου χρόνου, μην το λογαριάσετε.

3. Προσθέστε τον αριθμό των ημερών που πέρασαν από τα τελευταία σας γενέθλια μέχρι την 1η του μηνός που επιθυμείτε να αναλύσετε, περιλαμβάνοντας την ημέρα των γενεθλίων και την πρώτη του σχεδιαγράμματος.

Έχετε τώρα τον αριθμό των ημερών που ζήσατε από τη γέννησή σας μέχρι την πρώτη του σχεδιαγράμματος.

4. Διαιρέστε τον (χωρίς υπολογιστική μηχανή) δια 23, 28 και 33 και σημειώστε τα αντίστοιχα υπόλοιπα.

5. Τοποθετήστε το διαφανές χαρτί πάνω σε σχεδιάγραμμα του Φυσικού κύκλου και βρείτε τον ίδιο αριθμό με το υπόλοιπο που έμεινε όταν διαιρέσατε το σύνολο των ημερών που ζήσατε δια 23.

Κάντε τον να συμπίπτει με την 1η ημέρα του μηνιαίου σχεδιαγράμματος. Προσπαθήστε όλες οι γραμμές του σχεδιαγράμματος-μοντέλου, οι οριζόντιες και οι κάθετες, να ταιριάξουν με τις γραμμές του μηνιαίου σχεδιαγράμματος. Χαράξτε την καμπύλη με κόκκινο μελάνι, ακολουθώντας την καμπύλη του σχεδιαγράμματος.

6. Ακολουθήστε την ίδια διαδικασία για τον Ψυχικό και Νοητικό κύκλο. Κάντε τις καμπύλες με μπλε και πράσινο μελάνι αντίστοιχα.

7. Για να μάθετε τους βιορυθμούς οποιασδήποτε μέρας του μήνα, βρείτε την ημερομηνία στη βάση του μηνιαίου σχεδιαγράμματος και τα σημεία από όπου οι καμπύλες διασχίζουν την αντίστοιχη γραμμή.

Αν είναι πάνω από τη γραμμή μηδέν, ο αναγνώστης βρίσκεται στην "υψηλή" φάση του Κύκλου, αν είναι κάτω, βρίσκεται στη "χαμηλή" φάση.

Αν είναι ακριβώς στη γραμμή μηδέν, τότε πρόκειται για μία κρίσιμη μέρα και το ίδιο αν δύο καμπύλες διασταυρώνονται πάνω ή κάτω από τη γραμμή μηδέν.

Την ημέρα που ακολουθεί αυτή την ονομάζουν ημικρίσιμη και σε αυτές χρειάζεται επίσης να είναι κανείς προσεκτικός.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »

Μαγικές πόλεις - Σαμπάλα

Έχει ονομαστεί «Η Απαγορευμένη Χώρα», η «Χώρα των Λευκών Νερών», η «Χώρα των Ακτινοβόλων Πνευμάτων», «ο Θρόνος του βασιλιά του Κόσμου». Οι Χίντους την αποκαλούσαν «Aryavarsha», η χώρα από την οποία ήρθαν οι Βέδες. Οι Κινέζοι την ήξεραν ως «Hsi-Tien». Αλλά σε όλη την Ασία, αυτή η μυστική χώρα είναι γνωστή με το σανσκριτικό της όνομα «Shambhala», που σημαίνει ο τόπος της ηρεμίας (της ειρήνης).

Πολλοί λαοί από αυτές τις περιοχές έχουν και μια παράδοση ότι η Σαμπάλα είναι ο τόπος προέλευσης των θρησκειών τους. Του Ίνδουισμού, του Βουδισμού, του Ταοϊσμού κ.α. Πολλά βιβλία της προ-βουδιστικής θρησκείας, «Μπον» στο Θιβέτ, αναφέρουν ότι ένα βασίλειο με το όνομα Σαμπάλα κάποτε κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ασίας, από τη λίμνη Βαϊκάλη ως στο Λομπ-Νορ και από το Κοτάν σχεδόν ως το Πεκίνο. Ένα βασίλειο που ήταν η πατρίδα της Θρησκείας «Μπον»

Σύμφωνα με τον μύθο η Σαμπάλα παρομοιάζεται σαν ένα άνθος λωτού με 8 πέταλα. Περικυκλώνεται από δαχτυλίδια χιονισμένων βουνών και είναι προστατευμένη από τον έξω κόσμο, από την φυσική γεωγραφική της θέση και σύνθεση και από υπερφυσικές δυνάμεις. Ο παρακάτω διάλογος που παραθέτουμε έγινε γύρω στο 1920 μεταξύ ενός υψηλά ιστάμενου Λάμα στο Θιβέτ και του ρώσου ζωγράφου, συγγραφέα, εσωτεριστή και εξερευνητή, Νίκολας Ρόεριχ (1874-1947) Και είναι μόνο ο πρόλογος από το σπάνιο βιβλίο του Νίκολας Ρόεριχ με τον τίτλο Σαμπάλα (1930).

«Λάμα, πες μου για τη Σαμπάλα ....».

« .... Εσείς οι δυτικοί δεν γνωρίζετε τίποτε για τη Σαμπάλα και δεν επιθυμείτε στ' αλήθεια να μάθετε. Ρωτάτε συνεχώς από περιέργεια και προφέρετε αυτή την ιερή λέξη επί ματαίω ...» 

«..Λάμα, δε ρωτώ για τη Σαμπάλα χωρίς λόγο. Παντού οι άνθρωποι γνωρίζουν αυτό το μέγιστο σύμβολο, κάτω από διαφορετικά ονόματα. Οι επιστήμονες μας ψάχνουν κάθε σπίθα γνώσης σχετικά με αυτό το θαυμαστό βασίλειο. Ο Κσόμα ντε Κόρος γνώριζε για τη Σαμπάλα, όταν έκανε το γνωστό ταξίδι του στα βουδιστικά μοναστήρια. Ο Γκρούνβεντελ μετέφρασε το βιβλίο του διάσημου Τάσι-Λάμα, ΠαλΝτεν Γιε-Ση, για το δρόμο προς τη Σαμπάλα ...  Αισθανόμαστε τώρα, ότι κάτω από μυστικά σύμβολα, μια μεγάλη αλήθεια αποκρύπτεται. Λάμα, γνωρίζω ότι αν ένας άνθρωπος με υψηλό πνεύμα, που είναι ήδη προετοιμασμένος, ακούσει μια φωνή να φωνάζει τη λέξη «Καλατζίγια» αυτό είναι το κάλεσμα για τη Σαμπάλα. Γνωρίζουμε ποιος Τάσι-Λάμα επισκέφθηκε τη Σαμπάλα. Γνωρίζουμε για το μυστικό βιβλίο του Αρχιερέα Τ' Αίσάν, Το Κόκκινο Μονοπάτι για τη Σαμπάλα .. Γνωρίζουμε ακόμη για το τραγούδι της Μογγολίας για τη Σαμπάλα. Ίσως να γνωρίζουμε και άλλα πράγματα που-ποιος ξέρει-μπορεί να είναι καινούρια για σένα »

« Άκου ταξιδιώτη ...Η Μεγάλη Σαμπάλα είναι μακριά πέρα από τον ωκεανό. Είναι η υπέροχη ουράνια χώρα. Δεν έχει να κάνει με την Γη μας. Πως και γιατί, εσείς οι γήινοι, ενδιαφέρεστε γι' αυτή; Μονάχα σε μερικά μέρη, στο μακρινό Βορρά, μπορείς να διακρίνεις τις εξαίσιες ακτίνες της Σαμπάλα .... Εκεί λάμπει σαν διαμάντι το φως στον Πύργο της Σαμπάλα. Εκεί κατοικεί ο Ρίγκντεν-Τζγιέπο, ο Βασιλιάς του κόσμου. Τα μάτια του δεν κλείνουν ποτέ. Μέσα στο μαγικό καθρέπτη του βλέπει όλα τα γεγονότα πάνω στη Γη. Απόσταση δεν υπάρχει γι' αυτόν. Μπορεί να φέρει βοήθεια στους άξιους, μέσα σε μια στιγμή. Το παντοδύναμο Φως του-Το Φως ανάμεσα στις Σφαίρες-μπορεί να καταστρέψει κάθε σκοτάδι. Τα αμέτρητα πλούτη του και ο λαός του είναι έτοιμα να βοηθήσουν όσους έχουν ανάγκη, αυτούς που υπηρετούν το σκοπό του Δικαίου. Αναρίθμητες νέες δυνάμεις και επιτεύγματα ετοιμάζονται εκεί για την ανθρωπότητα. Οι πολεμιστές του Ρίγκντεν- Τζγιέπο μετενσαρκώνονται συνεχώς ανάμεσά μας και περιμένουν το ιερό σύνθημα ... Η τελική μάχη με το Κακό δεν θα αργήσει ....»

Ο Ρόεριχ στη δεκαετία του '20 ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι εξερεύνησης στα Ιμαλάια, στο Θιβέτ, αλλά και σε άλλα απόμακρα μέρη της Ασίας. Ο Ρόεριχ πίστευε ότι η Λάσα, η πρωτεύουσα του Θιβέτ, συνδεόταν μέσω των μοναστηριών της με ένα τεράστιο δίκτυο από υπόγεια, με το μυστικό και υπόγειο βασίλειο της Σαμπάλα όπου ταξιδεύουν μυστικά οι μοναχοί που δεσμεύονται με τον Όρκο της Σιωπής.

Ο Λάμα είχε πει στον Ρόεριχ: «... Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι δεν κατάφεραν να ανακαλύψουν όλα αυτά που υπάρχουν στη Γη και στην Ψυχή. Έτσι ας μην προσπαθήσει κανένας άνθρωπος να φτάσει στη Σαμπάλα, χωρίς να τον καλέσουν. Έχετε ακούσει διηγήσεις για δηλητηριώδη ρυάκια και για σπηλιές με θανατηφόρα αέρια; Έχετε παρατηρήσει ποτέ, πως τρέμουν τα ζώα και οι άνθρωποι όταν πλησιάζουν σε ορισμένες τοποθεσίες; .... Πολλοί προσπάθησαν να φτάσουν στη Σαμπάλα απρόσκλητοι. Μερικοί από αυτούς εξαφανίστηκαν για πάντα. Ελάχιστοι έχουν ανακαλύψει την ιερή τοποθεσία, γεγονός που έδειχνε ότι το Κάρμα τους ήταν έτοιμο για κάτι τέτοιο ....».

Ο ρώσος συγγραφέας και εσωτεριστής, Αντρέα Τομάς, στο βιβλίο του ShambhaIa : Oasis of Iight(1976),παρουσιάζει τη Σαμπάλα σαν ένα διεθνές κέντρο των Μεγάλων Μυστηρίων. Έναν τόπο συγκέντρωσης όλων των μεγάλων μυημένων επιστημόνων και φιλοσόφων. Επίσης υποστηρίζει ότι αν και ελάχιστα είναι γνωστό για μια αόρατη, φιλοσοφική και επιστημονική που λειτουργεί στην απομόνωση των Ιμαλάιων, από τις παλιές εποχές υπήρχε μια σταθερή επικοινωνία ανάμεσα στις ομάδες των μυημένων της Ασίας και της Μεσογείου, παρά τις μεγάλες αποστάσεις που τις χωρίζουν. Και ότι αυτές γνώσεις από τη Σαμπάλα έθρεψαν τα μεγαλύτερα Μυστήρια της αρχαίας Δύσης.

Ο Βουδισμός οφείλει σχεδόν όλη την γνώση του για τη Σαμπάλα από τα κείμενα της «Καλατσάκρα». Η βουδιστική παράδοση αναφέρει ότι τα κείμενα της «Καλατσάκρα» διδάχτηκαν από τον Βούδα στον Βασιλιά της Σαμπάλα και εκεί έμειναν ασφαλή μέσα στους αιώνες για να επιστρέψουν τελικά στην Ινδία. Τον 11ο αιώνα μεταφράστηκαν στα θιβετανικά από τα σανσκριτικά μαζί με αναρίθμητα σχόλια και επεξηγήσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν και στη Δύση πολλά από αυτά τα κείμενα, αλλά και πολλά λαμαϊκά γραπτά πάνω στο θέμα της Σαμπάλα. Μερικά από αυτά είναι: «Τα Μπλε Χρονικά», «Η Σφαίρα της Σαμπάλα», «ο Δρόμος για τη Σαμπάλα» κ.α.

Οι θρύλοι και οι ιστορίες για έναν υπόγειο παράδεισο στην καρδιά της Ασίας διαδόθηκαν στη Δύση από τις Ελληνορωμαϊκές εποχές. Όπως το ταξίδι που κατέγραψε ο έλληνας φιλόσοφος Φιλόστρατος μαζί με τον Απολλώνιο Τυανέα, στις ερημιές των Ιμαλάιων του Θιβέτ, τις οποίες αποκαλούσε «Η Απαγορευμένη Χώρα των Θεών». Αργότερα διαδίδονταν όλο και περισσότερες πληροφορίες για εκείνες τις περιοχές από τους πρώτους χριστιανούς ιεραποστόλους.

Οι πρώτοι ευρωπαίοι , στη σύγχρονη ιστορία που έφεραν λεπτομερείς αναφορές για τη μυστική χώρα της Σαμπάλα και για τον ηγεμόνα της «Βασιλιά» του κόσμου», φαίνεται πως ήταν ο Στέφεν Κασέλα και ο Τζων Καμπράλ, δύο Ιησουίτες ιεραπόστολοι, που τον 17ο αιώνα έμειναν για ένα χρονικό διάστημα στην περιοχή του μοναστηριού του Παν-Τσεν Λάμα. Όμως ο πρώτος άνθρωπος που τράβηξε την προσοχή της Δύσης στο ζήτημα της ύπαρξης ενός μυστικού ιερού κέντρου στην Ασία, ήταν η μαντάμ Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, ιδρύτρια της Θεοσοφικής Εταιρίας. Στο βιβλίο της «The Secret Doctrine», αναφέρει ότι η θρυλική Σαμπάλα ήταν μια αιθερική πολιτεία στην έρημο Γκόμπι. Ήταν το «αόρατο αρχηγείο» των Μαχάτμας, μιας αδελφότητας μεγάλων πνευματικών διδασκάλων, που μετανάστευσαν εκεί μετά από την καταβύθιση της «Μου» κάτω από τον Ειρηνικό ωκεανό. Επίσης η Μπλαβάτσκυ γράφει ότι «η καρδιά της Μητέρας Γης χτυπά ακριβώς κάτω από την ιερή Σαμπάλα ....» Ο μεγάλος συγγραφέας και εσωτεριστής Ρενέ Γκενόν περιγράφει τη Σαμπάλα σαν ένα μεγάλο "κέντρο υψηλά εξελιγμένων ενεργειών στην κεντρική Ασία", έναν αρχετυπικό "Άγιο Τόπο" που όλοι οι άλλοι Άγιοι Τόποι όπως η Ιερουσαλήμ, οι Δελφοί, το Μπεναρές κ.α. δεν είναι παρά οι δευτερεύοντες κατοπτρισμοί του. Ο Γνενόν επισημαίνει ότι η Σαμπάλα υπάρχει και στην επιφάνεια της γης και στην Υποχθόνια. Μιλάει για το τεράστιο υπόγειο δίκτυο σπηλαίων και στοών που διατρέχουν το Ιερό Κέντρο για χιλιάδες χλμ αποδίδοντας σ' αυτές τις κατακόμβες τη λειτουργία ενός ακόμη πιο μυστικού και εξελιγμένου κέντρου μύησης που αποκαλείται 'Άγκάρθα".

Η Αγκάρθα λέει ήταν το αληθινό κέντρο της διακυβέρνησης του κόσμου. Ήταν η απρόσιτη παρακαταθήκη όλης της σοφίας του κόσμου έχοντας επιβιώσει από τις καταστροφές των πολιτισμών και τους κατακλυσμούς της γης και η οποία σύντομα θα στείλει τις ενέργειές της για να δημιουργήσει έναν νέο πλανητικό πολιτισμό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις διάφορες ιστορίες που υπάρχουν για όλα αυτά, η Αγκάρθα και Σαμπάλα μπερδεύονται μεταξύ τους τόσο συχνά που δεν φαίνεται ξεκάθαρα αν πρόκειται για διαφορετικά ονόματα του ίδιου μυστικού κόσμου η για διαφορετικά μέρη. Συχνά επίσης η Σαμπάλα εμφανίζεται ως ιερή πόλη και πρωτεύουσα του Βασιλείου της Αγκάρθα και το αντίστροφο.

Επίσης έχει παρατηρηθεί μέσα από διάφορες μελέτες, ότι η ομοιότητα του ονόματος "Αγκάρθα" η Αγκάρτα η Αγκάρτι ή Ασγκάρθα, με την υπερβόρεια μυθική χώρα "Ασγκάρτ", την κατοικία του θεού Οντίν και των άλλων θεών της βόρειας μυθολογίας στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η "Βαλχάλα", τα θεϊκά ανάκτορα στα οποία έφταναν οι ψυχές των πολεμιστών που σκοτώθηκαν στη μάχη για να συναντήσουν τον Όντιν. Το όνομα Βαλχάλα έχει επίσης μία ομοιότητα με το όνομα Σαμπάλα το μυστικό κέντρο της Αγκάρθα και εστία του "Βασιλιά του Κόσμου".

Λέγεται ότι η πρωτεύουσα της Αγκάρθα περιβάλλεται από οικισμούς των μεγάλων ιερέων και των επιστημόνων. Θυμίζει κάπως τη Λάσα όπως και τη Ποτάλα, το παλάτι του Δαλάι Λάμα που είναι η κορυφή ενός βουνού που σκεπάζεται από μοναστήρια και ναούς. Ο Θρόνος του Βασιλιά ου Κόσμου περικυκλώνεται από εκατομμύρια ενσαρκωμένων θεοτήτων.

Εκεί μέσα σε κρυστάλλινα παλάτια ζουν οι αόρατοι Άρχοντες όλων των ευσεβών ανθρώπων, ο Βασιλιάς του Κόσμου ή Brahatma , και οι δυο βοηθοί του Mahatma, που γνωρίζει όλους τους σκοπούς των μελλοντικών γεγονότων Mahynga που εξουσιάζει τις αιτίες αυτών των γεγονότων. 

              

Όποτε αναφέρεται αυτό το απόκρυφο ιερό κέντρο του κόσμου δυο ονόματα ξεπροβάλουν πάντα: Σαμπάλα και Αγκάρθα. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι συχνά εμφανίζονται ως δυο ξεχωριστές δυνάμεις, τόποι ή σχολές που βρίσκονται σε πόλεμο. Στο θρυλικό βιβλίο των Πάουελς και Μπερζιέ "η Αυγή των Μάγων" αναφέρεται το εξής: ".... Σύμφωνα με το θρύλο τον οποίο αναμφίβολα έμαθε ο Χαουσχόφερ το 1905 και την εκδοχή που δίνει ο Ρενέ Γκενόν στο Le Roi du Monde, έπειτα από τον κατακλυσμό της Γκόμπι, οι άρχοντες και οι δάσκαλοι αυτού του μεγάλου κέντρου του πολιτισμού, μετακινήθηκαν σε ένα τεράστιο υπόγειο στρατόπεδο κάτω από τα Ιμαλάια. Εκεί στην καρδιά αυτών των σπηλαίων χωρίστηκαν σε δυο ομάδες, μια που ακολουθούσε το "Δρόμο του Δεξιού Χεριού" και μια που ακολουθούσε "το Δρόμο του Αριστερού Χεριού".

Όσο για τη πεποίθηση πολλών ότι η Σαμπάλα είναι η πρωτεύουσα του βασιλείου της Αγκάρθα, αυτή προέρχεται από τα βιβλία του Walter Siegmeister, που έγραφε με το ψευδώνυμο "Raymond Bernand", για τη Κούφια Γη , κατά τη δεκαετία του '30. Από ότι φαίνεται όμως πρόκειται για το ίδιο υπόγειο βασίλειο, που στην περιοχή της Μογγολίας και της ερήμου Γκόμπι ονομάστηκε 'Άγκάρθα", και την περιοχή των Ιμαλάιων και του Θιβέτ "Σαμπάλα". Τα ονόματα όντως καθρεφτίζουν δύο ξεχωριστές τάσεις των σχολών μύησης που συμπεριλαμβάνουν διδασκαλίες περί Κούφιας Γης. Οι διδασκαλίες περί Αγκάρθα είναι ινδικής/Ινδουιστικής προέλευσης και οι διδασκαλίες περί Σαμπάλα είναι Θιβετανικής/Βουδιστικής προέλευσης.

Ο Παν-Τσεν Λάμα έγραψε ότι το "τεράστιο βασίλειο της Σαμπάλα" εκτείνεται ανάμεσα στο όρος Kailas (στα νότια του Θιβέτ, περίπου 700 μίλια από το Tarim) και στον "κοντινό ποταμό Sita". Ο Λάμα Thondup αποκαλεί τη Σαμπάλα "μία από τις έξι περιοχές της κεντρικής ηπείρου του νότου", και αυτές είναι οι ακόλουθες αρχίζοντας από το βορρά : 1)Η χώρα του Χιονιού, 2) Η Σαμπάλα , 3) Η Κίνα, 4) Το νότιο Σιν -Κιανγκ, 5) Το Θιβέτ, 6)Η Ινδία. Πολλές ιερατικές παραδόσεις τοποθετούν τη Σαμπάλα στον ουρανό, (άλλωστε ακόμα και η Μπλαβάτσκυ συχνά την αναφέρει ως ένα αόρατο "Λευκό Νησί", μια αιθερική όαση στην έρημο Γκόμπι) και την περιγράφουν με αιθερική υπόσταση. Αυτό συνδέεται με μια αντικατοπτρική αντιστοιχία που χαρακτηρίζει ένα "ιερό κέντρο", το οποίο έχει ουράνιο, επίγειο και υπόγειο αντίστοιχο τοποθετημένα συμμετρικό πάνω από ένα ιερό ενεργειακό άξονα.

Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός σύμφωνα με το οποίο η Καλατσάκρα Τάντρα έχει συσχετιστεί στενά με τη μυστική χώρα της Σαμπάλα- με τις περιοχές της και τους βασιλιάδες της. Όμως οπουδήποτε και αν προσπαθήσει κανείς να βρει τη Σαμπάλα δεν θα τα καταφέρει. Ακόμα και αν ανοίξει ένα χάρτη και ψάξει για αυτήν ή θέλει να αγοράσει ένα αεροπορικό εισιτήριο δεν θα τα καταφέρει γιατί δεν θα τη βρει πουθενά. Και αυτό διότι, παρόλο που η Σαμπάλα είναι μια χώρα αληθινή και πραγματική δεν μπορεί να τη δει ο οποιοσδήποτε, αφού κανείς συνηθισμένος άνθρωπος δεν έχει πρόσβαση σε αυτήν, αλλά είναι προσβάσιμη μόνο σε αυτούς που έχουν αποκτήσει καλό κάρμα και συνεπώς έχουν φτάσει σε κάποια υψηλή βαθμίδα εξέλιξης.

Η ινδό-θιβετανική παράδοση αναφέρει ότι η κεντρική Ασία επικοινωνεί με τον υπόγειο κόσμο της Αγκάρθα μέσα από κάποιες μυστικές πόρτες. Και ότι αυτός ο κόσμος κατοικείται από μια μυστηριώδη φυλή, την οποία ο συγγραφέας Μπόλβερ Λύττον ονομάζει "λαό του Βρίλ", Σ’ αυτόν τον υποχθόνιο κόσμο λοιπόν αναφέρεται ότι αυτοί που κατοικούν πιθανότατα είναι μυσταγωγοί της ανθρωπότητας και έχουν εγκαταλείψει την επιφάνεια της γης εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επίσης οι κάτοικοι αυτοί ,λένε, ότι έχουν πολύ υψηλή νοημοσύνη και οι ικανότητες τους είναι πολύ ανώτερες από τις σημερινής ανθρωπότητας και ότι καθοδηγούν τους πνευματικούς αρχηγούς αυτής με τις συμβουλές τους. Οι Θιβετανοί πιστεύουν ότι ο Δαλάι Λάμα και οι μυημένοι των υψηλών βαθμίδων βρίσκονται σε επαφή με την Αγκάρθα και την πρωτεύουσα της, τη Σαμπαλλάχ.

Σύμφωνα με την άποψη αυτή η Λάσα όπως επίσης και άλλα μέρη της ερήμου του Γκόμπι και του Τουρκεστάν βρίσκονται σε απόκρυφη αντιστοιχία με διαδρόμους που οδηγούν στην Αγκάρθα. 

Ο Φερδινάνδος Οσσεντόβσκι είναι ένας από τους λίγους συγγραφείς που έχουν ασχοληθεί και έχουν αναφέρει κάποια λεπτομερειακά στοιχεία για τις επαφές μ' αυτόν τον "άγνωστο" κόσμο, τον οποίο κυβερνά ο "βασιλιάς του κόσμου", ο απόκρυφος κύριος της γης. Αυτός λοιπόν ο κύριος της γης έκανε μια προφητεία σύμφωνα με την οποία μια άγνωστη κατάρα η οποία αφού θα απλωνόταν στον κόσμο, θα σάρωνε όλους τους πολιτισμούς , θα σκότωνε κάθε ηθική και θα κατέστρεφε τους λαούς με αποτέλεσμα να σταματήσει η πρόοδος και να φράξει ο δρόμος προς το θείο . Μετά από αυτό όμως θα εμφανιστεί ένας αρχηγός πολύ δυνατός και αποφασισμένος, πιο πολύ και από τον Τζέγκις - Χαν και τον Ουγκντάι, ο οποίος θα είναι επίσης πιο ευνοϊκός , επιδέξιος και ελεήμονας από το σουλτάνο Μπαρμπέρ.... θα κρατήσει στα χέρια του την εξουσία μέχρι εκείνη την ευτυχισμένη μέρα όπου θα βγει από την υποχθόνια κατοικία του ο βασιλιάς του κόσμου. Επίσης ο Οσσεντόβσκι αναφέρει το εξής:

Ότι στο ανάκτορο του Μπογκντό, ένας Λάμα του έδειξε ένα ειδικό σεντούκι σκεπασμένο μ' ένα πολύτιμο χαλί μέσα στο οποίο βρισκόταν μια χόλκινη πλάκα που φέρει το μυστηριακό έμβλημα και την αφήγηση του τελευταίου οράματος του Ζωντανού Βούδα....

Σύμφωνα λοιπόν με την περιγραφή του Οσσεντόβσκι ο υποχθόνιος αυτός κόσμος κατοικείται από ένα λαό που έχει φτάσει στην πιο υψηλή γνώση και τώρα είναι ένα βασίλειο με εκατομμύρια υπηκόους που πάνω τους βασιλεύει ο βασιλιάς του κόσμου, ο οποίος γνωρίζει όλες τις δυνάμεις της φύσης, διαβάζει μέσα σ' όλες τις ανθρώπινες ψυχές και μέσα στο μεγάλο βιβλίο του πεπρωμένου, το οποίο βέβαια είναι αόρατο στον κοινό άνθρωπο . Και αυτοί οι υπήκοοι που είναι πάνω από 800 εκατομμύρια εκτελούν όλες τις διαταγές του. Αυτό λοιπόν το βασίλειο είναι η Αγκάρθι (Αγκάρθα) ...

Εκτείνεται μέσα από υπόγεια περάσματα σε όλο τον κόσμο. Και η γνώση της ύπαρξης του βασιλείου των μακάρων, του "μεγάλου ναού" της ιερής επιστήμης, το οποίο είναι πιο άγιο και πιο ισχυρό από όλους τους ανθρώπους, είναι σημαντική παρηγοριά για τις αμαρτωλές καρδιές μας και τις διεφθαρμένες ψυχές μας, για αυτό και δεν θα ήταν σωστό να το κρύψουμε από την ανθρωπότητα.

Ο εσωτεριστής Σάιντ - Ύβντ Αλβ'ευντρ, από την άλλη πλευρά μας εμπιστεύεται τα εξής στο βιβλίο του "Αποστολή της Ινδίας στην Ευρώπη"(σελίδα 27)

"Στην επιφάνεια και μέσα στα σπλάχνα της γης, η πραγματική έκταση της Αγκάρθα αψηφά το αγκάλιασμα και την πίεση της βίας και της βεβήλωσης. Χωρίς να μιλήσουμε για την Αμερική, που το άγνωστο υπέδαφος της άνηκε σε μια πολύ παλαιά Αρχαιότητα, στην Ασία και μόνο, γύρω στο μισό δισεκατομμύρια άνθρωποι γνωρίζουν λίγο πολύ την ύπαρξη και το μέγεθος της."

Η ίδια πίστη με αυτήν ,ότι δηλαδή το εσωτερικό της γης κατοικείται αναπτύσσεται και στο έργο του Μπάλβερ - Λυττον: 'Ή φυλή που θα μας εξολοθρεύσει". Ο Λόρδος Λύττον ήταν ένας μυημένος υψηλής βαθμίδας στο Τάγμα των Ροδόσταυρων. Το γεγονός ότι η επιστήμη δεν κατάφερε να ανακαλύψει τις εισόδους του Βασιλείου αυτού δεν έχει τίποτε το εκπληκτικό αν πιστέψουμε τον Σαιντ- Υβ ντ' Αλβέυντρ που γράφει (προαν. Έργο σελ. 35): "Αυτά που θα πω εδώ και παρακάτω θα μοιάζουν με παραμύθι από τις Χίλιες και μια Νύχτες, κι όμως τίποτα δεν είναι πιο πραγματικό. Φαίνεται όμως ότι αόρατα φράγματα εμποδίζουν την είσοδο των αμύητων στην Αγκάρθα, παρά την ύπαρξη σημείων επαφής και μυστικών οδοιπορικών που περιγράφουν πως μπορείς να τις προσεγγίσεις. Τα καταφέρνουν μόνο να τη βρουν (καθώς λένε) αυτοί που από μόνοι τους μπόρεσαν -οριστικά ή προσωρινά- να φτάσουν στο δονητικό επίπεδο που επιτρέπει να περάσει κανείς στις απαγορευμένες περιοχές".

Σύμφωνα με την παράδοση, η Αγκάρθα δεν ήταν πάντα υπόγεια και δεν θα μείνει πάντα έτσι. Θα έρθει κάποιος καιρός όπου, κατά τον Οσσεντόβσκι, "οι λαοί της Αγκάρθι θα βγουν από τις σπηλιές τους και θα φανερωθούν στην επιφάνεια της γης".Σημαντικό ακόμα είναι να τονίσουμε ότι η λέξη Αγκάρθα σημαίνει "άπιαστη" ή "απρόσιτη" και "απαραβίαστη".

Ο Ζαν - Μάρκες Ριβιέρ, ανατολιστής και μέλος της Ασιατικής Εταιρίας, βεβαιώνει, όπως και ο Ρενε Γκενόν στο έργο του " Ο Βασιλιάς του Κόσμου", την πραγματική ύπαρξη της Αγκάρθα, την οποία και "τοποθετεί" σε μια κρυφή περιοχή: στο Ναπαμάκο. Αυτή η απαγορευμένη περιοχή βρίσκεται στην καρδιά των Ιμαλάϊων (Θιβέτ), γιατί η παράδοση λέει πως “ Ό Βραχμαπούτρα, ο ιερός ποταμός την περιβάλλει για να την προστατεύσει".

Πολλοί ήταν αυτοί που αναζήτησαν τη Σαμπάλα στον φυσικό και υλικό κόσμο. Άλλοι μίλησαν για μία ουράνια χώρα που δεν έχει να κάνει με τη γη μας. Και κάποιοι προσπάθησαν να ανακαλύψουν τους υπόγειους διαδρόμους και στοές που οδηγούν στην μυστηριώδη πόλη. Απ' ότι φαίνεται η Σαμπάλα έχει να κάνει με 3 κόσμους : Τον ουράνιο, τον γήινο και τον υποχθόνιο. Η ίδια πόλη που αντικαθρεπτίζεται σε τρία επίπεδα. Είναι μια ιερή πόλη που βρίσκεται στον άξονα της γης, το «το ιερό κέντρο», των περισσότερων αρχαίων πολιτισμών, που μπορεί και ενώνει όλες τις δυνάμεις και ενέργειες του Ουρανού, της Γης και του Υποχθόνιου κόσμου.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

Συνέχεια. . . »