
Όταν αμφισβητούμε το κέντρο του Εγώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις σκέψεις του νου: “αυτό μου αρέσει”, “αυτό το μισώ”, “δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό”, “δεν έπρεπε να συμβαίνει το άλλο”. Ή, μπορεί την ώρα του διαλογισμού, το κέντρο να σκέφτεται: “δεν θα έπρεπε να σκέφτομαι τώρα”, “δεν θα έπρεπε να νιώθω έτσι”, “θα έπρεπε να νιώθω πιο ήρεμος”. Αλλά ποιος καθορίζει τι θα έπρεπε να συμβαίνει;
Πού είναι η απόδειξη ότι δεν θα έπρεπε να σκέφτεσαι; Πού είναι η απόδειξη που λέει ότι κάτι δεν θα έπρεπε να συμβαίνει; Πού είναι οι πραγματικές αποδείξεις, έξω από τον νου, που λένε ότι κάποιος δεν θα έπρεπε να κάνει κάτι που κάνει; Όταν αρχίζουμε να ψάχνουμε για τις αποδείξεις που χρησιμοποιεί ο νους ως επιχειρήματα, βλέπουμε ό