Sunday 31 August 2014

Οι Σημαντικότεροι Θεοί της Ινδίας

ΑΓΚΝΙ

Είναι ο θεός της φωτιάς, ο πρώτος θεός που απαντάται στην αρχαιότερη Βέδα. Είναι η ιερή φωτιά του βωμού της θυσίας, αλλά και της εστίας του σπιτιού. Μητέρα του είναι η Μάγια και πατέρας του ο θείος ξυλουργός Βισβακαρμάν.
Απεικονίζεται σαν άνθρωπος σε χρώμα κόκκινο, με 3 πόδια, 7 μπράτσα, λαμπερά μάτια και φλόγες που βγαίνουν από το στόμα του, ιππεύοντας έναν ξύλινο κριό. Όταν αναπαριστάνεται με 3 κεφάλια, είναι η φωτιά στους 3 κόσμους: Τότε στον ουρανό ονομάζεται Σούρυα (ήλιος), στην ατμόσφαιρα Βαγιού (κεραυνός) και στη γη Αγκνι (φωτιά).







ΙΝΤΡΑ

Είναι ο θεός του ουρανού και βασιλιάς όλων των ουράνιων θεών. Δημιουργός του κόσμου με τη
βοήθεια των άλλων θεών. Ιππεύει τον ελέφαντα Αϊραβάτα και το ιπτάμενο όχημά του (βιμάνα) οδηγείται από τον σοφό Ματαλί. Το ανάκτορό του βρίσκεται στο βουνό Μερού (άξονα του κόσμου). Οπλο του είναι ο κεραυνός του, ο Ριμπουσκίν.
Είναι ένας από τους Αντίτυα, θεότητες που ανάλογα με τον αριθμό τους 7 ή 12, συσχετίζονται με τους πλανήτες ή τα ζώδια. Είναι επίσης ο αρχηγός των Μαρούτς (θεών των θυελλών και των ανέμων) και των Βάσους, που είναι 8 κατώτερες θεότητες, οι οποίες τον συνοδεύουν και συμβολίζουν τα 4 στοιχεία.
Του αποδίδονται πολλά επίθετα όπως: Βριτραχάν, Καταστροφέας του δαίμονα Βρίτρι, που συμβολίζει την φυσική και την πνευματική ξηρασία, Μαχέντρα (Μεγάλος), Σάκρα (Ισχυρός), Ντάτρι (Δημιουργός των πάντων), Μπριχάτ, ο Αχανής, Αυτός που απελευθερώνει τους ανθρώπους από τα δεσμά της ύλης, και πολλά άλλα. Με το όνομα Shakra κατέχει σημαντική θέση και στο βουδιστικό πάνθεο.



ΣΟΥΡΥΑ

Ο Θεός του ήλιου. Γιος του Κασυάπα. Εχει ως συζύγους την Σανζάνα (κόρη του Βισβακαρμάν, αρχιτέκτονα του σύμπαντος), την Σάμζνα (Γνώση), την Πράμπα (Φως), την Τσάγια (Σκιά) και την Ούσας (Αυγή). Σε άλλη εκδοχή, η Ούσας θεωρείται μητέρα του.
Απεικονίζεται σαν άνδρας με σκούρο κόκκινο χρώμα. Εχει 3 μάτια και 4 χέρια, σε δύο από τα οποία κρατάει από ένα λωτό. Μερικές φορές κάθεται πάνω σ΄ ένα κόκκινο λωτό και φέρει λαμπρό φωτοστέφανο. Διασχίζει τον ουρανό πάνω σ΄ ένα άρμα που το σύρουν 7 φωτεινά άλογα ή ένα άλογο με 7 κεφάλια. Με τα χρυσά του χέρια ανοικτά, ευλογεί τη δημιουργία.
Ως Μπάγκα είναι ο Κύριος της υπέρτατης Ευτυχίας, ως Σαβίτρι, Κύριος της Δημιουργίας και της Αθανασίας, ως Ατμασαρβαρινάμ είναι το Πνεύμα όλων των εκδηλωμένων όντων και ο ρυθμιστής του Χρόνου, ως Πουσάν είναι ο Κύριος του Δρόμου.




ΜΙΤΡΑ

Στις Βέδες συνδέεται με τον Βαρούνα, που θεωρείται δίδυμος αδελφός του. Προϊσταται της
Κοσμικής Ημέρας, της μεγάλης Ημέρας της Δημιουργίας. Είναι μια όψη του ήλιου, η αρμονία, το αρχέτυπο του περσικού θεού Μίθρα. Είναι η εισπνοή της ζωτικής πνοής, επομένως ένας από τους 12 Αντίτυα.
Αντιπροσωπεύει την φιλία και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους και προϊσταται στις συμφωνίες και τις συνθήκες. Είναι σύζυγος της Ρεβάτι (Ευημερίας), και πατέρας της Ουτσάργκα (Δωρεάς), της Αρίστα (Ευτυχίας) και της Πινγκάλα (Αναψυχής).

ΒΑΡΟΥΝΑ

Συμβολίζει την Κοσμική Νύχτα στη διάρκεια της οποίας είναι ο μόνος που επαγρυπνεί, φυλάγοντας την κοιμισμένη καρδιά του κόσμου. Είναι ο Κύριος του φυσικού και του μεταφυσικού Ωκεανού, ο Φύλακας του κόσμου και ο Δικαστής των θνητών. Όπως και ο Μίτρα, είναι ένας από τους 12 Αντίτυα.
Παριστάνεται σαν πολεμιστής, σαν ένας λευκός άνδρας με χρυσή πανοπλία καθισμένος πάνω σε μια χελώνα ή ένα κύκνο ή το Μακάρα, ένα θαλάσσιο τέρας που μοιάζει με κροκόδειλο. Κατοικεί στο βουνό Πουσγκάρι, το μαγικό βουνό, τον ομφαλό του κόσμου, εκεί όπου βρίσκεται η πρωταρχική άσβεστη Φωτιά των θεών.

ΡΟΥΝΤΡΑ

Αρχαία βεδική θεότητα. Το όνομά του σημαίνει ο Επικριτικός, ο Βίαιος, ο Κύριος των δακρύων. Είναι το πρωτότυπο του Σίβα. Στη Λευκή Γιαγκούρ Βέδα παρουσιάζεται για πρώτη φορά σαν Μεγάλος Θεός, Μαχαντέβα. Στη Ρινγκ Βέδα ονομάζεται «Αυτός που ουρλιάζει» ή «Αυτός που βογγάει», επειδή είναι αιχμάλωτος στην ύλη. Συμβολίζει το Ανώτερο Εγώ. Σ΄ αυτή την περίπτωση θεωρείται θεότητα ταυτόχρονα θεραπευτική και καταστροφική.
Στη Βισνού Πουράνα είναι ο θεός που γεννήθηκε από το μέτωπο του Βράχμα και χωρίστηκε σε άνδρα και γυναίκα. Τότε είναι πατέρας των Ρούντρας. Ο Ρούντρα ενσαρκώνει την αδηφάγο φωτιά του ήλιου. Θεωρούμενος ως ο πιο ικανός τοξότης, είναι Κύριος των ζώων (Πασουπάτι), ένας μάγος - γιατρός και Κύριος του θανάτου και της γονιμότητας.


ΒΡΑΧΜΑ

Είναι το πρώτο πρόσωπο της Ινδικής Τριμούρτι (Τριάδας), που την αποτελούν ο Βράχμα, ο Βισνού και ο Σίβα. Δημιουργός του σύμπαντος, το οποίο εκδηλώνεται και καταστρέφεται περιοδικά. Είναι ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων, Κύριος των Οριζόντων και των 4 Βεδών. Σύζυγός του είναι η Σαρασβάτι.
Απεικονίζεται σε χρώμα κόκκινο, συνήθως με 4 κεφάλια, σαν Κύριος των κατευθύνσεων του χώρου. Μερικές φορές έχει και ένα πέμπτο που κοιτάζει προς τα πάνω. Αυτό λέγεται ότι του το έκαψε ο Σίβα με το τρίτο του μάτι γιατί τον προσέβαλε. Εχει 4 χέρια στα οποία κρατάει ένα κομπολόι προσευχών, ένα βάζο με στόμιο και τις 4 Βέδες. Το όχημά του είναι μια χήνα ή ένας κύκνος.







ΒΙΣΝΟΥ

Είναι το δεύτερο πρόσωπο της Τριμούρτι. Ο Συντηρητής του σύμπαντος, ο Παντοδύναμος, ο Ανανεωτής, αυτός με τα χίλια ονόματα (Σαχασρανάμα). Στη βεδική εποχή δεν είχε μεγάλο ρόλο. Ηταν ο αρχηγός των Αντίτυα, των ηλιακών θεών. Σύζυγός του είναι η Λακσμί.
Αναπαριστάνεται σαν άνδρας με σκούρο μπλε χρώμα και κίτρινα ρούχα. Στα 4 χέρια του κρατάει τα χαρακτηριστικά του σύμβολα: ένα ρόπαλο, ένα κοχύλι, έναν ακτινωτό δίσκο και έναν λωτό. Ιππεύει το πτηνό Γκαρούντα. Περιμένοντας κάθε νέα δημιουργία, αναπαύεται πάνω στο φίδι με τα χίλια κεφάλια, το Ανάντα, που πλέει στα πρωταρχικά νερά, εικόνα της αιωνιότητας.
Ο Βισνού εκδηλώνεται στον κόσμο μέσα από τους αβατάρα του, τους απεσταλμένους του, οι οποίοι έρχονται στον κόσμο κάθε φορά που υπάρχει ανάγκη. Οι πρώτοι 4 έχουν έρθει με τη συμβολική μορφή ζώου και οι 5 επόμενοι με ανθρώπινη μορφή. Ο τελευταίος δεν έχει ακόμα ενσαρκωθεί. Αυτοί οι Αβατάρα είναι : Ματσύα, Κούρμα, Βαράχα, Ναρασίμχα, Βαμάνα, Παρασουράμα, Ράμα, Κρίσνα, Βούδας, Κάλκι.



ΣΙΒΑ

Είναι το τρίτο πρόσωπο της Τριμούρτι, ο Καταστροφέας. Αυτός που καταστρέφει τις μορφές για να τις κάνει να ξαναγεννηθούν. Στη βεδική εποχή ήταν γνωστός ως Ρούντρα. Είναι θεός της Διάνοιας και Κύριος της Ιερής Φωτιάς. Του αποδίδουν πολλά επίθετα που έχουν σχέση με τις διάφορες όψεις του. Σαν Μαχαγιόγκι είναι προστάτης των γιόγκι, των ασκητών. Σαν Τριλοσάνα είναι ο Κύριος του τρίτου ματιού, του ματιού της φώτισης και της ανώτερης γνώσης. Σαν Μαχαντέβα, ο Μεγάλος Θεός, σαν Μαχακάλα είναι ο Κύριος του χρόνου. Σαν Ναταράτζα είναι ο θεϊκός χορευτής και απεικονίζεται μέσα σ΄ έναν πύρινο τροχό που συμβολίζει το σύμπαν. Χορεύοντας δημιουργεί και καταστρέφει τους κόσμους στο ρυθμό του τυμπάνου του.
Σύζυγός του είναι η Παρβάτι ή η Ούμα ή η Κάλι κ.α. (διάφορες μορφές της θηλυκής του όψης). Ιππεύει τον ταύρο Νάντι. Εχει δυό γιους. Τον Γκανέσα, θεό της Σοφίας και τον Καρτικέγια, θεό του πολέμου.




ΣΑΡΑΣΒΑΤΙ

Είναι η σύζυγος του Βράχμα. Θεά των τεχνών, της γνώσης, της μουσικής και του λόγου. Μητέρα των Βεδών και επομένως της Σοφίας. Λέγεται ότι αυτή εφεύρε τα γράμματα της σανσκριτικής γλώσσας.
Συνήθως αναπαριστάνεται σαν μια όμορφη γυναίκα με 4 χέρια στα οποία κρατάει: ένα λουλούδι, ένα βιβλία φτιαγμένο από φοινικόφυλλα, ένα κομπολόι προσευχής και ένα μικρό τελετουργικό τύμπανο. Άλλες πάλι φορές απεικονίζεται καθισμένη σ΄ ένα χρυσό ή λευκό λωτό, με 2 χέρια, παίζοντας τη βίνα.









ΛΑΚΣΜΙ

Σύζυγος του Βισνού. Θεότητα της Πολλαπλότητας, της Τύχης, γεννημένη από τον Ωκεανό. Από τις πιο ευεργετικές και αγαπητές θεές. Σύμβολο της δημιουργικής ενέργειας και της γονιμότητας. Θεά της Ομορφιάς και της Χάρης. Δεν είναι μόνο η Μητέρα της ζωής στην πιο ευεργετική της όψη, αλλά και αυτή που επιτρέπει την είσοδο στην υπερβατική ζωή.
Απεικονίζεται κρατώντας ένα λωτό και ένα φρούτο. Παίρνει χιλιάδες μορφές και ονόματα. Ονομάζεται Πάντμα (Λωτός), Καμάλα (σεξουαλική επιθυμία), Νταράνι (Γη), Σρι (Κυρία), κ.α.









ΠΑΡΒΑΤΙ - ΚΑΛΙ

Αυτά και πολλά άλλα ονόματα παίρνει η θηλυκή όψη του Σίβα. Ως Παρβάτι
(Ορεσίβια) αντιπροσωπεύει τη Φύση και όλα όσα αυτή παράγει. Είναι αδελφή του Βισνού, κόρη του Ιμαλάια, θεού των βουνών και σύζυγος του Σίβα. Αντιπροσωπεύει την αναπαραγωγική δύναμη του θεού. Παιδιά τους είναι ο Γκανέσα και ο Καρτικέγια.
Ως Κάλι (Μαύρη) έχει τρομερή όψη. Χορεύει τον κοσμικό χορό της ζωής και του θανάτου στον παλμό της ανθρώπινης καρδιάς. Καταστρέφει το κακό και είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία της ζωής. Αντιπροσωπεύει και τις δημιουργικές και τις καταστροφικές δυνάμεις της φύσης, τη ζωή και το θάνατο.
Εχει τέσσερα χέρια. Στο ένα αριστερό, κραδαίνει ένα σπαθί, που καταστρέφει την αδικία, το έγκλημα, την άγνοια και στο άλλο κρατάει ένα κομμένο κεφάλι. Με το ένα δεξί χέρι προσφέρει ευλογία και με το άλλο καλεί τους πιστούς της να μη φοβούνται. Στο μέτωπό της έχε το τρίτο μάτι, σύμβολο ανώτερης συνείδησης και φώτισης που συνδέεται με τον Σίβα. Φοράει ένα περιδέραιο από κρανία που συμβολίζουν τις μετενσαρκώσεις και έχει τυλιγμένη στο λαιμό της μια κόμπρα.



ΓΚΑΝΕΣΑ

Ο Γκανέσα είναι δίδυμος αδελφός του Καρτικέγια. Και οι δύο είναι παιδιά του Σίβα και της Παρβάτι. Eίναι μια από τις πιο δημοφιλείς θεότητες της Ινδίας. Είναι θεός της σοφίας, της γνώσης, Προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, Κύριος των αρχών και Αυτός που απομακρύνει τα εμπόδια. Απεικονίζεται σαν λευκός ελέφαντας ή σαν άνδρας με κεφάλι ελέφαντα.
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το λόγο για τον οποίο έχει κεφάλι ελέφαντα. Σύμφωνα με μια παράδοση το κεφάλι του απανθρακώθηκε, όταν, όντας παιδί, έπεσε επάνω του το μοιραίο βλέμμα του θεού Σάνι (αντίστοιχου του Κρόνου). Οι άλλοι θεοί θορυβήθηκαν και προκειμένου να τον αφήσει να πεθάνει, ο Βισνού που βρέθηκε κοντά του, πήρε το κεφάλι του ελέφαντα Αϊραβάτα και το έβαλε στο παιδί. Ο Γκανέσα συνήλθε, αλλά του έμεινε για πάντα το κεφάλι του ελέφαντα. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Σίβα, σε μια έκρηξη θυμού του έκοψε το κεφάλι. Για να παρηγορήσει την Παρβάτι της υποσχέθηκε ότι θα τον επαναφέρει στη ζωή δίνοντάς του το κεφάλι του πρώτου όντος που θα συναντούσε μπροστά του και αυτό ήταν ένας ελέφαντας.
Ο Γκανέσα αναπαριστάνεται συχνότερα σαν ένας ευτραφής άνδρας με μεγάλη κοιλιά, ζωσμένη με μια ζώνη - φίδι ή δεμένη κόμπο και με κεφάλι ελέφαντα από το οποίο λείπει ο ένας χαυλιόδοντας. Λέγεται ότι έχασε τον δεύτερο όταν το ποντίκι - όχημά του, βλέποντας ένα φίδι τρόμαξε και τον έριξε κάτω. Με τον χαυλιόδοντα που έπεσε στη γη, ο σοφός Βυάσα έγραψε το Μαχαμπαράτα.


ΚΑΡΤΙΚΕΓΙΑ

Ο Καρτικέγια είναι δίδυμος αδελφός του Γκανέσα. Είναι ο θεός του πολέμου, του κοσμικού πολέμου και συγχρόνως ο πλανήτης Αρης. Εχει και άλλα ονόματα όπως Σκάντα, Κουμάρα, Σουμπραμανίγια. Υπάρχουν πολλοί μύθοι για την καταγωγή του. Σύμφωνα με κάποιους είναι γιος του Σίβα και της Παρβάτι, ενώ για κάποιους άλλους είναι μεν γιος του Σίβα, μητέρα του όμως είναι η θεά Γάγγα (ο ποταμός Γάγγης) ή ο αστερισμός των Πλειάδων.
Αλλοτε αναπαριστάνεται με ανθρώπινη μορφή και άλλοτε σαν ένα πύρινο πουλί καλυμμένο με φλεγόμενα μέταλλα. Κάποιες φορές έχει 5 κεφάλια και τότε συνδέεται με τον Βράχμα και κάποιες άλλες έχει 6 κεφάλια και 12 χέρια. Σ΄ αυτή τη περίπτωση είναι ένα σύνθετο ον, Κύριος της Παγκόσμιας Ενωσης και Αγάπης.



ΧΑΝΟΥΜΑΝ

Ο θεός - πίθηκος είναι γιος του θεού του ανέμου Βαγιού. Εχει τεράστια φυσική δύναμη και είναι ιδιαίτερα δημοφιλής για την απέραντη αφοσίωση που τρέφει για τον Κύριό του, τον Ράμα. Στο Ραμαγιάνα είναι ο αρχηγός του στρατού. Σ΄αυτό αναφέρεται ότι δεν υπάρχει κανείς ανώτερός του σε δύναμη, ότι είναι αξιαγάπητος, σοφός, ότι έχει ήπιο χαρακτήρα και είναι κύριος όλων των κλάδων της βεδικής γνώσης. Είναι σύμβολο της κρυμμένης Σοφίας και Κύριος της Ανάμνησης.
Στις αναπαραστάσεις του φέρει, ζωσμένο στη μέση του, ένα εγχειρίδιο το οποίο χρησιμοποίησε για να βοηθήσει τον Ράμα να νικήσει τον δαίμονα Ραβάνα. Κάποιες φορές περιβάλλεται από ένα πύρινο τροχό. Στο αριστερό του χέρι κρατάει το μαγικό φυτό που θεράπευσε τον Λακσμάνα, ετεροθαλή αδελφό του Ράμα, ο οποίος είχε τραυματιστεί πολεμώντας τον Ραβάνα.





ΓΙΑΜΑ

Είναι στις Βέδες ο θεός του θανάτου. Γεννήθηκε από τον Βαϊβασβάτ (Ηλιο) και την Σάνζνα (πνευματική Συνείδηση). Είναι επομένως ο πρώτος άνθρωπος με συνείδηση. Ο πρώτος Μυημένος, γι΄ αυτό θεωρείται και Πατέρας των Μυημένων. Σύζυγος και αδελφή του είναι η Γιάμι.
Σε κάποιες αναπαραστάσεις εμφανίζεται με ένα φιόγκο στο χέρι, λουλούδια και στέμμα στο κεφάλι, καθισμένος πάνω ένα βουβάλι, σύμβολο του υλικού κόσμου. Μπορεί να κρατάει και μια ράβδο και τότε ονομάζεται Νταντάρα (Αυτός που κρατάει ράβδο). Μ΄ αυτήν ανοίγει πέρασμα στους διάφορους κόσμους και οδηγεί τους ανθρώπους. Άλλες φορές μπορεί να κρατάει στα χέρια του ένα γκλομπ, έναν πέλεκυ ή ένα στιλέτο.


Βιβλιογραφία
1) Religions du monde, John Bowker
2) Encyclopedia of World Mythology, gen. Editor Arth. Cotterell
3) Oxford Dictionary of World Mythology
4) Dictionary of Symbols, J. Chevalier
5) Λεξικό Συμβόλων, Τζ. Κούπερ
6) Dictionnaire de la civilisation Indienne, Louis Frederic
7) Παγκόσμα μυθολογία, L. Bernard
8) Σημειώσεις Θεολ. Συμβολολογίας, Ν. Ακρόπολη 

Συνέχεια. . . »

Saturday 30 August 2014

Ο Μεσαίωνας έχει ανοίξει τις Πόρτες του

Εδώ και καιρό είναι πολλοί οι συγγραφείς -ιστορικοί, ανθρωπιστές, φιλόσοφοι, επιστήμονες, θεολόγοι και κήρυκες ή απλά αυτοί που μιλούν για αποκάλυψη- που ανακοινώνουν την έλευση ενός νέου μεσαίωνα για το δυτικό πολιτισμό. Ο καθένας από τη δική του οπτική γωνία παρουσιάζει ένα σύνολο κατάλληλων επιχειρημάτων που ανταποκρίνονται σ' αυτό που ζούμε μέρα με τη μέρα. Το σίγουρο είναι ότι καθένας, σύμφωνα με την οπτική του, επικαλείται σοβαρούς λόγους.


Το να μιλάμε σήμερα για ένα μεσαίωνα δεν προϋποθέτει αναγκαστικά να αναφερθούμε σ' αυτά που πέρασε ο κόσμος στη δυτική Μεσόγειο για χίλια χρόνια περίπου, από τον 4ο με 5ο ως το 14ο με 15ο αιώνα. Μια επισκόπηση της ιστορίας μέσα από όλη την κατοικημένη έκταση του πλανήτη μας μάς υποχρεώνει να αναγνωρίσουμε ότι όλοι οι λαοί έχουν περάσει από περιόδους ακμής και από περιόδους παρακμής.

Αν ονομάσουμε μεσαίωνες αυτές τις περιόδους παρακμής, θα δούμε ότι εφαρμόζουμε μια ορολογία που νομίζαμε ότι χαρακτηρίζει ένα μόνο γενικευμένο ιστορικό γεγονός. Ως δυτικοί, ενσωματωμένοι σε ένα πολιτισμικό στυλ (για να το ονομάσουμε με κάποιο τρόπο) που επωφελείται από τα επιτεύγματα μιας πολιτιστικής αναγέννησης και της επιστημονικο-τεχνικής ανάπτυξης των δύο τελευταίων αιώνων, μας είναι αδύνατο να δούμε πέρα από τη δική μας προοπτική, από το δικό μας γίγνεσθαι. Και γι' αυτό διαβεβαιώνουμε ότι ο μεσαίωνας έχει πια ανοίξει τις πόρτες του.

Η παρακμή των συστημάτων μας σε όλους τους τρόπους οργάνωσής τους είναι απτή. Υπάρχουν αυτοί που κλείνουν τα μάτια και συνεχίζουν να πιάνονται από το όνειρο της γραμμικής και ακαθόριστης εξόδου, όμως αυτή η ανικανότητα να δουν και να κρίνουν είναι άλλο σύμπτωμα παρακμής. Χωρίς από την άλλη πλευρά να πέσουμε σε μια αδρανή απαισιοδοξία και να αφήνουμε τα πράγματα όπως είναι, το φαινόμενο που μας απασχολεί αξίζει να αναλυθεί.

Μένοντας μακριά από τους ειδικούς που αφιερώνουν δεκάδες σελίδες σε καθένα από τα μεσαιωνικά συμπτώματα και σε καθεμιά από τις αναμενόμενες συνέπειες, προτιμούμε να σκιαγραφήσουμε κάποιες γραμμές και να αφήσουμε τον αναγνώστη να εισάγει τον εαυτό του σ' αυτόν τον ιστορικό λαβύρινθο όπου κινούμαστε.

Πιστεύουμε, είναι γεγονός, ότι η διάσταση του χρόνου εμπεριέχει περισσότερα μυστικά απ' αυτά που νομίζουμε, ότι ο χρόνος δεν είναι τόσο απλός ώστε να τον σχηματοποιήσουμε με μια γραμμή σε αδιάκοπη άνοδο ή με μια ευθεία γραμμή με κατεύθυνση προς το μέλλον, χωρίς ταλαντώσεις. Κλίνουμε προς τη θεωρία των χρονικών κύκλων, σε μια εξελικτική σπείρα, με ανοδική μεν τάση, αλλά με πολυάριθμες περιστροφές που δίνουν την αίσθηση, κάποιες στιγμές, της μόνιμης παραμονής στην ίδια θέση.

Παρόλα αυτά, με τον τρόπο του, ο χρόνος τρέχει και μας δείχνει ότι είναι αδύνατο να τον κρατήσουμε, όπως θα ήταν αδύνατο να σταματήσουμε τη ροή ενός ποταμού ή τα κύματα της θάλασσας με τα χέρια μας. Εχουν υπάρξει ένδοξες εποχές, που ωστόσο έχασαν σταδιακά τη δύναμη και τη λάμψη τους μέχρι να εξαφανιστούν. Εχουν υπάρξει τρομερές στιγμές που στάθηκε αδύνατο να ξεπεραστούν, παρά το ότι παρουσιάστηκαν δυσκολίες φαινομενικά ανυπέρβλητες.


ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΑΞΙΩΝ

Οταν εκδηλώνονται οι μεσαίωνες, αυτό γίνεται μέσα από καταφανείς κρίσεις. Χάνουν την ισχύ τους οι κοινά αποδεκτές αξίες και αυτή η διάρρηξη έχει σαν αποτέλεσμα να μένουν "κενά" τα διάφορα πεδία της ζωής, με την αναμονή νέων αξιών που να μπορούν να τις αντικαταστήσουν. Ενόσο γίνεται η αντικατάσταση, διαρκεί η κρίση, η αλλαγή ή ο μεντεσές, κρίση που μπορεί να παραταθεί για χρόνια ή για αιώνες, ανάλογα με τις περιστάσεις.

Στο μεταξύ ο παρακμάζων πολιτισμός κινείται σπασμωδικά, με τυφλά χτυπήματα, προσπαθώντας να γεμίσει κενά όπως-όπως, με ασταθή στοιχεία που με δυσκολία στηρίζονται και μεγενθύνουν την αίσθηση της πτώσης.

Χωρίς να επιλέξουμε μια ειδική κατηγορία, θα μνημονεύσουμε αυτά τα "μεσαιωνικά" συμπτώματα που καταγγέλλουν, από αντίθεση, τις αξίες που εξαφανίζονται από τη σκηνή.

Στο πολιτικό επίπεδο είναι προφανής η ανεπάρκεια των συστημάτων, όπως κι αν ονομάζονται. Η δύση έχει ζήσει με το σύνδρομο των δύο αντίθετων μπλοκ για πολλά χρόνια.

Καθώς εξαφανίστηκε η αντιπαράθεση μεταξύ κομουνισμού και καπιταλισμού, έμεινε ένα ανεξήγητο κενό. Θεωρητικά όλα θα έπρεπε να πάνε καλύτερα, όμως δεν είναι έτσι. Τώρα πια δεν υπάρχει ο ένοχος για όλα τα κακά, όμως τα κακά δεν έχουν εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει κυβέρνηση, υπάρχουν διευθύνσεις. Αφθονεί η διαφθορά, τα προσωπικά σκάνδαλα, η απαξίωση σαν εκλογικό σύστημα που ανακαλύπτει κρυφές μάχες για την εξουσία.

Ωστόσο η αληθινή εξουσία είναι οικονομική, γιατί στα άλλα κυριαρχεί η αργή και αναποτελεσματική γραφειοκρατία.
Παντού γίνονται πραξικοπήματα. Οι πόλεμοι και τα αντάρτικα είναι αμέτρητα και δε λείπουν οι ανοιχτές τυραννίες, που εξακολουθούν να στηρίζονται και να συγκαλύπτονται ποιος ξέρει από ποια συμφέροντα. Η δύναμη που κυριαρχεί είναι η ατομικοποίηση. Τα μεγάλα έθνη, τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά μπλοκ, ακόμα και οι μικρές χώρες, ατομικοποιούνται σε μικρές περιοχές απαιτώντας την "απελευθέρωσή" τους στο όνομα παλαιών φυλετικών, εθνολογικών, γλωσσικών, θρησκευτικών παραδόσεων και όποιων άλλων για τις οποίες κρίνεται σκόπιμο να γίνει λόγος.

Το σίγουρο είναι ότι κανένας δεν τα έχει καλά με κανένα, καθώς τα κομμάτια που προκύπτουν από τους χωρισμούς δεν αργούν περισσότερο από μερικές εβδομάδες για να αντιπαρατεθούν τα μεν με τα δε ή και να δουν ότι μέσα τους εμφανίζεται ο σπόρος των νέων διαιρέσεων.

Στο κοινωνικό επίπεδο βιώνονται σταθερές κρίσεις, που πλήττουν τις ανθρώπινες με το ίδιο κακό της ατομικοποίησης. Δυναμώνει ένας εγωιστικός ατομικισμός που έχει ανάγκη και συγχρόνως ξεφεύγει από τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους.
Ετσι καταστρέφεται η οικογένεια, οι φιλίες δε διαρκούν ή δεν υπάρχουν, ονομάζεται αγάπη (έρωτας) το οποιοδήποτε στιγμιαίο ένστικτο. Ο τρόπος ζωής μας είναι τόσο περίπλοκος που μας έχει κάνει πιο αδύνατους, πιο ανυπεράσπιστους, έχουμε ανάγκη μια τεράστια ποικιλία πραγμάτων που στην πραγματικότητα δε μας είναι τόσο αναγκαία. Ομως η προπαγάνδα αξίζει περισσότερο απ' όσο οι ιδέες, ή καλύτερα, ελλείψει ιδεών, η προπαγάνδα βρίσκει ανοιχτό πεδίο στα άδεια μυαλά.

Η έλλειψη αλληλεγγύης δημιουργεί τη μνησικακία και τη βία.
Το θέμα της ανασφάλειας του πολίτη τίθεται πια έντονα και επανειλημμένα. Η έλλειψη υπεράσπισης απέναντι στις συμμορίες κακοποιών, εγκληματιών, τρομοκρατών και ομάδων βίας οποιουδήποτε χαρακτήρα είναι απόλυτη.

Η δολοφονία είναι τώρα ένα καλό εμπόριο και έχουν σχηματιστεί αληθινά συνδικάτα που ομαδοποιούν εκείνους που την ασκούν με πληρωμή. Ομως μπροστά σ' αυτό δεν μπορεί να γίνει τίποτα, γιατί ο φόβος παραλύει. Ο άνθρωπος καταφεύγει όπου μπορεί, μέχρις ότου το καταφύγιό του πάψει να είναι αξιοποιήσιμο, οπότε φεύγει αναζητώντας ένα καινούργιο.

Στο επίπεδο της ηθικής, τίποτα δεν μπορεί να ειπωθεί μέσα σ' έναν πολιτισμό που χαρακτηρίζεται ως ανήθικος. Οι χειρότερες φαυλότητες συγχωρούνται, γιατί ο κόσμος είναι απελπισμένος και αναζητά μια διέξοδο... οπότε δίνεται ελεύθερο πεδίο στα ναρκωτικά, στο αλκοόλ, στην πορνογραφία... Αυτός που κλέβει έχει ανάγκη, κι αυτός που τον κλέβουν είναι ο φταίχτης γιατί κατέχει εκείνο που λείπει απ' αυτόν που κλέβει. Και οι βιασμοί, η κακομεταχείριση, η δουλεία; Καλύτερα να παρουσιαστούν σαν απομονωμένες περιπτώσεις, για να μην τρομάξουν περισσότερο αυτούς που δεν ξέρουν πια αν θα πρέπει να απορρίψουν αυτές τις φαυλότητες ή να τις ακολουθήσουν για να δουν πώς αισθάνεται κανείς.

Η οικονομική κρίση πλήττει όλο τον κόσμο, ανθρώπους και χώρες. Κατά παράξενο τρόπο, όλοι χρωστούν σε όλους, όλοι έχουν χρέη. Σε ποιον ή σε ποιους χρωστάμε, με ποιον ή με ποιους έχουμε χρέη;
Μαζί με την αύξηση της ανεργίας, με την έλλειψη εργασίας, με τα σύνορα που κλείνουν, για να εμποδίσουν τους απόκληρους χωρίς πατρίδα από το να επωφεληθούν από το λίγο που μένει σε κάποιες χώρες της γης, υπάρχουν συγχρόνως οι μεγάλες περιουσίες που αυξάνονται χωρίς μέτρο και επιδεικνύουν την ισχύ που λείπει από τις κυβερνήσεις.

Πλούτος και φτώχεια εναλλάσσονται σχεδόν στον ίδιο τόπο. Η βιομηχανία έχει προχωρήσει πολύ και η τεχνολογία έχει δουλέψει για να ευνοήσει καλύτερα μέσα ζωής. Ομως το τίμημα είναι υπερβολικά ακριβό. Οι οικολογικές καταστροφές γεμίζουν σελίδες και σελίδες. Μερικές φορές "φυσικές", λες και είναι η Γη μια ακόμα μηχανή που κάποιες στιγμές αποσυντίθεται. Μερικές φορές προξενούνται από την ανικανότητα ή την έλλειψη αρχών από τους ανθρώπους. Με τη μία ή την άλλη μορφή, δεν παύουν να προξενούν τρόμο τόσοι σεισμοί και παλίρροιες, ηφαίστεια που ξυπνούν από έναν ύπνο αιώνων, καταρρακτώδεις βροχές μαζί με ανεπανόρθωτες ξηρασίες κι ένα κλίμα που δεν ακολουθεί με τίποτα τις παραδοσιακές εποχές.

Οσο για τη θρησκευτική και πνευματική κρίση, καλύτερα να μην εκφέρουμε γνώμη. Οι θρησκείες προσφέρουν λίγη ή μηδαμινή πνευματική ανακούφιση στους πιστούς κι από την άλλη πλευρά βρίσκονται στη δίνη των πιο λυσσαλέων πολιτικών αντιπαραθέσεων. Μάχονται για την εξουσία και την κυριαρχία των συνειδήσεων με τόσο λίγη ηθική όσο και όλοι οι άλλοι. Ορισμένες θρησκείες επιλέγουν τον ακραίο φανατισμό, άλλες την ανεκτικότητα. Ομως ούτε οι μεν ούτε οι δε μπορούν να ανταποκριθούν στις πνευματικές ανάγκες.

Δε θα πρέπει να μας παραξενεύει η διάδοση ομάδων που αποσκοπούν στο να καλύψουν αυτά τα κενά. Μερικές το κάνουν με καλή πίστη, άλλες το κάνουν με λιγότερο καλή πίστη και περισσότερο με την οπτική της "δουλειάς της στιγμής".
Και μαζί με τους μεν και τους δε υπάρχουν και οι συκοφάντες όλων των ομάδων που επίσης επωφελούνται από τις ανηλεείς κριτικές τους.

Ο πολιτισμός χαρακτηρίζεται από την έλλειψη πολιτισμού. Επιστήμη και Τέχνη, με κεφαλαία, υποχρεώνονται να πολεμήσουν χέρι-χέρι, για να βρουν μια θέση μέσα στη χυδαιότητα της φτήνειας και της αποπληροφόρησης ή απλά της ενημέρωσης που ακολουθεί κάποιες συμβατικές μόδες. Κάθε χρόνο προτείνονται "νέα εκπαιδευτικά συστήματα" που ανακαλύπτουν την έλλειψη συστήματος και την απουσία παιδείας. Στο όνομα της ελευθερίας αυτού που μαθαίνει (και που δεν ξέρει ακόμα πώς να ασκήσει την ελευθερία του ούτε και με ποια έννοια, δεδομένου ότι πρέπει πρώτα να μάθει), επινοούνται σχήματα ελεύθερης έκφρασης.

Αποτέλεσμα: κάθε φορά αποκτάται λιγότερη γνώση, χάνεται η αξία της γλώσσας, και φτάνουμε σε μια κατάσταση όπου είναι πολύ λίγοι αυτοί που μπορούν να μιλήσουν και να γράψουν καλά, χωρίς να λάβουμε υπόψη και το ότι σε κανένα δεν αρέσει το διάβασμα πέρα από τα ευκολοδιάβαστα περιοδικά και φυλλάδες. Η σκέψη είναι μια ξεχασμένη άσκηση.
Παρατηρούνται πια τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα. Ανθρώπινες ομάδες που απομακρύνονται από τα μέρη που κατείχαν για πολύ καιρό, φεύγουν σε αναζήτηση νέων οριζόντων, νέων τόπων για να ζήσουν, να δουλέψουν, να φάνε ή, στη χειρότερη περίπτωση, να λεηλατήσουνγια να επιζήσουν.

Ο γενικός τόνος είναι η μεγάλη αστάθεια. Η μεταβολή έγινε αρετή, όμως ακόμα και η ίδια η αλλαγή κουράζει όταν επαναλαμβάνεται τόσο συχνά. Ολα είναι περαστικά και δεν αξίζει να αγωνιστεί κανείς για το περαστικό. Επικρατούν η παθητικότητα και μια διανοητική και πνευματική στειρότητα απέναντι στη ζωή. Λίγοι είναι αυτοί που τολμούν να δράσουν. Οι τρομοκράτες και οι "τρελοί". Με τρόπο ώστε να χαρακτηρίζονται τρελοί όλοι όσοι επιχειρούν μια βαθιά αλλαγή και μια διέξοδο απ' αυτή τη μεσαιωνική κρίση.

Δεν υπάρχουν ιδεώδη ούτε ιδεολόγοι, δηλαδή δεν υπάρχει ένα όραμα για το μέλλον που να θεμελιώνεται σε κάποιες αξίες λίγο ως πολύ σταθερές, αν και προσαρμοσμένες στις εποχές, που να επιτρέπουν να προγραμματίζουμε σοβαρά την πορεία του ανθρώπου και του συνόλου.

Δεν υπάρχουν καθαρές ιδέες κι ακόμα υπάρχει φόβος στις καθαρές ιδέες. Το καθαρό δεσμεύει, το αόριστο δίνει λαβή σε διαφορετικές ερμηνείες. Το αόριστο καλύπτει σαν εξισωτικό πέπλο όλους αυτούς που φοβούνται να εξατομικευτούν με την καλή έννοια της λέξης. Σήμερα όλοι είναι ατομιστές, όμως δε θέλουν να είναι διαφορετικοί.

Τι μας μένει, από τη στιγμή που ανοίγουν οι πόρτες αυτού του νέου μεσαίωνα; Η παθητικότητα του πεσιμισμού, η ξέφρενη δράση της ασυνείδητης αισιοδοξίας; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο πιστεύουμε. Θα πρέπει καταρχήν να δεχτούμε εκείνο που ζούμε, καθώς είναι αδύνατο να θέτουμε λύσεις σ' αυτό που αρνούμαστε ή αγνοούμε.

Μετά, να υιοθετήσουμε ξανά το κριτήριο των κύκλων και να ξέρουμε ότι τίποτα δεν είναι καθοριστικό. Ομως χωρίς να περιμένουμε απλά το πέρασμα του χρόνου, να δρούμε με βάση τις διδασκαλίες που η ίδια η ιστορία μας έχει δώσει. Το κλασικό - αυτό που πάντα άξιζε παρά τις μόδες που συκοφαντούν - μας επιτρέπει να έχουμε μια πιο καθαρή όραση και να ξαναβρεθούμε στο σωστό δρόμο. Οι παραδόσεις, που τόσες φορές κατασυκοφαντήθηκαν, έχουν πολλές απαντήσεις για τα δεινά μας. Η αχρονική Φιλοσοφία, η εκλεκτική σοφία που φώτισε τόσους ιδιοφυείς ανθρώπους, εξακολουθεί να είναι προσιτή σ' αυτόν που θέλει να στρέψει τα βήματά του προς τα εκεί.

Το ποτάμι μπορούμε να το περάσουμε με μια βάρκα.
Η πιο μεγάλη μπόρα έδωσε τόπο σ' ένα σωτήριο ουράνιο τόξο. Και οι μεσαίωνες είναι γι' αυτό το σκοπό. Για να εξυπηρετούν ως ενδιάμεσες φάσεις μεταξύ μιας περιόδου που φεύγει και μιας άλλης που έρχεται, μεταξύ μιας όχθης που αφήνουμε και μιας άλλης που πλησιάζουμε. Αυτό που δεν εξυπηρετεί είναι το να παραμένουμε για υπερβολικά μεγάλο χρόνο στη μέση,χωρίς να ξέρουμε, ή ακόμα να ξεχάσουμε, ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και προς τα πού πηγαίνουμε.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr
Συνέχεια. . . »

Friday 29 August 2014

Ο Ροδοσταυρισμός και το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής

Το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (Hermetic Order of the Golden Dawn) έχει τις ιστορικές ρίζες του στους Γερμανούς Χρυσόσταυρους του 18ου αιώνα, οι παραδόσεις των οποίων μεταδόθηκαν στην Αγγλία μέσω του λόρδου Ε. Bulwer Lytton (1803 - 1873).

Ο Lytton έγινε μέλος της ιδρυθείσας κατά το έτος 1867, από τον Robert Wentworth Little, S.R.I.A. (Societas  Rosicruciana In Anglia). Μέλη της τελευταίας ήταν οι Dr. William Wynn Westcott (1848 - 1925), William Robert Woodman (1828 - 1891) και ο εκκεντρικός Samuel Liddell MacGregor Mathers (1854 - 1918). Αυτοί με την σειρά τους, το 1887, ίδρυσαν το H.O.G.D. (η βασική διάφορα της S.R.I.A. με το H.O.G.D. ήταν η αποδοχή γυναικών και μη χριστιανών στο H.O.G.D.).

Η διδασκαλία του H.O.G.D. στηρίχτηκε πάνω σε δύο στήλες: στην Μασονία και σε μια σύνθεση Ερμητισμού - Καμπάλας και Αιγυπτιακών πηγών. Τα δε τυπικά και οι τελετουργίες του βασίζονται στο «Κρυπτογραφημένο Χειρόγραφο 18» που απόκτησε ο W. W. Westcott από τον A.F.A. Woodford, έναν προεξέχοντα μασόνο συγγραφέα. Σε αυτό το χειρόγραφο περιγράφονται τυπικά με βάσει τα αρχαία μυστήρια, κυρίως τα Αιγυπτιακά.

Αλλά ας δούμε τι λέει ο W.W. Westcott για την καταγωγή του H.O.G.D. και τα αιγυπτιακά μυστήρια:

«Αλλά ακόμη και αυτή η άφιξη του μυστικισμού ήταν μια νέα ανάπτυξη της παλαιότερης γνώσης των καβαλιστών ραβίνων και εκείνης της πολύ πιο αρχαίας μυστικής γνώσης, της μαγείας των Αιγυπτίων στην οποία ο Μωυσής είχε εντρυφήσει. Μέσω της Καμπάλας, πράγματι, η Ευρώπη κατέκτησε αρχαία σοφία περισσότερο απ' ό,τι από οποιαδήποτε άλλη πηγή, οι δε Εβραίοι την διδάχθηκαν συγχρόνως από τους Αιγυπτίους και αργότερα από τους Βαβυλώνιους.»

«Είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός ότι τα κλασικά έθνη, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, μας έχουν παραδώσει μικρές αναλαμπές της αρχαίας μαγείας και το γεγονός αυτό είναι πιο αξιοσημείωτο, επειδή η Ελλάδα κυριάρχησε στην Αίγυπτο και στην συνέχεια η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κυριάρχησε στην αυτοκρατορία και των Ελλήνων και των Εβραίων.

Η Ελλάδα πράγματι διατήρησε με επιτυχία, έως έναν βαθμό, τα μυστήρια των Αιγυπτίων, γιατί τα μυστήρια της Ελευσίνας ήταν αντίγραφα των αρχαίων τελετών της Ίσιδος, του Όσιρη και του Σέραπη, αλλά στερήθηκαν αληθινής μαγείας.»
Συνέχεια. . . »

Thursday 28 August 2014

Ο Κόμης Alexander Cagliostro

Ο Α. Cagliostro (1743 - 1795) ήταν ένας από τους βασικούς ροδόσταυρους, αναμορφωτές του τεκτονισμού. Με την ίδρυση του «Τάγματος του Αιγυπτιακού Τεκτονισμού»  εισήγαγε αρκετά αιγυπτιακά τελετουργικά στην υπό διαμόρφωση τότε, τεκτονική παράδοση.

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την απολογία του ενώπιον της «ιεράς» εξέτασης:

«Εάν είσθε τέκνα του Θεού, εάν η ψυχή σας δεν ήτο τόσο ματαία και περίεργος, θα είχατε ήδη εννοήσει! Αλλά σας χρειάζονται λεπτομέρειαι, σημεία και παραβολαί. Λοιπόν ακούσατε! Ας αναδράμωμεν εις το απώτερον παρελθόν, διότι το επιθυμείτε.

Εξ ανατολών το φως! (EX ORIENTE LUX!) Εξ Αιγύπτου πάσα μύησις.»

Στο παραπάνω απόσπασμα ο κόμης αναφέρεται καθαρά στα Αιγυπτιακά μυστήρια, το ίδιο καθαρά αυτή η άποψη φαίνεται και στην την κατήχηση του Μαθητού της Αιγυπτιακής Στοάς:


«Ερώτησις – Είσθε Τέκτων Αιγύπτιος;

Απάντησις – Μάλιστα, είμαι μετά δυνάμεως και αμερίστως.

Ερώτησις – Πόθεν έρχεσθε;

Απάντησις – Από τα βάθη της Ανατολής.

Ερώτησις –Τι παρετηρήσατε εκεί;

Απάντησις – Την μεγίστην ισχύν του Ιδρυτού ημών.

Ερώτησις – Τι σας εδίδαξε;

Απάντησις – Την Γνώσιν του Θεου και εμού του ιδίου.»

Συνέχεια. . . »

Wednesday 27 August 2014

Αφιέρωμα: Αρχαία Αίγυπτος - Η Θεοσοφία για τα Αιγυπτιακά μυστήρια

Η H. P. Blavatsky (1831–1891) στο «Θεοσοφικό Γλωσσάριο» παρουσιάζει τα Αιγυπτιακά μυστήρια ως τα «πιο σοβαρά και πιο απόκρυφα», τα οποία τελούνταν στην Αίγυπτο από την «ομάδα των μυστικών-φυλάκων» (όπως ονομάζει τους Ιεροφάντες ο Μπόνουικ), επίσης στο έργο της «Μυστική Δοξασία» (II, 432) λέει ότι η "μεγάλη πυραμίδα" κτίστηκε πολύ πιο πριν από τον Χέοπα, ως ναός μυήσεων και ότι ο Χέοπας της έδωσε άλλη χρήση αφού στην εποχή του δεν χρησιμοποιούνταν πλέον για μυήσεις. Τέλος, σχετικά με τα ελληνικά μυστήρια της Δήμητρας και του Βάκχου, τα θεωρεί ως απλές μιμήσεις των Αιγυπτιακών του Όσιρι και της Ίσιδας.

Τελειώνοντας, θα παραθέσω μια πολύ κατατοπιστική (κατ’ εμέ) περιγραφή της προέλευσης αυτού που ονομάζουμε «Δυτική Εσωτερική Παράδοση» από την Dion Fortune (1890 - 1946)

«Η Τρίτη Μεγάλη Μετανάστευση από την καταδικασμένη ήπειρο πραγματοποιήθηκε λίγο πριν ο τελικός κατακλυσμός τη βυθίσει για πάντα κάτω από τα κύματα. Οι μετανάστες ταξίδεψαν ανατολικά και νοτιότερα από τις δύο προηγούμενες ομάδες. Διέσχισαν την βόρεια Αφρική και συνέχισαν το ταξίδι τους μέχρι που «η Ερυθρά Θάλασσα και η Έρημος» έφραξαν το δρόμο τους και εγκαταστάθηκαν στα μόνο εύφορα εδάφη της περιοχής που ήταν η κοιλάδα και το Δέλτα του Νείλου. Εκεί ίδρυσαν τον αιγυπτιακό πολιτισμό. Όποιος συγκρίνει τον πολιτισμό της Αιγύπτου με της Κεντρικής Αμερικής -που η παράδοση την αναφέρει σαν ένα απόμερο τμήμα της Ατλαντίδας θα εκπλαγεί από τις ομοιότητες που υπάρχουν στις θρησκευτικές τους ιδέες και την αρχιτεκτονική.»

«Η ναυσιπλοΐα αναπτύχτηκε γρήγορα μεταφέροντας παράλληλα και την αιγυπτιακή φιλοσοφία, με αποτέλεσμα η Παράδοση της Τρίτης Μετανάστευσης να εξαπλωθεί σε όλες τις χώρες της Μεσογείου και την Εγγύς Ανατολή. Τα Μυστήρια της Τύρου και της Ελλάδας παραδέχονται ότι οι μύστες τους είχαν εκπαιδευτεί στους αιγυπτιακούς ναούς. Από τα Μυστήρια της Τύρου γνωρίζουμε ότι άντλησε την αναγέννησή της η εβραϊκή παράδοση, ενώ από τα Ελληνικά αναπτύχτηκε εκείνη η Γνώση που απέδωσε τις πνευματικές συλλήψεις του Χριστιανισμού με ένα νοητικά τεκμηριωμένο τρόπο. Και από τη Γνώση -εξουθενωμένη από τη Χριστιανική Εκκλησία, όταν η δύναμη της τελευταίας είχε περιέλθει πλέον σε άτομα που γνώριζαν μόνον την εξωτερική μορφή της αλήθειας- ξεπήδησαν όλοι εκείνοι οι διανοούμενοι μυστικιστές που κράτησαν αναμμένη τη δάδα στην Ευρώπη και τους οποίους οι μετέπειτα γενεές αποκάλεσαν Αλχημιστές»
Συνέχεια. . . »

Tuesday 26 August 2014

Αφιέρωμα: Αρχαία Αίγυπτος - Μεταφορά τελετών από την Αίγυπτο στην Ελλάδα

Πολλά από τα τυπικά και τις τελετές των Ελληνικών μυστηρίων μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα από την Αίγυπτο. Ο Εύμολπος, βασιλιάς της Ελευσίνας, επιστρέφοντας από την Αίγυπτο στην χώρα του, εγκαθίδρυσε τα ομώνυμα μυστήρια προς τιμήν της θεάς Δήμητρας, προστάτιδας της συγκομιδής και άλλων καρπών της γης. Ο Διόδωρος Σικελιώτης (80 π.Χ. – 20 π.Χ) μας λεει για τον Ερεχθέα :

«Ἐρεχθέα κομίσαι διὰ τὴν συγγένειαν σίτου πλῆθος εἰς τὰς Ἀθήνας· ἀνθ᾽ ὧν τοὺς εὖπαθόντας βασιλέα καταστῆσαι τὸν εὐεργέτην. Τοῦτον δὲ παραλαβόντα τὴν ἡγεμονίαν καταδεῖξαι τὰς τελετὰς τῆς Δήμητρος ἐν Ἐλευσῖνι καὶ τὰ μυστήρια ποιῆσαι, μετενεγκόντα τὸ περὶ τούτων νόμιμον ἐξ Αἰγύπτου.»

Μιλώντας για τις εορτές των Θεσμοφορίων προς τιμήν της Δήμητρας, που ήταν δεύτερες σε σπουδαιότητα μετά από τα Ελευσίνια μυστήρια, ο Ηρόδοτος λέει:

«αυτές οι τελετές μεταφέρθηκαν από την Αίγυπτο στην Ελλάδα από τις θυγατέρες του Δαναού, ο οποίος τις δίδαξε στις γυναίκες των Πελασγών. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, περιέπεσαν σε απραξία και μόνο οι Αρκάδες συνέχιζαν να τις τελούν. Οι Πελασγοί είχαν επίσης, μυήσει τους κατοίκους της Σαμοθράκης. Αυτοί με την σειρά τους, δίδαξαν στους Αθηναίους τα μυστήρια των Καβείρων».

Από τα παραπάνω προκύπτει η καταγωγή και των Καβειρίων μυστήριων από την Αίγυπτο (έτσι και αλλιώς η ετοιμολογία του ονόματος των Καβείρων δεν είναι ελληνική, το καβίρ στις σημιτικές γλώσσες σημαίνει μεγάλος, στην αραβική γράφεται Kebir ενώ στα σανσκριτικά το Kawiras σημαίνει επίσης μεγάλος). Ο Ορφέας, ο διάσημος Έλληνας ποιητής μυήθηκε στη Αίγυπτο και εγκαθίδρυσε τις Ορφικές τελετές, οι οποίες, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, τηρούνταν και από τους Αιγυπτίους και από τους Πυθαγορείους.

Συνέχεια. . . »

Monday 25 August 2014

Ταινία: Equilibrium

Πρόκειται για μια ταινία επιστημονικής φαντασίας του Kurt Wimmer. Παρ’ όλο που ήταν χαμηλού προϋπολογισμού και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε κατευθείαν σε dvd, πρόκειται για μια ολοκληρωμένη ταινία, με θαυμάσιες ερμηνείες,  ενδιαφέρουσα πλοκή, και αξιοπρεπές σενάριο. Μετά τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο οι άνθρωποι διαπίστωσαν ότι για όλα τα κακά ευθύνεται το συναίσθημα. Εξαιτίας του συναισθήματος αισθανόμαστε οργή, μίσος, ζήλια, μανία, που εκδηλώνονται με τη βία και οδηγούν την ανθρωπότητα σε εγκλήματα και πολέμους.


Πίστεψαν ότι εάν εξαλείψουν το συναίσθημα τότε θα χαθεί και κάθε αιτία πολέμου.
Με τη βοήθεια της χρήσης του ναρκωτικού «Πρόζιουμ» (παραπέμπει στο Πρόζακ) κατάφεραν να δημιουργήσουν μια νέα κοινωνία ανθρώπων δίχως συναίσθημα. Αυτή η κοινωνία πρέπει φυσικά να προφυλάσσεται από οτιδήποτε μπορεί να ξυπνήσει το συναίσθημα. Έτσι λοιπόν απαγορεύεται η τέχνη σε όλες της τις μορφές, τα χρώματα, τα αρώματα, η μουσική, η ποίηση, η ζωγραφική … Επίσης χρειάζεται και μια επίλεκτη ομάδα, για να αστυνομεύει τους ανθρώπους από τυχόν «κατρακύλισμα στο συναίσθημα». Αυτόν το ρόλο ανέλαβε μια ομάδα εκπαιδευμένων σε πολύ προχωρημένες πολεμικές τέχνες. Τους ονομάζουν «κληρικούς», και είναι αφοσιωμένοι στη νέα κυβέρνηση.  Επαγρυπνούν, έτσι ώστε κάθε ένδειξη συναισθήματος και κάθε δάκρυ να καταγγέλλεται και ο ένοχος να συλλαμβάνεται και να θανατώνεται ως τρομοκράτης και εμπρηστής του συστήματος, επειδή συνειδητά επαναστάτησε, αρνούμενος να πάρει το πρόζιουμ. Την ίδια τύχη έχει και οτιδήποτε μπορεί να ξυπνήσει το συναίσθημα. Βλέπουμε τη Τζοκόντα να χαμογελά, όχι πλέον μυστηριακά αλλά με ένα ειρωνικό χαμόγελο την ώρα που την τυλίγουν οι φλόγες των κληρικών.

Το νόημα της ζωής δείχνει να έχει χαθεί μέσα στο γκρίζο της πόλης και στο ανέκφραστο πρόσωπο των ανθρώπων. Κανείς όμως δεν ανησυχεί για αυτό, αφού οι άνθρωποι έχουν χάσει κάτι από την ψυχή τους.  Όλοι φορούν γάντια, αφού η αφή δεν είναι πλέον τρόπος να γνωρίσει κανείς το περιβάλλον. Η αφή μπορεί να ξυπνήσει μνήμες και η μνήμη συναίσθημα. Όλοι λειτουργούν μόνο με το νοητικό. Μόνο ο νους γνωρίζει το καλό και το κακό. Ακόμα και στον πιο καλοφτιαγμένο τοίχο θα υπάρξει κάποια στιγμή μια μικρή ρωγμή. Εκεί που μοιάζει να επικρατεί το τσιμέντο, θα προσπαθήσει ένα μικρό φυτό θα βρει το δρόμο προς το φως… κι ο Έρωτας μπορεί να είναι κρυμμένος μέσα σ’ ένα μπουκαλάκι γυναικείας κολόνιας… (αναφορά στην όσφρηση που παρακινεί το συναίσθημα).

Η Ευτυχία είναι ένα θέμα που απασχόλησε τους ανθρώπους εδώ και χιλιάδες χρόνια. Φιλοσοφικά, θρησκευτικά και πολιτικά ρεύματα είχαν θέσει ως σκοπό τους την αναζήτηση μιας φόρμουλας για να νικηθεί το κακό στον άνθρωπο. Μόνο που μερικές φορές ο σκοπός μπορεί να είναι καλός, αλλά τα μέσα λάθος. Και άλλοτε να μην γίνεται κατανοητή μια ιδέα ή μια διδασκαλία  και να εφαρμόζεται ένα συμπέρασμα σε λανθασμένη μορφή. Σ’ αυτήν την κοινωνία θεώρησαν την αναχαίτιση του συναισθήματος ως εξαφάνισή του. Αυτό όμως που πραγματικά θα έπρεπε να αναζητηθεί είναι ο έλεγχος του συναισθήματος. Η αναχαίτιση μπορεί να επιφέρει κάποια προσωρινά αποτελέσματα, αλλά δεν είναι λύση. Είναι ένα είδος στρουθοκαμηλισμού.

Αυτό βέβαια είναι κάτι που συμβαίνει και στον πολιτισμό μας. Ο  άνθρωπος προτιμά να θάψει τα ελαττώματα του αντί να τα γνωρίσει και να τα καταπολεμήσει με τις αρετές του. Η αυτογνωσία που μαζί με την αυτοκυριαρχία   οδηγεί στον έλεγχο είναι κάτι που δεν επιζητείται,  επειδή θέλει χρόνο και κόπο. Αντίθετα επικρατούν απόψεις, όπως για παράδειγμα, ότι πρέπει να εκφράσει κανείς και το αρνητικό μέσα του ή να χορτάσει τα πάθη του, για να κορεσθεί και να μην τα θέλει πια.

H μέθοδος της αναχαίτισης ισχυροποιεί το ελάττωμα, επειδή το αφήνεις ανεξέλεγκτο και εκείνο εμφανίζεται ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις, με διπλάσια μάλιστα ένταση. Η  μέθοδος του κορεσμού  ισχυροποιεί το ζωικό μέρος του ανθρώπου σε βάρος του ανθρώπινου, αφού είναι εκείνο που θρέφουμε. Η διαχρονική φιλοσοφία μιλά για έλεγχο του εαυτού. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται να κοιτάξει μέσα του, όσο θάρρος κι αν απαιτεί κάτι τέτοιο. Αν δεν το κάνει, τότε δεν ζει πραγματικά. Η γνώση προϋποθέτει μάχη. Είναι κρυμμένη μέσα σε ορμητικά  βαθιά ποτάμια και όχι σε ήσυχες και ρηχές  λίμνες. Είναι μια διαδικασία που ο καθένας καλείται να κάνει μόνος του, ζώντας μέσα σ’ ένα σύνολο που επηρεάζει και επηρεάζεται από αυτό.

Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να ονειρεύεται και αυτή η ικανότητα είναι που τον διαχωρίζει από τα ζώα. Το όραμα για κάτι καλύτερο είναι ένα κομμάτι του Θεού μέσα μας. Ο πόνος είναι συναίσθημα αλλά είναι και  ένας από τους φορείς της συνείδησης, δηλαδή φορέας της γνώσης. Ο Σταυρός γίνεται  σύμβολο του ανθρώπου. Η λέξη «Άνθρωπος» συνδέεται με το «άνω θρώσκω», κοιτώ προς τα πάνω, άρα στο ανώτερο που έχω. Καθετοποιούμαι, σε αντίθεση με το ζωικό στοιχείο, που είναι οριζόντιο.

Δεν ξεφεύγει όμως απ’ αυτό. Γι’ αυτό παλεύουν μέσα του δύο δυνάμεις. «…Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα δύο ρεύματα παλεύουν
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς τον θάνατο….» (Ασκητική του Καζαντζάκη).

Μόνο η αυτογνωσία και ο αυτοέλεγχος μπορούν να οδηγήσουν στην αυτοπραγμάτωση, στην ισορροπία. Το συναίσθημα όπως και η λογική, είναι τα μέσα. Μετατρέπονται σε πρόβλημα όταν «θεοποιούνται», όταν δηλαδή από μέσα μετατρέπονται σε σκοπούς.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr




Συνέχεια. . . »

Sunday 24 August 2014

Αφιέρωμα: Αρχαία Αίγυπτος - Μύηση Ελλήνων φιλοσόφων στην Αίγυπτο


Η απροθυμία των Αιγυπτίων να δεχθούν ξένους στα ανώτερα τους μυστήρια είναι γνωστή και καταμαρτυρείται από τους αρχαίους συγγραφείς. Για τους Έλληνες συγκεκριμένα, μια πολύ κατατοπιστική μαρτυρία μπορούμε να βρούμε στον Στράβωνα (63 π.Χ. – 23 μ.Χ.) :

«Περιττούς γάρ όντας κατά την επιστήμην των ουρανίων, μυστικούς δε και δυσμετάδοτους, τω χρόνω και ταις θεραπείαις εξελιπάρησαν, ώστε τινά των θεωρημάτων ιστορήσαι τα πολλά δ’ απεκρύψαντο οι βάρβαροι.»

Ο δε Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (150 μ.Χ. - 216 μ.Χ.) μας λέει:

«Ούτε οι Αιγύπτιοι εμπιστευόντουσαν τα μυστήρια τους στον καθένα, ούτε υποβάθμιζαν τα μυστικά των θείων ζητημάτων αποκαλύπτοντας τα στους βέβηλους, αλλά τα φύλαγαν για τον διάδοχο του θρόνου και για όσους ιερείς ξεχώριζαν σε αρετή και σοφία.»

Ο πρώτος Έλληνας Φιλόσοφος ο οποίος πήγε στην Αίγυπτο περίπου το 587 π.Χ. ήταν ο Θαλής, ο οποίος μελέτησε γεωμετρία και αστρονομία κοντά σε Αιγύπτιους Ιερείς. Ο Θαλής όταν ανέλαβε την διδασκαλία του Πυθαγόρα τον προέτρεψε να πάει στην Αίγυπτο για να μυηθεί στα εκεί μυστήρια (τα οποία θεωρούσε ανώτερα και καθαρότερα από όλα τα άλλα). Έτσι ο Πυθαγόρας έγινε ο δεύτερος Έλληνας μετά τον Θαλή, ο οποίος έγινε δεκτός στις σχολές των Αιγυπτίων και ο πρώτος (αν εξαιρέσει κανείς τον Ορφέα) που έλαβε μύηση στα μυστήρια τους. Στον Πυθαγόρα χορηγήθηκε, λόγω της επίμονης του και των πιέσεων που άσκησε, το προνόμιο της μυήσεως, αφού προηγουμένως, υποβλήθηκε σε εξαιρετικά σκληρές δοκιμασίες, ακριβώς για να καμφθεί η επιθυμία του να μυηθεί. Πιο συγκεκριμένα έχουμε την μαρτυρία του Διογένη του Λαέρτιου, που αναφέρει την διαμεσολάβηση του τύραννου Πολυκράτη (χορήγηση συστατικής επιστολής προς τον Άμαση), καθώς και το έργο του Πρφύριου (233 - 305 μ.Χ.), Βιος Πυθαγόρου όπου περιγράφονται αναλυτικά οι διάφορες δυσκολίες. Ο Πυθαγόρας έμεινε 23 χρόνια στην Αίγυπτο και μυήθηκε σε όλες τις μυστηριακές σχολές της Αιγύπτου. Ο Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.) μας λέει ότι ο Πυθαγόρας είναι ο πρώτος που μεταβίβασε την «άλλην Φιλοσοφία» από την Αίγυπτο στην Ελλάδα:

«Πυθαγόρας ὁ Σάμιος ἐστίν: ὃς ἀφικόμενος εἰς Αἴγυπτον καὶ μαθητὴς ἐκείνων γενόμενος τήν τ' ἄλλην φιλοσοφίαν πρῶτος εἰς τοὺς Ἕλληνας ἐκόμισε, καὶ τὰ περὶ τὰς θυσίας καὶ τὰς ἁγιστείας τὰς ἐν τοῖς ἱεροῖς ἐπιφανέστερον τῶν ἄλλων ἐσπούδασεν».

Αυτή η πρώτη φιλοσοφία 12  είναι η «Απόκρυφη (Επικεκρυμμένη) Βασιλική Φιλοσοφία» που περιγράφει ο Πλούταρχος 13, είναι η Γνώση των ιερών αριθμών και των θείων αρχετυπικών κόσμων πέραν του φυσικού. Αυτή η φιλοσοφία απετέλεσε την βάση των Ιδεών του Πλάτωνα και είναι ταυτόσημη με την Καμπάλα του πατριάρχη Αββράμ των Εβραίων.

Κλείνοντας με το κεφάλαιο των Ελλήνων που είχαν ταξιδέψει στην Αίγυπτο, παραθέτω τον κατάλογο με τα ονόματα που κατά τον Πλούταρχο 14, είχαν πάει στην Αίγυπτο : ο Σόλων, ο Θαλής, ο Πλάτων, ο Εύδοξος, ο Πυθαγόρας και καθώς μερικοί λένε, κι’ ο Λυκούργος.

Συνέχεια. . . »

Saturday 23 August 2014

Βίντεο: Υπάρχει ακόμα ελπίδα!


Σε μια εποχή που ο άνθρωπος έχει γίνει σκληρός και αδιάφορος στον πόνο του άλλου, ειδικά στις μεγαλουπόλεις, ένα πείραμα έρχεται να δείξει ότι το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο δεν έχει χαθεί.

Ένα σενάριο με ένα μικρό παιδί που μένει απροστάτευτο στο κρύο, κάνει τους ανθρώπους να νικήσουν τη στάση αδιαφορίας, τις αναστολές τους και να κάνουν αυτό που είναι ανθρώπινο ... Να αγκαλιάσουν τη ζωή, να βγάλουν τον αλτρουιστικό εαυτό τους ... Μια ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι των καιρών μας !!!


Συνέχεια. . . »

Friday 22 August 2014

Αφιέρωμα: Αρχαία Αίγυπτος - Ο Λούκιος Απουλήιος


Διαβάζοντας το δεύτερο βιβλίο για τις "Μεταμορφώσεις του Απουλίου" (μία από τις καλύτερες πηγές για τη φιλοσοφία και την πρακτική των Μυστηριακών Θρησκειών), μπορούμε να εμβαθύνουμε αρκετά σ' αυτό το ζήτημα και ν' αποσπάσουμε στοιχεία μελέτης πολύ ενδιαφέροντα, προπάντων αν τα συνδυάσουμε με τις διδασκαλίες της εσωτερικής παράδοσης. Ο Λούκιος Απουλήιος της Μαδούρας ήταν ένας μυημένος στα Μυστήρια της Ίσιδας και πιθανά και σε κάποιες άλλες Μυστηριακές λατρείες. Σύμφωνα με μία παράδοση, την οποία ακολούθησαν πολλοί, μεταξύ των οποίων και οι Ροδόσταυροι του 17ου αιώνα, έγραψε πολύ σοφά πράγματα, καλυμμένα όμως με το προσωπείο μιας σκωπτικής διάθεσης. Αυτό που σε ένα επίπεδο αποτελεί συλλογή αστείων και μερικές φορές κακόγουστων ή και χυδαίων ακόμα ιστοριών, στην πραγματικότητα είναι μια πραγματεία που αφορά τη μύηση στα ανώτερα πνευματικά Μυστήρια. Ταυτόχρονα, θεωρείται έργο πολύ αποκαλυπτικό για τα είδη των θρησκειών και τις μαγικές πεποιθήσεις που επικρατούσαν εκείνη την εποχή (αν και τα κείμενά του τοποθετούνται χρονικά γύρω στον 3ο μ.Χ αιώνα, η γενική εικόνα που μας δίνει ισχύει και για μερικούς αιώνες πριν).

Η ιστορία των «Μεταμορφώσεων» αφηγείται το πώς μεταμορφώθηκε σε γάιδαρο και τις περιπέτειες που είχε μέχρι να ξαναποκτήσει την ανθρώπινη μορφή τού. Η αρχική του μεταμόρφωση ήταν αποτέλεσμα της ασυγκράτητης επιθυμίας του για τα εγκόσμια και της περιέργειάς του. Δημιουργεί έναν παράνομο δεσμό με μια υπηρέτρια, που του αποκαλύπτει ότι η κυρά της είναι μυημένη στη φυσική μαγεία. Ένα βράδυ αργά, την παρακολουθούν κρυφά να αλείφεται με μία παράξενη αλοιφή και να μεταμορφώνεται σε κουκουβάγια. Ο Λούκιος δοκιμάζει και αυτός την αλοιφή, αλλά, δυστυχώς γι' αυτόν, κάνει λάθος στο βαζάκι και μεταμορφώνεται σε γάιδαρο. Το αντίδοτο για να ξαναπάρει την ανθρώπινη μορφή του είναι να φάει μερικά τριαντάφυλλα. Αλλά πριν προλάβει και, έχοντας ακόμα μορφή γαϊδάρου, εισβάλλουν Κλέφτες και τον παίρνουν, για να τους βοηθήσει να μεταφέρουν τη λεία τους. Αν και πέρασε από πολλά βάσανα και δοκιμασίες, συνέχεια ανέβαλε την βρώση των τριαντάφυλλων γιατί πάντα τον παρακολουθούσαν άλλοι, και θα μπορούσε να κατηγορηθεί για μαγεία αν τον έβλεπαν να μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια τους. Τελικά προσεύχεται στην' Ισιδα, και μέσα από ένα όραμα κατευθύνεται σε μία περιοχή με πολλά τριαντάφυλλα, που θα τον βοηθούσαν να αποχτήσει την προηγούμενη μορφή του. Εκεί γίνεται μια θρησκευτική τελετή προς τιμή της Ισιδος, όπου ένα θρησκευτικό πλοίο πρόκειται να καθελκυστεί στη θάλασσα γεμάτο με αναθήματα. Ένας από τους ανώτερους ιερείς κρατάει ένα στεφάνι από τριαντάφυλλα και ο Λούκιος καταφέρνει να το φάει. Μετά, από ευγνωμοσύνη, αφιερώνεται στα Μυστήρια και γίνεται μέλος του ιερατείου της Ίσιδας.

Σε ότι αφορά στη μύησή του, λέει ότι δεν επιτρέπεται σε κανένα να αποκαλύψει αυτά που συμβαίνουν μέσα στα άγια των αγίων :

«Κι εσύ φιλομαθή αναγνώστη, ίσως να απαιτείς να μάθεις τι λέχθηκε και γίνηκε εκεί μέσα: μα την αλήθεια, θα σού έλεγα αν δε γινόμουν παραβάτης, θα μάθαινες αν σωστό για σένα ήταν να ακούσεις: αλλά, αμέσως και τα αυτιά σου και η γλώσσα σου θα υπέφεραν από τον πόνο της παράτολμης περιέργειας. Αλλά δε θα βασανίσω για πολύ το μυαλό σου, που ίσως πιστεύει σε κάποια θρησκεία και είναι δοσμένο σε κάποια λατρεία' άκου, λοιπόν, και πίστεψε πως είναι αλήθεια. Πρέπει να καταλάβεις πως έφτασα κοντά στον κάτω κόσμο, στις ίδιες τις πύλες της Περσεφόνης κι αφού από εκεί αρπάχτηκα και πέρασα μέσα από όλα τα στοιχεία, μετά επέστρεψα στη θέση μου: εκεί γύρω στα μεσάνυχτα είδα τον ήλιο να λάμπει εκτυφλωτικά, είδα και τους θεούς, ουράνιους και υποχθόνιους μπροστά τους ". παρουσιάστηκα και τους λάτρεψα».

“Αυτά μπορώ να σου αναφέρω κι αυτά που άκουσες δεν είναι αναγκαίο να τα κατανοήσεις"

Ο Λούκιος, επειδή είχε ορκιστεί να τηρεί μυστικότητα, κρύβει την αλήθεια μέσα στα διπλά ή και πολλαπλά νοήματα, παρουσιάζοντας το σοβαρό σαν αστείο, αυτό άλλωστε το συναντάμε σε πολλά τέτοιου είδους κείμενα. Στην πραγματικότητα, μας αποκαλύπτει τα πάντα μέσα από τις «γελοίες» ιστορίες του βιβλίου, ζητώντας μας μάλιστα συγνώμη γιατί χρησιμοποίησε αιγυπτιακό χαρτί και πένα από τις καλαμιές του Νείλου (μάλλον πρόκειται για μια έμμεση υπόδειξη στους σοφούς να ψάξουν για τις ρίζες των αρχαίων Μυστήριων στη συσσωρευμένη γνώση και στις παραδόσεις της αρχαίας Αιγύπτου).

Ο Λούκιος αργότερα μυείται στα Μυστήρια του Όσιρι, τον οποίο χαρακτηρίζει σαν «τον πιο ισχυρό από όλους τους θεούς, τον ύψιστο από τους μεγάλους, το μεγαλύτερο από τους ύψιστους και τον κυβερνήτη των μεγάλων ... " με άλλα λόγια, «τρισμέγιστο».

Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε το ρόλο που παίζουν τα τριαντάφυλλα στην ιστορία του Λούκιου, σαν φορέας της λύτρωσης του. Είναι ένα σύμβολο που το συναντάμε διαρκώς στην ιστορία της μαγείας. Είναι τα Rosa  Mystica της Θείας κωμωδίας του Δάντη και αποτελούν ένα πρότυπο του ίδιου του ουρανού. Είναι το κεντρικό σημείο των Μυστήριων του Ρόδου και του Σταυρού, που συναντάμε στο Ροδοσταυρισμό του 17ου αιώνα και συμβολίζουν το πνεύμα που κυριαρχεί στα τέσσερα στοιχεία.

Ένας άλλος τρόπος, μέσα από τον οποίο εκφράζονται οι πνευματικές διδασκαλίες των Μυστηριακών λατρειών, δίνεται από τον Λούκιο σε ένα μακροσκελές ανέκδοτο, ενσωματωμένο μέσα στην κύρια ιστορία του με τίτλο «Η Αγάπη της Ψυχής και του Έρωτα». Η Ψυχή, μία νεαρή κοπέλα που συμβολίζει την ανθρώπινη ψυχή, έχει ερωτική σχέση με το Θεό Έρωτα, όμως χάνει την πίστη και την εμπιστοσύνη αυτής της αγάπης επειδή ακούει τις ζηλόφθονες πονηριές των αδελφών της. Αφήνει την περιέργεια και την υποψία να ξεπηδήσουν μέσα στο στήθος της, σε σημείο που προδίδει τον Έρωτα, το θείο εραστή της. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να περάσει πολλές δοκιμασίες και περιπέτειες. Οι δοκιμασίες είναι να βάλει σε τάξη χιλιάδες σπόρους μέσα σε μία νύχτα, να αναζητήσει ένα χρυσόμαλλο δέρας, να φέρει λίγο από το νερό που τροφοδοτεί τους ποταμούς του Κάτω Κόσμου και να παρακαλέσει την Περσεφόνη να της δώσει λίγη από την ομορφιά της, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε να κατέβει στο ίδιο το βασίλειο του Άδη. Τους πετυχαίνει αυτούς τους άθλους, τόσο γιατί δείχνει μια παραδειγματική αγάπη και υπηρεσία προς τους άλλους, όσο και γιατί το αξίζει. Στο τέλος αποκαθίσταται ερχόμενη σε ένα θείο γάμο με το Θεό Έρωτα.

Ο Γάλλος εσωτεριστής Dr. Gerard  Encausse, γνωστός ως Papus, στο βιβλίο του «Πραγματεία για τον Αποκρυφισμό 8» παραθέτει ένα σχέδιο της αρχαίας Αιγυπτιακής Μύησης βασισμένο κυρίως στον Λούκιο.

Παρατίθεται το κείμενο αυτούσιο:

Θα θυμίσουμε σε συντομία ότι ήταν γύρω στην ΧV Δυναστεία της Αιγύπτου, κατά τη διάρκεια της εισβολής των ποιμένων, που τα μεγάλα μυστήρια καθιερώθηκαν από τους σοφούς της Αιγύπτου, για να κρύψουν την ερμητική επιστήμη από τους βέβηλους και να διαφυλάξουν τη μύηση γι' αυτούς που είχαν κριθεί άξιοι.

Όμως, ας σωπάσουμε πάνω σ' αυτό κι ας ξαναγυρίσουμε στις εργασίες εκείνες, που επέτρεπαν στον υπό μύηση να γίνει ένας μύστης κι ύστερα ένας ιππότης, γήινα ονόματα των στρατιωτών της καλής θεάς για τους μυημένους στα μυστήρια της Ίσιδας, των στρατιωτών του Θεού για τους μυημένους στα μυστήρια του Όσιρη ή του Μίθρα.

Στη συνέχεια, ο κάθε ναός της Ίσιδας είχε τις κρύπτες του για μυήσεις ή για τελετουργίες που διεξάγονταν για όλους τους μυημένους.

Μπορούμε να διαιρέσουμε τη μύηση σε τέσσερα μέρη:

1. -Τη βάπτιση.
2. -Το θάνατο και την κόλαση.
3. -Την κάθοδο στην κόλαση.
4. -Τη μεταμόρφωση σε ήλιο.

Αυτές οι φάσεις μύησης, όπως θα δούμε, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα γι' αυτόν που δεν ξέρει τα μυστήρια του αστρικού επιπέδου, αλλά έχουν, αντίθετα, πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, γι' αυτούς πού είχαν εισχωρήσει στις στοές της αναδίπλωσης και της πνευματικής ζωής.

Ο Απούλιος μάς λέει ότι της κάθε μύησης έπρεπε να προηγηθεί μια δοκιμασία και μια περίοδος νηστείας και διαλογισμού.

Ο μελλοντικός μυημένος νοίκιαζε στο παράρτημα του ναού ένα κελί και δεν μπορούσε να βγει απ' αυτό τον εθελοντικό εγκλεισμό του, παρά μόνο αφού αποκτούσε την εμπειρία του πρώτου οράματος του. Ο ιερέας ήταν ανίκανος να προσφέρει μύηση αν το αόρατο δεν είχε σφραγιστεί μ' ένα όραμα, φανερώνοντας ότι ο υποψήφιος για μύηση μπορούσε πραγματικά να συμμετάσχει στα μυστήρια (να γιατί οι δόκιμοι περίμεναν καμιά φορά 10 ή 12 χρόνια την αποκάλυψη του αόρατου επίπεδου).

Ο μεγάλος ιερέας είπε στον Απούλιο:

'Ή θεά θα σε πληροφορήσει η ίδια για το πότε είναι η κατάλληλη στιγμή. Στο χέρι της υπάρχουν τα κλειδιά της κόλασης κι η σιγουριά της σωτηρίας. Η μύηση είναι σαν ένας εθελοντικός θάνατος, που ακολουθείται από μια πιθανή σωτηρία και μια αναγέννηση. Όσο έντονη κι αν είναι η έκκληση του δόκιμου, πρέπει να περιμένει την επίσημη γνώμη της θεάς".

Αυτό το σύστημα άμεσης επιλογής των στρατιωτών του από το αόρατο, δεν άλλαξε ποτέ με το πέρασμα των αιώνων και στις μέρες μας ακόμη, κάθε μύηση που δεν ελέγχεται από μια αστρική τελετουργία, είναι ματαιοδοξία και υπερηφάνεια.

Κάτω απ' την επίδραση της προσευχής, της νηστείας που περιοριζόταν σε μια ειδική διατροφή, ο Λούκιος βλέπει τη θεά να του εμφανίζεται αναγγέλλοντάς του ότι η στιγμή έχει έρθει. Θα πρέπει να πιστέψουμε ότι υπάρχει κάποια μυστική σχέση ανάμεσα στην εμφάνιση και στο μεγάλο ιερέα, αφού, χωρίς να χρειαστεί ο μελλοντικός μυημένος να μιλήσει, από τη στιγμή που θα παρουσιαστεί το πρωί στη λειτουργία, ο μεγάλος ιερέας τον παίρνει κατά μέρος και του διαβάζει ορισμένα κείμενα γραμμένα με ιερατικούς χαρακτήρες. Ο δόκιμος μπορεί τότε να γίνει μέλος του αγίου ποιμνίου. Οδηγείται από το μεγάλο ιερέα, περιτριγυρισμένος από τους μυημένους, προς τον χείμαρρο που κυλά μέσα στην κρύπτη του ναού, όπου θα υποβληθεί στην τελετή του βαπτίσματος, δηλαδή στο συμβολικό εξαγνισμό του φυσικού του σώματος με το νερό που θα προηγηθεί του εξαγνισμού του αστρικού του. Γίνεται έτσι ένας νέος άνθρωπος, κι είναι εκείνη την ίδια ημέρα που αρχίζει η πραγματική του ζωή πάνω στη γη. Μέχρι τότε δεν ήταν παρά ένας βέβηλος, ανακατεμένος μέσα στο κοπάδι των βέβηλων. Μετά τον φυσικό εξαγνισμό απ' αυτή τη βάπτιση, ο Λούκιος οδηγήθηκε πάλι στο ναό, όπου γονάτισε μπροστά στη θεά. Του ανακοινώνουν τις συνθηματικές λέξεις του πρώτου βαθμού μύησης, με την άποψη ότι το σύνθημα αυτό ανοίγει τις πόρτες του αόρατου και του ορατού ναού. Βλέπουμε αργότερα, ανάμεσα στους Γνωστικούς, ν' αποκαλύπτονται αυτά τα μυστήρια μ' εκκλήσεις των μυστικών λειτουργιών μέσα στο αστρικό, στους άρχοντες και στους Αιώνες.

Μετά τη βάπτιση, ο μυημένος έπρεπε, επί δέκα μέρες, να μην τρώει τίποτα που είχε ζωή και να μη χρησιμοποιεί τίποτα το διεγερτικό. Ξαναβρίσκουμε σ' αυτό την αρχαία σοφία που κατέφευγε στη χορτοφαγία κατά περιόδους που δεν ξεπερνούν ποτέ τις σαράντα μέρες, και που επιφύλασσε αυτή την πρακτική στις επικοινωνίες ανάμεσα στο ορατό και στο αόρατο. Όταν περνούσαν οι δέκα μέρες της νηστείας, άρχιζε η δεύτερη φάση των μυστηρίων, η πιο σημαντική απ' όλες, αυτή που αναφέρεται στη γέννηση και στο θάνατο.

Η Περσεφόνη είναι, πραγματικά, η ελληνική προσωποποίηση της Ίσιδας, αποκαλυπτήρια των μυστηρίων του αόρατου επίπεδου κι άλλων πληροφοριών που μας επιτρέπουν να επιβεβαιώσουμε με σχεδόν σιγουριά ότι ο μυημένος, τοποθετημένος μέσα σ' ένα φέρετρο ή μια σαρκοφάγο και παίζοντας το ρόλο της μούμιας, αναδιπλωνόταν με τη χρησιμοποίηση του μαγνητισμού και μεταφερόταν κάτω απ' την καθοδήγηση αόρατων οδηγών στη δεύτερη κατάσταση, όπου ερχόταν σε επικοινωνία με τους νεκρούς και τους θεούς των νεκρών.

Αυτοί που θα ήθελαν να μελετήσουν το βαθμό του Ροδόσταυρου του Ερεντόμ, θα δουν ότι ο 2ος θάλαμος μύησης είναι η αναπαράσταση αστρικών πινάκων. Η είσοδος κι η έξοδος αυτού του θαλάμου, που λέγεται κολάσιμος, είναι σφραγισμένες με ένα σκελετό, πράγμα που υποδεικνύει, γι' αυτούς που ξέρουν να διαβάζουν, ότι πρέπει να περάσουν τις πόρτες του θανάτου πριν εισέλθουν σ' αυτήν αίθουσα κι ότι έπρεπε να ξαναπεράσουν αυτές τις μυστηριώδεις πόρτες πριν ξαναγυρίσουν από την αίθουσα αυτή στο γήινο επίπεδο.

Όταν ο μύστης -γιατί αυτό ήταν το όνομα που έπαιρνε ο δόκιμος μετά απ' αυτή την αστρική την αναδίπλωση- είχε διακρίνει αυτό το μεγάλο μυστήριο των σχέσεων με το αόρατο, παρουσιαζόταν στο λαό μέσ' από μεγάλο ενθουσιασμό και γινόταν ένας ήλιος που ζούσε πάνω στη γη.

Ήταν τότε που άρχιζε το δεύτερο μέρος της διδασκαλίας, στη διάρκεια του οποίου ο μυημένος εκπαιδευόταν σιγά-σιγά στο να προκαλεί με τρόπο δραστήριο κι εθελοντικό την αστρική αναδίπλωση, που είχε προκαλέσει με παθητικό τρόπο κατά το πρώτο μέρος της μύησής του.

Ο Φαραώ υποβαλλόταν, κι αυτός ακόμη, στις δοκιμασίες της μύησης και γινόταν ένας ζωντανός Όσιρης, αφού είχε υποστεί μες στις κρύπτες του ναού και μέσα στους θαλάμους του μυστηρίου την αστρική αναδίπλωση, που τον καθιστούσε συμμέτοχο της διπλής φύσης, ανθρώπινης και θείας.

Αυτό είναι το φάρμακο που προσφέρει την αθανασία, όπως το επινόησε η Ίσις. Και τότε καταλαβαίνουμε την παρατήρηση του Μορέ: "ότι απ' αυτή τη δοκιμασία ο μύστης έβγαινε όμοιος με τον Όσιρη. Κι όπως είναι αλήθεια ότι αυτός ο Θεός ζούσε για πάντα, το ίδιο αληθινό είναι κι ότι η μυημένος θα ζήσει μετά το θάνατο. Και το ίδιο καθώς στην Αίγυπτο, ο νεκρός, καθαγιασμένος από τελετές, φέρνει το όνομα κι αναλαμβάνει το ρόλο του Όσιρη, έτσι κι η μυημένος στα μυστήρια της Ίσιδας παρουσιαζόταν με το κοστούμι και τα εμβλήματα του Σέραπη'"

Αποτραβηγμένος στο κελί του αρχίζει να προσεύχεται κι η θεά του ουρανού του εμφανίζεται λέγοντας:

"Θα ζήσεις ευτυχισμένος, θα ζήσεις δοξασμένος κάτω από την προστασία μου κι όταν στο προδιαγεγραμμένο τέλος θα κατέβεις στον άλλο κόσμο κι εκεί επίσης, σ' αυτό το υπόγειο ημισφαίριο θα με δεις ν' αστράφτω μέσα στα σκοτάδια του Αχέροντα, κυβερνώντας το καταφύγιο της Στυγός κι όταν θα κατοικήσεις στα Ηλύσια πεδία, εκεί θα με λατρέψεις σαν μια αγαπημένη σου θεότητα". "Μάθε άλλωστε πως αν αξίζεις την προστασία μας, με την παθιασμένη σου λατρεία, με την ολοκληρωτική σου αφοσίωση, με την απαραβίαστη αγνότητά σου, έχω το δικαίωμα να παρατείνω τη ζωή σου πέρα απ' το όριο που έχει ορίσει το πεπρωμένο''. (Απούλιος)

Ο Πλούταρχος είναι αυτός που μας έδωσε τις πιο βαθύτερες πληροφορίες πάνω στα μυστήρια της Ίσιδας. Αν ο Απούλιος μας αποκαλύπτει όλη την εξωτερική πλευρά των μυστηρίων, τηρώντας τον όρκο του και μη λέγοντας τίποτα για τα εσωτερικά μυστήρια. Ο Πλούταρχος υπήρξε πιο λεπτομερειακός κι επεξηγηματικός κι είναι άπειρη η ευγνωμοσύνη μας για όλ' αυτά που μας αποκάλυψε σχετικά με το θέμα.

Στη διατριβή του για την Ίσιδα και τον Όσιρη, μας λέει :

" Η Ίσις μεταδίδει την ιερή θεωρία της σ' αυτούς που, με την επιμονή τους σε μια συνετή ζωή, συγκροτημένη κι απομακρυσμένη από την ηδονή των αισθήσεων, αποβλέπουν σε μια συμμετοχή με τη θεία φύση· σ' αυτούς που ασκούνται επίμονα μέσα στους ναούς, σ' αυτές τις αυστηρές πρακτικές, σ' αυτές τις σκληρές αποχές, των οποίων το τέλος είναι η γνώση του πρώτου ηγεμόνα Διδασκάλου, που το πνεύμα μπορεί μόνο να κατανοήσει και που η θεά μας καλεί ν' αναζητήσουμε μέσα σ' αυτή την ίδια, όπως και μέσα στο ιερό όπου εκείνος εξάρχει".

Στο βιβλίο του "Μελέτη πάνω στην αθανασία της ψυχής", μας λέει ακόμη:

"Τότε, ο άνθρωπος, από την στιγμή αυτή τέλειος και μυημένος, γίνεται ελεύθερος και κυκλοφορεί χωρίς εμπόδια, δοξάζοντας τα μυστήρια μ' ένα στεφάνι στο κεφάλι. Ζει με τους αγνούς ανθρώπους και τους αγίους, βλέπει πάνω στη γη το πλήθος όλων εκείνων που δεν είναι μυημένοι κι εξαγνισμένοι να βυθίζονται και να συντρίβονται μέσα στο βόρβορο και στα σκότη κι από φόβο για το θάνατο, να παραμένουν δυστυχισμένοι και στα βάσανα επειδή δυσπιστούν την πέρα από δω ευτυχία".
Συνέχεια. . . »

Thursday 21 August 2014

Αφιέρωμα: Αρχαία Αίγυπτος - Η Βίβλος της ανάδυσης στο φως της Ημέρας

Θα ξεκινήσουμε την προσέγγισή μας στης μυητικές τελετουργίες με μια εξέταση της Αιγυπτιακής Βίβλου των Νεκρών. Όταν αναφερόμαστε στην «Βίβλο των Νεκρών» εννοούμε κάποια αρχαία αιγυπτιακά κείμενα, γραμμένα αρχικά πάνω στις σαρκοφάγους και αργότερα σε παπύρους που θάβονταν μαζί με το νεκρό, στο εσωτερικό των σαρκοφάγων. Τα διάφορα βιβλία που αποτελούν αυτό που ονομάζουμε «Βίβλο των Νεκρών» περιέχουν συλλογές από επωδούς, αριθμούς και μαγικούς τύπους για χρήση από τους νεκρούς στη μεταθανάτια ζωή. Είχαν το ρόλο να καθοδηγήσουν τους νεκρούς στις διάφορες δοκιμασίες που θα συναντούσαν πριν φθάσουν στον Κάτω Κόσμο. 

Ο Lon  Milo  DuQuette μας λέει:
       
«Ήταν ένας καταπληκτικά λεπτομερής χάρτης κάθε πτυχής της προβαλλόμενης φαντασίας του Θεού. Αν το είχε αποστηθίσει όσο ήταν ακόμη ζωντανός, ο πρόσφατα νεκρός μπορούσε να αντεπεξέλθει βήμα προς βήμα στις δοκιμασίες και στη σύγχυση της μεταθανάτιας ύπαρξης, να απορροφηθεί από την αθάνατη θεότητα και να ταυτιστεί πλήρως μαζί της»

Οι παλαιότερες εκδόσεις του βιβλίου χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα π.Χ. και εμπεριέχουν παλαιότερα κείμενα από το 2000 π.Χ. ("κείμενα των Σαρκοφάγων") και από το 2.600-2.300 π.Χ. ("κείμενα των Πυραμίδων")

Στον εντυπωσιακό πάπυρο του Άνι, που παρουσιάζεται με μεγάλα γράμματα σαν διάζωμα στις Αιγυπτιακές Αίθουσες του Βρετανικού Μουσείου με συνολικό μήκος 28 μέτρων (και αποτελούμενος από 37 φύλλα), μπορούμε να διακρίνουμε ένα βασικό πρότυπο, την περιγραφή της μεταθανάτιας κατάστασης του γραφέα Άνι.

Εκ πρώτης όψεως η Βίβλος των Νεκρών δεν φαίνεται να έχει κάποιο μυητικό χαρακτήρα, αν όμως κατανοήσουμε σε βάθος τον σκοπό της περιγραφόμενης τελετουργίας τότε τα συμπεράσματα μας θα αλλάξουν. Για να γίνει αυτό πιο κατανοητό ας δούμε μια πρώτη γενική σύγκριση μεταξύ του θανάτου (ακούσια έξοδος του εγώ από το σώμα) και της μύησης (εκούσια έξοδος του εγώ από το σώμα) από τον Gareth Knight 5 :

«Όπως η μύηση περιέχει το συμβολισμό του θανάτου, με σκοπό να εντυπώσει καλύτερα την ιδέα της πνευματικής αναγέννησης, έτσι και οι αιγυπτιακές νεκρικές τελετές μας προσφέρουν ένα υπόβαθρο για τις πίστεις και τις πραχτικές της Μυστηριακής θρησκείας. Σχετικά με αυτό, είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι η συλλογή των πάπυρων που πραγματεύονται αυτό το θέμα ονομάζεται γενικά «Η Βίβλος των Νεκρών», ενώ στην αρχαία Αίγυπτο την ονόμαζαν «Η Βίβλος της ανάδυσης στο φως της Ημέρας».

Αυτός ο συσχετισμός δεν είναι καθόλου αυθαίρετος και μας φέρνει στο νου την αρχαία αιγυπτιακή επωδή:

«Μακάριος αυτός που Ζει,
Μακάριος αυτός που Πεθαίνει στις Θήβες»

Η αυτό που έχω ακούσει να λένε οι Αγιορείτες μονάχοι :

«Όποιος πεθάνει πριν πεθάνει δεν θα πεθάνει όταν πεθάνει»

Ο Πλούταρχος  μας επιβεβαιώνει τα παραπάνω και λέει:

«Η ψυχή, την στιγμή του θανάτου, νοιώθει τις ίδιες εντυπώσεις όπως αυτοί που έχουν μυηθεί στα μεγάλα μυστήρια. Η λέξη και το πράγμα μοιάζουν: λέμε "τελευτώ" (πεθαίνω) και "τελειούσθαι" (μυούμαι).»

Πρόκειται στην αρχή για πορείες στην τύχη, για επίπονες διαδρομές, για ένα δρόμο όλο ανησυχία και δίχως τέλος μέσα στα σκοτάδια. Ύστερα, και πριν τελειώσουν όλα, ο τρόμος φτάνει στο αποκορύφωμα του: η ανατριχίλα, το τρεμούλιασμα, ο κρύος ιδρώτας κατακλύζουν τον υπό μύηση.

«Όμως, στη συνέχεια, ένα υπέροχο φως προσφέρεται στα μάτια του, περνά μέσ' από πεντακάθαρους τόπους και λειβάδια, όπου αντηχούν τραγούδια και χοροί· τα ιερά λόγια, τα θεία οράματα εμπνέουν ένα θρησκευτικό σεβασμό.»

Ο Πλούταρχος λοιπόν συσχετίζει άμεσα τα μυστήρια με τον θάνατο και μας περιγράφει την μετάβαση στα φωτεινά λιβάδια (δηλαδή στο Φως – στην Ημέρα). Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι και μόνο η καταγραφή – χαρτογράφηση του μεταθανάτιου κόσμου (αν δεχτούμε ότι η Α.Β.Ν. είναι μόνο αυτό) με τέτοια ακρίβεια προϋποθέτει κάτι παραπάνω από συγγραφικό ταλέντο…

Τέλος αξίζει να γίνει μια μνεία στην ομοιότητα που παρουσιάζουν τα τυπικά του Ελευθεροτεκτονισμού με την Α.Β.Ν. και ειδικότερα το 125ο κεφάλαιο στο οποίο εντοπίζεται ένας από τους αρχαιότερους τύπους «κατηχισμών». Σαν ερωταποκρίσεις περιέχονται διάφορα στοιχεία, τα οποία χρησιμοποιούνται και σήμερα στα Τυπικά διαφόρων οργανώσεων, σχετικά με το Τάγμα της Χρυσής Αυγής ο Lon  Milo DuQuette μας λέει:

«Σε πολλές ιεροτελεστίες ζητείται από τον υποψήφιο να σταματήσει σε διάφορα σημεία του ναού και να απαντήσει σε διάφορες ερωτήσεις ή να αντιμετωπίσει κάποια δοκιμασία. Κατόπιν με τη βοήθεια του οδηγού της ιεροτελεστίας (ο Δοκιμαστής στις τεκτονικές στοές) ή του ανάδοχου ο υποψήφιος ξεπερνάει τη δοκιμασία και του δίνεται η άδεια, από την ανωτάτη αρχή να συνεχίσει. Οι μυημένοι της παράδοσης του Τάγματος της Χρυσής Αυγής θα αναγνωρίσουν στα παραπάνω τα αξιώματα του Ηγεμόνα (Hegemon), του Ιερέα (Hiereus) και του Ιεροφάντη (Hierophant). »
Συνέχεια. . . »

Wednesday 20 August 2014

Αφιέρωμα: Τα μυητικά μυστήρια της Αρχαίας Αιγύπτου

Ελάχιστα προβλήματα έχουν απασχολήσει τόσο πολύ την εσωτερική επιστήμη και παράδοση όσο το πρόβλημα των Αιγυπτιακών Μυστηρίων της Ίσιδας και του Όσιρη κι η μύηση στο Ναό του Άμμωνα ή στην Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Και αυτό διότι ενώ όλα τα εσωτερικά ρεύματα της σύγχρονης εποχής, τους προσδίδουν μέγιστη σημασία, οι πληροφορίες που έχουμε για αυτά είναι πολύ σκοτεινές. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην μυστικότητα που περιέβαλλε τα αρχαία μυστήρια γενικά, όπου οι μυημένοι έπαιρναν όρκο να μην αποκαλύψουν ποτέ στους βέβηλους όσα είχαν μάθει μέσα στα μυστήρια ή τις τελετουργίες που συνόδευαν αυτά τα μυστήρια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μυστικότητας αποτελεί η παρακάτω ταφική επιγραφή ενός ανώτερου ιερά της Μέμφιδος:

«Γνώριζε όλες τις διευθετήσεις της Γης και της Ηλιουπόλεως και της Μέμφιδος.
Είχε διεισδύσει στα μυστήρια κάθε ιερού. Τίποτε δεν κρυβόταν από αυτόν.
Λάτρευε το Θεό και Τον δόξασε σε όλα τα έργα Του
και έκρυβε στους κόρφους του όλα όσα είχε δει» 

Έτσι εξετάζοντας την ιστορική διαδρομή των μυστηρίων δεν μπορούμε να εξάγουμε με βεβαιότητα μια ολοκληρωμένη εικόνα τους. Ο σύγχρονος μάγος της τελετουργικής μαγείας Lon Milo DuQuette μας εκθέτει αυτή την ιστορική άγνοια με αφοπλιστική ειλικρίνεια : «Και οι Αιγυπτιακές τελετές μύησης; Ξέρουμε, με κάποιο βαθμό ακριβείας, περί τίνος επρόκειτο; Άραγε, πόσες μυητικές αδελφότητες υπήρξαν και εξάσκησαν την τέχνη τους κατά την διάρκεια των 4.000 ετών Αιγυπτιακής ιστορίας; Ήταν ανταγωνιστηκές μεταξύ τους; Πότε έφτασε η μυητική τέχνη στο πνευματικό της ζενίθ; Πότε άρχισε να εκφυλλίζεται για να καταντήσει τελικά κενή νοήματος μορφή; Υπάρχουν σήμερα σχολές μύησης που να είναι πραγματικά κληρονόμοι των Αιγυπτιακών μαγικών σχολών; Νομίζω πως η μοναδική τίμια απάντηση σε όλα αυτά είναι : Κανείς δε γνωρίζει πραγματικά».

Όμως παρόλη την δυσκολία που παρουσιάζει το θέμα, κάποιοι μυημένοι ανά τους αιώνες, προσπάθησαν να αποκαλύψουν με διάφορες αλληγορίες ή με συμβολικές ιστορίες τον χαρακτήρα των μυστηρίων.

Οι κυριότερες ιστορικές πηγές που θα εξετάσουμε και που γενικά υπάρχουν πάνω στο θέμα είναι :

  1. Το έργο του Λούκιου Απουλήιου, (π. 123 - π. 170 μ. Χ.) Asinus Aureus [Ο Χρυσός όνος ] (ή Μεταμορφώσεις, βιβλία 11)
  2. Τα έργα του Ιάμβλιχου και ιδιαίτερα το «Περί των αιγυπτίων μυστηρίων».
  3. Τα έργα του Πλούταρχου και ιδιαίτερα το «Περί Ίσιδος και Οσίριδος».
  4. Η Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών – Το αρχαίο αιγυπτιακό Τυπικό των λιθοξόων 
Θεματολογία Αφιερώματος:
  1. Η Βίβλος της ανάδυσης στο φως της Ημέρας
  2. Ο Λούκιος Απουλήιος
  3. Μύηση Ελλήνων φιλοσόφων στην Αίγυπτο
  4. Μεταφορά τελετών από την Αίγυπτο στην Ελλάδα
  5. Ο Κόμης Alexander Cagliostro
  6. Ο Ροδοσταυρισμός και το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής
  7. Η Θεοσοφία για τα Αιγυπτιακά μυστήρια




Συνέχεια. . . »

Tuesday 19 August 2014

Βίντεο: Τι είναι η πραγματικότητα;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι είναι τελικά η πραγματικότητα; Ακόμη και αν δεν έχετε μπει σε τέτοιου είδους φιλοσοφικές αναζητήσεις, σίγουρα καταλαβαίνετε ότι η πραγματικότητα που βιώνει ο καθένας μας μπορεί να είναι τελείως διαφορετική. Για παράδειγμα, ένας ψυχικά ασθενής ή εθισμένος σε ναρκωτικές ουσίες αντιλαμβάνεται τον κόσμο πολύ διαφορετικά σε σύγκριση με έναν φυσιολογικό άνθρωπο.


Από επιστημονικής πλευράς, όμως, η πραγματικότητα πρέπει να αναζητηθεί με άλλον τρόπο και το NewScientist κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια να την εξηγήσει “βουτώντας” στα πιο θεμελιώδη στοιχεία του Σύμπαντος. Αξίζει να το παρακολουθήσετε είναι με ελληνικούς υπότιτλους

Πάντως, ο Hegel έλεγε ότι “το νοητό είναι πραγματικό και το πραγματικό, αληθινό”



Συνέχεια. . . »

Monday 18 August 2014

Ταινία: Divergent

Βρισκόμαστε σ' ένα μελλοντικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι χωρίζονται σε ξεχωριστές "φατρίες" με βάση την προσωπικότητα και των στοιχείων του χαρακτήρα τους. Κάθε φατρία εστιάζει στην καλλιέργεια μιας συγκεκριμένης αρετής και όλα τα μέλη της κοινωνίας επιλέγονται να ενταχθούν στην κατάλληλη φατρία, όταν συμπληρώσουν το 16ο έτος της ηλικίας τους. Η Beatrice Prior (Shailene Woodley) αποτελεί μια "απόκλιση".

Γνωρίζει και η ίδια πως αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση η οποία δε μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε καμία από τις γνωστές φατρίες, βάση της ήδη υπάρχουσας ταξινόμησης. Μόνο που η Beatrice θα ανακαλύψει πως υπάρχει ένα καλά κρυμμένο σχέδιο για την εξόντωση όλων των "διαφορετικών" όπως εκείνη και θα βάλει σκοπό να καταλάβει γιατί οι "αποκλίσεις" θεωρούνται τόσο επικίνδυνες.
Συνέχεια. . . »

Κοινωνικά Δίκτυα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...